[{"id":152187,"title":"Πεθαίνω σαν χώρα","subtitle":null,"description":null,"image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b155130.jpg","isbn":"978-960-98996-7-3","isbn13":"978-960-98996-7-3","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":928,"name":"Πεζογραφία","books_count":47,"tsearch_vector":"'pezografia' 'pezographia'","created_at":"2017-04-13T00:57:31.219+03:00","updated_at":"2017-04-13T00:57:31.219+03:00"},"pages":46,"publication_year":2010,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"10.0","price_updated_at":"2010-06-09","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":155130,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/pethainw-san-xwra-b2857c16-66b7-4fc0-a412-838d94d8745b.json"},{"id":164032,"title":"Λήθη","subtitle":"Πέντε θεατρικοί μονόλογοι","description":"Πέντε. Φωνές, σώματα, στόματα. Μιλούν. Πέντε φορές αρχίζουν και πέντε φορές τελειώνουν, και κάθε φορά είναι η πρώτη, και κάθε φορά είναι η τελευταία. Αρχίζουν για να μιλήσουν, και τελειώνουν για να μην ξαναμιλήσουν. Στο ενδιάμεσο μιλούν σαν να τους έχει δοθεί για τελευταία φορά ο λόγος. Η κάθε λέξη λέγεται με τρόπο τελεσίδικο, σαν να δίνεται για να μην ξαναδοθεί στον ομιλούντα· σαν ο ομιλών να γνωρίζει, και γνωρίζει, ότι, με κάθε λέξη που προφέρει, τελειώνει βαθμηδόν η δυνατότητά του να μιλήσει· γι' αυτό και κάθε λέξη λέγεται ως τελειωτική. Κατάσταση τελικού γεγονότος η κάθε φορά, με την ταπεινή καί βασιλεύουσα στάση που έχει κάθε τελικό γεγονός, όπου όλα κατατίθενται σαν να μην γινόταν να κατατεθούν παρά μόνον έτσι, σαν αυτός που μιλάει να μην είχε στην διάθεση του παρά μόνον αυτόν τον τρόπο τον οποίο χρησιμοποιεί ως έσχατη ευκαιρία. Πέντε φορές η φωνή, το σώμα, το στόμα, ξαναρχίζουν σαν να μην έχουν αρχίσει άλλη φορά, για να πουν κάτι που δεν έχουν ξαναπεί. Είναι ή ίδια φωνή κάθε φορά; Είναι το ίδιο σώμα; Το ίδιο στόμα; Είναι κάθε φωνή κάθε φορά. Κάθε φορά είναι το κάθε σώμα, το κάθε στόμα. Αυτός που μιλάει, είναι αυτός που μιλάει κάθε φορά. Κάθε φορά ο ίδιος, κάθε φορά ένας άλλος. Όποιος κι αν είναι, όποιος κι αν μιλάει, ποτέ άλλοτε δεν έχει μιλήσει έτσι, ποτέ άλλοτε δεν ήταν αυτός πού είναι τώρα πού μιλάει. Τώρα μιλάει για να ζήσει, τώρα μιλάει για να πεθάνει. Ούτε το ένα ούτε το άλλο επιτρέπουν διολισθήσεις έξω από την κρίσιμη περιοχή τους· ούτε το ένα ούτε το άλλο δέχονται παρασπονδίες μέσα στην περιοχή τους· καί το ένα καί το άλλο ζητούν απ' αυτόν πού μιλάει, να στέκεται στο ύψος της ζωής του καί του θανάτου του. Αυτός που μιλάει εδώ στέκεται στο ύψος της ζωής του και του θανάτου του. Γι' αυτό μιλάει. Για να ζήσει καί για να πεθάνει. Μία φορά επί πέντε. ","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b167064.jpg","isbn":"978-960-9517-01-0","isbn13":"978-960-9517-01-0","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":20,"name":"Θέατρο","books_count":476,"tsearch_vector":"'theatro'","created_at":"2017-04-13T00:53:46.898+03:00","updated_at":"2017-04-13T00:53:46.898+03:00"},"pages":90,"publication_year":2011,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"11.0","price_updated_at":"2011-06-01","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":167064,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/lhthh-4d7635b8-5189-416c-a6be-e4b4935e683d.json"},{"id":181507,"title":"Περί πίστεως","subtitle":"Εμείς (και) οι Δαιμονισμένοι","description":"Το \"Περί πίστεως\" είναι ένα βιβλίο δημόσιας συνάντησης: έχει τόσα περιθώρια αναγκαιότητας όσα του επιτρέπουν μόνον η συναλλαγή και η συνεύρεση με τούς άλλους. