[{"id":98919,"title":"Ο ρόλος του Αυτοκράτορος στη Συνοδική Πράξη της Εκκλησίας κατά τον 5ο αιώνα με βάση τις πηγές","subtitle":null,"description":"Μετά το 313 μ.Χ. (διάταγμα των Μεδιολάνων) η Εκκλησία εξήλθε προς τον κόσμο και έφερε το λόγο του Θεού στο κέντρο της πολιτικής ζωής της αυτοκρατορίας. Συγχρόνως οι αιρέσεις, που προήλθαν από τις ποικίλες επιδράσεις του περιβάλλοντος κόσμου, συνιστούσαν απειλή ορατή όχι μόνο για τη διάσπαση της ευχαριστιακής ενότητας της Εκκλησίας αλλά και της αυτοκρατορίας, τουλάχιστο κατά το ανατολικό τμήμα της, που έτεινε προς εκτεταμένο εκχριστιανισμό. Η Εκκλησία αντιμετώπισε τους αιρετικούς θέτοντας σε εφαρμογή το γνωστό από την αποστολική εποχή συνοδικό θεσμό. Για την αποτελεσματικότερη, όμως, υπεράσπιση της πίστεως χρειάστηκε, σε ορισμένες περιπτώσεις, η καθοριστική συμβολή των αυτοκρατόρων, που, μετά από αιτήματα της Εκκλησίας, συγκάλεσαν, και ουσιαστικά βοήθησαν, τη συνοδική έκφραση της Εκκλησίας υπό τον τύπο του θεσμού των Οικουμενικών Συνόδων. Και τούτο, διότι μόνο αυτοί είχαν τη δυνατότητα να προσκαλέσουν επισκόπους από όλη την αυτοκρατορία, να αναλάβουν τα έξοδα διαμονής και διατροφής τους, να εγγυηθούν την ασφάλειά τους και να εφαρμόσουν τις αποφάσεις των Συνόδων, στις οποίες έδωσαν ισχύ κρατικού νόμου. Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες οι αυτοκράτορες υπερέβαιναν τα εσκαμμένα και πίστευαν ότι μπορούσαν οι ίδιοι να νομοθετούν κατά το δοκούν ερχόμενοι σε αντίθεση με την καθολική πίστη (Θεοδόσιος Β', Βασιλίσκος, Ζήνων), αντιμετώπισαν τη σθεναρή αντίδραση της Εκκλησίας και οι προσπάθειές τους είχαν πάντοτε προσωρινά αποτελέσματα. Ο αυτοκράτορας περιφρουρούσε τη διαδικασία των Συνόδων, αλλά δεν μετείχε στις αποφάσεις, οι οποίες είναι έργο αποκλειστικό των συνοδικών Πατέρων. Ως κατακλείδα αρμόζει να επισημανθεί ότι η Εκκλησία θεωρούσε τον αυτοκράτορα ως το πλέον εκλεκτό μέλος της.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b101444.jpg","isbn":"960-8353-17-3","isbn13":"978-960-8353-17-6","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":200,"publication_year":2004,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"26.0","price_updated_at":"2005-11-24","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1282,"extra":null,"biblionet_id":101444,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/o-rolos-tou-autokratoros-sth-synodikh-praksh-ths-ekklhsias-kata-ton-5o-aiwna-me-bash-tis-phges.json"},{"id":193549,"title":"Κληρικοί και πολιτική στο Βυζάντιο με βάση τις πηγές","subtitle":null,"description":"Μελετώντας την ιστορία του Βυζαντίου, παρά τις εκατέρωθεν επεμβάσεις, σε γενικές γραμμές θα λέγαμε ότι παρατηρείται μια στενή συνεργασία μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας. Όταν οι μεταξύ τους σχέσεις ήταν αγαστές και οι δύο προόδευαν. Στην ουσία δεν μπορούσε να γίνει με ευκολία διάκριση μεταξύ των μελών τους, διότι οι χριστιανοί, κλήρος και λαός, ήσαν υπήκοοι της αυτοκρατορίας, ενώ οι πολίτες ήσαν, κατά το μεγαλύτερό τους μέρος μέλη της Εκκλησίας. Αυτή την κοινή ιδιότητα του βυζαντινού πολίτη και του χριστιανού την είχαν ο πατριάρχης, οι κληρικοί, αυτοκράτορας, οι άρχοντες κ.α. Για το λόγο αυτό προσπαθούσαν, όσο ήταν δυνατόν, να αποφύγουν τις άσκοπες εντάσεις μεταξύ τους. Αυτή η σχέση μεταξύ των δύο αυτών θεσμών αποτέλεσε το θεμέλιο της μακραίωνης βυζαντινής αυτοκρατορίας.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b196726.jpg","isbn":"978-618-81287-0-5","isbn13":"978-618-81287-0-5","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":118,"publication_year":2014,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"10.0","price_updated_at":"2014-09-26","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Υπό Έκδοση","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":3672,"extra":null,"biblionet_id":196726,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/klhrikoi-kai-politikh-sto-byzantio-me-bash-tis-phges.json"}]