[{"id":130359,"title":"Πέρσες","subtitle":"Σημειώσεις για μια παράσταση...","description":"Οι \"Πέρσες\" είναι το μοναδικό ιστορικό δράμα που έχει διασωθεί. Διδάχτηκε το 472 π.Χ. μαζί με το σατυρικό δράμα \"Προμηθεύς Πυρκαεύς\". Το θέμα αυτής της τραγωδίας είναι η ήττα των Περσών στη ναυμαχία της Σαλαμίνας από τους Έλληνες.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο ενδιαφέρον στοιχείο της τραγωδίας είναι ότι η λεπτομερής όσο και ρεαλιστική περιγραφή της ναυμαχίας γίνεται από τον ίδιο τον Αισχύλο -που στο δράμα εμφανίζεται ως αγγελιαφόρος- ο οποίος πολέμησε και συμμετείχε στο ιστορικό εκείνο γεγονός. Άρα έχουμε μια εγκυρότατη εξιστόρηση των όσων διαδραματίστηκαν στον κόλπο της Σαλαμίνας από έναν άνθρωπο που τα έζησε ως πολεμιστής και άρα ως αυτόπτης μάρτυς. Εδώ, ο Αισχύλος λειτουργεί και ως \"πολεμικός ανταποκριτής\" που βέβαια δεν νοιάζεται για την εφήμερη μεταφορά ειδήσεων \"δημοσιογραφικού χαρακτήρα\", αλλά, ως ο Ποιητής των Ποιητών, παραδίδει στην ανθρωπότητα ένα απαράμιλλο έργο υψηλής αισθητικής. Το γεγονός ότι, μέσα από το δράμα που συνέθεσε και δίδαξε, διασώζεται και όλη η ναυτική σύγκρουση Ελλήνων-Περσών αποτελεί ένα παράπλευρο, καθόλου τυχαίο κέρδος (ο Αισχύλος ως ευπατρίδης θεωρούσε πρώτιστο και μέγιστο καθήκον την στρατιωτική υπεράσπιση της πατρώας γης).\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΠέραν αυτών όμως, στην εξέλιξη του δράματος κυριαρχεί η ηθική του διάσταση. Ο Ξέρξης τυφλώθηκε από την Άτη και προχώρησε στην Ύβρη (πολεμική εκστρατεία για την κατάκτηση χωρών και αγαθών που δεν του ανήκαν, αλλά ανήκαν σε άλλους). Η ύβρις επισύρει με τη σειρά της ταπεινωτική ήττα και συντριβή. Ο Ποιητής ξεκάθαρα τονίζει πως \"όποιος ζητάει περισσότερα, χάνει τα κεκτημένα\". Η έπαρση, η αλαζονεία και η απληστία συνιστούν κατά τον Αισχύλο ιδιότητες αξιοκατάκριτες και τιμωρούνται από τους θεούς αυστηρά (\"είναι ο Δίας τιμωρός της έπαρσης και αυστηρά την κρίνει\"). Ο Ποιητής πρεσβεύει πως \"οι θνητοί χωρίς έπαρση πρέπει να ζούνε\"). Μια σοφή παραίνεση που παραμένει διαχρονική και συνάμα δραματικά επίκαιρη.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(από το σημείωμα του μεταφραστή)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b132984.jpg","isbn":"978-960-322-346-7","isbn13":"978-960-322-346-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":93,"publication_year":2008,"publication_place":"Αθήνα","price":"7.0","price_updated_at":"2010-02-12","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"αρχαία ελληνικά","original_title":null,"publisher_id":232,"extra":null,"biblionet_id":132984,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/perses-2885777c-8215-49e0-93ea-42ba460cd89f.json"},{"id":134914,"title":"Χοηφόροι","subtitle":null,"description":"[...] Στις \"Χοηφόρους\" δεν θα συναντήσουμε τις υψηλές, προηγμένες αντιλήψεις του Αισχύλου περί του θείου, τις οποίες είχαμε συναντήσει στον Αγαμέμνονα. Εδώ ένας ηθικός και θρησκευτικός νόμος, σκληρός και αμείλικτος, δεσπόζει, ο οποίος επιτάσσει την εξόντωση του φονέα με κάθε μέσο: ο νόμος της βεντέτας τον οποίο υπαγορεύει ο αδυσώπητος νεκρός. Μόνο μία αγρία κραυγή εκδίκησης ακούγεται, που είναι ο αντίλαλος της θυμωμένης φωνής του νεκρού. Γι' αυτό και τις λαϊκές θρησκευτικές αντιλήψεις, που απορρέουν από την παλιά Δίκη, ο Αισχύλος τις εκφράζει στο δράμα αυτό, με το στόμα των σκλάβων Τρωάδων γυναικών, οι οποίες υπηρετούν στο παλάτι. Αυτές αποτελούν τον χορό των Χοηφόρων. Αυτές θα συμβουλεύσουν την άπειρη Ηλέκτρα τι πρέπει να κάνει για να πιάσουν τόπο οι χοές που θα προσφέρει. Αυτές θα της υπενθυμίσουν το χρέος των ζωντανών προς τους πεθαμένους. Αποτελούν την ζωντανή έκφραση της παλιάς Δίκης. Είναι εμποτισμένες με το πνεύμα της. Εξάπτουν το φρόνημα του διστακτικού Ορέστη, εξοργίζουν την αθώα ψυχή του- διαρκώς του θυμίζουν το χρέος του απέναντι στον νεκρό. Αυτές είναι που θα δώσουν το σύνθημα του άγριου κοπετού πάνω από τον τύμβο του Αγαμέμνονα για να ζητηθεί βοήθεια από τον νεκρό στο έργο της εκδίκησης. Υποθάλπουν τη μητροφονία, στην οποία, παρά την εντολή του Απόλλωνα, διστάζει να προβεί ο Ορέστης. Τον εξωθούν στον φόνο εν ονόματι του νεκρού. Είναι οι ερμηνεύτριες των σκοτεινών θελήσεών του. Τυλίγουν γύρω από τον Ορέστη και την Ηλέκτρα το αόρατο νήμα που δένει τους πεθαμένους με τους ζωντανούς.