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΕίναι επίσης ένα βιβλίο τύποις αυστηρό και λόγιο : χρειάζεται την δερματική επαφή, την οπτική σχέση, την απτική συνάφεια, την αναπνευστική συναλληλία, την γυμνή σύμπραξη, την απερίφραστη προσφορά.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο ζητούμενο εδώ, και ως θέμα προς συζήτηση και ως εκκρεμότητα προς αντιμετώπιση, είναι το τι συμβαίνει ανάμεσα στούς ανθρώπους όταν αυτοί διερωτώνται τι δεν πήγε καλά στον κόσμο και τι δεν πάει καλά στην ζωή τους, όχι ασφαλώς για να δοθούν απαντήσεις -τα ερωτήματα να παραμείνουν φλέγοντα, και όχι ασφαλώς για να προταθούν πανάκειες- ας μάς πολιορκεί εσαεί το ασθενές, αλλά για να τεθεί το ένα και κορυφαίο πρόβλημα (από το ρήμα \"προβάλλω\", δηλαδή δίνω προτεραιότητα και προωθώ): τι συμβαίνει μεταξύ μας και ποια είναι όλα εκείνα που αυτό το \"μεταξύ μας\" το παρεμποδίζουν, το υποστέλλουν, το αναστέλλουν, το αλλοιώνουν, το καταργούν, το αφανίζουν, το δυσφημούν, το αρνούνται, το σπιλώνουν, το διώκουν, το καταστρατηγούν.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο βιβλίο αυτό είναι ένας πειράζων ενδιάμεσος που εισχωρεί ανάμεσα στις σάρκες, κι εκεί ψηλαφεί, οσμίζεται, γεύεται τι είναι εκείνο που τις χωρίζει και τις κρατά σε επιβεβλημένη επιφυλακτικότητα, σε αμοιβαία αγνωσία, σε παράλληλη απομάκρυνση, σε φορτική δυσπιστία, σε κατάφωρη απόρριψη και αλόγιστη καταδίκη.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΔεν στοχεύει να ενώσει τα υπάρχοντα διεστώτα -δεν έχει την πρόθεση ούτε και την εμβέλεια. Αποπειράται να θίξει τα σημεία των ρήξεων και των τμήσεων, προκειμένου να τα υποδείξει σε όσους επείγονται, ορέγονται αλλά και τολμούν να τα αναδεχθούν ιδίοις σώμασι.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΔ.Δ.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b184634.jpg","isbn":"978-960-9517-28-7","isbn13":"978-960-9517-28-7","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":8168,"name":"και","books_count":3,"tsearch_vector":"'kai' 'ke'","created_at":"2017-04-13T02:04:05.504+03:00","updated_at":"2017-04-13T02:04:05.504+03:00"},"pages":128,"publication_year":2012,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"10.0","price_updated_at":"2012-11-30","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":184634,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/peri-pistews.json"},{"id":188233,"title":"Η εκκένωση","subtitle":null,"description":"Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών τιμά έναν από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους έλληνες θεατρικούς συγγραφείς, τον Δημήτρη Δημητριάδη, με ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στο έργο του. Τέσσερα λιγότερο γνωστά θεατρικά έργα του Δημητριάδη \"επιστρατεύονται\" για να γνωρίσουμε διάφορες πτυχές του ταλέντου του. Τα τρία από αυτά παρουσιάζονται σε μορφή αναλογίου και το τέταρτο ως ολοκληρωμένη παράσταση. Παράλληλα, θα υπάρχουν συζητήσεις για τα έργα που παρουσιάζονται και για τα θέματα που θίγουν. Ο Δημήτρης Καραντζάς σκηνοθετεί το έργο \"Ο κυκλισμός του τετραγώνου\", ενώ σε μορφή αναλογίου παρουσιάζονται: η \"Εκκένωση\" σε σκηνοθεσία Γιάννη Κόκκου, ο \"Φαέθων\" από την ομάδα Vasistas και το \"Άγγιγμα του βυθού\" σε σκηνοθεσία Έλλης Παπακωνσταντίνου.