\u003cbr\u003e[...]\u003cbr\u003e(από την εισαγωγή του βιβλίου)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b137581.jpg","isbn":"978-960-227-368-5","isbn13":"978-960-227-368-5","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":747,"name":"Βιβλιοθήκη Αρχαίων Συγγραφέων","books_count":177,"tsearch_vector":"'archaiwn' 'arhaiwn' 'arxaiwn' 'bibliothhkh' 'bivliothhkh' 'siggrafewn' 'suggrafewn' 'syggrafewn' 'vibliothhkh'","created_at":"2017-04-13T00:56:38.916+03:00","updated_at":"2017-04-13T00:56:38.916+03:00"},"pages":203,"publication_year":2008,"publication_place":"Αθήνα","price":"20.0","price_updated_at":"2008-12-02","cover_type":"Σκληρό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":385,"extra":null,"biblionet_id":137581,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/xohforoi-2d01b1be-740b-4540-abde-a476fab5ff5e.json"},{"id":134915,"title":"Ευμενίδες","subtitle":null,"description":"[...] Τα προβλήματα στα οποία απολήγουν οι \"Χοηφόροι\", θα βρουν τη λύση τους στις \"Ευμενίδες\". Αλλά για να είναι η λύση αυτή σύμφωνη προς το πνεύμα του μέτρου και της σωφροσύνης - αρετών που διαρκώς προσβάλλονται στα έργα του Αισχύλου - θα παρουσιαστούν πρώτα οι απόψεις των δύο κόσμων, παλιού και νέου, από σκηνής, θα προβληθούν οι δύο διϊστάμενες αντιλήψεις σ' όλη την οξύτητα, και ακολούθως θα επιχειρηθεί συμβιβασμός χωρίς να θιγούν τα απαράγραπτα δικαιώματα εκατέρου των διαμαχομένων. Και η δυσκολία έγκειται ακριβώς σ' αυτό το σημείο. Πως ήταν δυνατόν οι αμείλικτες και έξαλλες θεότητες, αδιάλλακτες ως προς τις απόψεις τους, να συμβιβασθούν προς μία κατάσταση, η οποία απέβλεπε στη στέρηση των τιμών της παλιάς τάξης; Έπρεπε λοιπόν ο ποιητής να εξεύρει έναν τρόπο, ο οποίος να μη θεωρηθεί μονολιθικός και απόλυτος, αλλά ούτε και αυθαίρετος. Έπρεπε να παρουσιασθούν οι Ερινύες υπό διπλή μορφή, ως τιμωροί απηνείς δηλαδή αφ' ενός, επιμένοντας στην τυφλή εκδίκηση, αφ' ετέρου ως προαιώνιες φρουροί της ηθικής τάξης, προστατεύοντας τον κόσμο από τα ανόσια στυγερά εγκλήματα. Να έχουν, και η στάση τους και το αξίωμά τους, στοιχεία ανελίξιμα προς συμβιβασμό με τους νέους θεούς. Αλλά και ο αντιπρόσωπος της νέας θεϊκής αρχής του Ολύμπου έπρεπε να έχει κάτι από το οργίλο και οξύθυμο του χαρακτήρα των αντιπάλων του. Μολονότι υπαίτιος του φόνου, να μην είναι σε θέση λογικά να υποστηρίξει και δικαιολογήσει την επιταγή που έδωσε στον Ορέστη να φονεύσει. Και το κυριότερο, να αντιπροσωπεύει κάτι από τις απαιτήσεις και τα θέσμια της παλιάς τάξης. Αλλά παραλλήλως να αναθέσει την έκβαση της όλης υπόθεσης στην Αθηνά, για να κρίνει αμερόληπτα, παραπέμποντας το μεγάλο πρόβλημα στην κρίση ενός ανθρώπινου δικαστηρίου, κατ' εντολή πάντοτε του Δία.\u003cbr\u003e[...]\u003cbr\u003e(από την εισαγωγή του βιβλίου)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b137582.jpg","isbn":"978-960-227-369-2","isbn13":"978-960-227-369-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":224,"publication_year":2008,"publication_place":"Αθήνα","price":"20.0","price_updated_at":"2008-12-02","cover_type":"Σκληρό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":385,"extra":null,"biblionet_id":137582,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/eumenides-c92b9a12-bcaa-4e07-8f15-eefcb18c8187.json"}]