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣύμφωνα με τον συγγραφέα του, \"Η \"Eκκένωση\" είναι ένα έργο που μιλάει για τον σημερινό μας κόσμο και την οριακή του κατάσταση διαμέσου μιας θρυλικής οικογένειας, εκείνης των Ατρειδών\".","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b191387.jpg","isbn":"978-960-9517-43-0","isbn13":"978-960-9517-43-0","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":128,"publication_year":2013,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"10.0","price_updated_at":"2013-10-21","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":191387,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/h-ekkenwsh.json"},{"id":188234,"title":"Φαέθων","subtitle":null,"description":"Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών τιμά έναν από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους έλληνες θεατρικούς συγγραφείς, τον Δημήτρη Δημητριάδη, με ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στο έργο του. Τέσσερα λιγότερο γνωστά θεατρικά έργα του Δημητριάδη \"επιστρατεύονται\" για να γνωρίσουμε διάφορες πτυχές του ταλέντου του. Τα τρία από αυτά παρουσιάζονται σε μορφή αναλογίου και το τέταρτο ως ολοκληρωμένη παράσταση. Παράλληλα, θα υπάρχουν συζητήσεις για τα έργα που παρουσιάζονται και για τα θέματα που θίγουν. Ο Δημήτρης Καραντζάς σκηνοθετεί το έργο \"Ο κυκλισμός του τετραγώνου\", ενώ σε μορφή αναλογίου παρουσιάζονται: η \"Εκκένωση\" σε σκηνοθεσία Γιάννη Κόκκου, ο \"Φαέθων\" σε σκηνοθεσία Αργυρώς Χιώτη μαζί με την ομάδα Vasistas και το \"Άγγιγμα του βυθού\" σε σκηνοθεσία Έλλης Παπακωνσταντίνου.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ \"Φαέθων\" είναι ένα έργο που λειτουργεί σαν παραβολική μυθοπλασία, επαναφέροντας στο σήμερα την αρχετυπική αντιπαλότητα του γιου με τον εξουσιαστή πατέρα-Ήλιο.\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b191388.jpg","isbn":"978-960-9517-42-3","isbn13":"978-960-9517-42-3","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":112,"publication_year":2013,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"10.0","price_updated_at":"2013-10-21","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":191388,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/faethwn-1128b3e0-31fe-4cfc-b579-1774c1cf8cf6.json"},{"id":190035,"title":"Προς αυτή την αλόγιστη κατεύθυνση","subtitle":null,"description":"Το τομίδιο αυτό, γραμμένο εξ ολοκλήρου σε μορφή ηλεκτρονικών μηνυμάτων κατά την περίοδο Μαρτίου-Ιουνίου 2013, προέκυψε από μία μακρά συζήτηση μετά το πέρας τής οποίας, το ίδιο βράδυ, αποφάσισα να στείλω στο μαίηλ τού συνομιλητή μου ένα ποίημα, απαύγασμα τής συζήτησής μας, το \"Προς αυτήν την αλόγιστη κατεύθυνση\". Μού απάντησε σχεδόν αμέσως με το \"Η εδώ κατεύθυνση. Δεν είχαμε παρά να συνεχίσουμε.\u003cbr\u003eΤα δεκατέσσερα ποιήματα που συνιστούν το παρόν βιβλίο είναι, λοιπόν, γραμμένα ε ξ ο λ ο κ λ ή ρ ο υ σε μορφή ηλεκτρονικών μηνυμάτων. Είναι δηλαδή μία αλληλογραφία πολλαπλών, αλληλοσυμπληρούμενων και αντιμαχόμενων, κατευθύνσεων, γραμμένη εν θερμώ, εξ ου και στο τέλος κάθε «επιστολής» θεωρήσαμε σκόπιμο να αναγράφεται η ημερομηνία και η ώρα τής αποστολής τους.\u003cbr\u003eΤο κείμενο με τον τίτλο \"Η ενέσιμη ποίηση\" που συντάχθηκε για να αποτελέσει το επίμετρο τού βιβλίου, αποφασίσαμε να ενταχθεί κι αυτό στο κυρίως «σώμα» των ποιητικών ανταλλαγών αφού είναι γραμμένο λίγες μόλις μέρες πριν την ολοκλήρωση των δύο τελευταίων «επιστολών», άρα μέσα στον βρασμό τών αμοιβαίων ανταποκρίσεων . η ένταξη αυτή γίνεται για να υπογραμμιστεί η έγχρονη διάσταση τής ανταλλαγής αλλά και να τονιστεί ο ζέων, δηλαδή τυχαίος, απρόβλεπτος και απρογραμμάτιστος, χαρακτήρας τού όλου εγχειρήματος. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e[ ΔΕΙΓΜΑ ΓΡΑΦΗΣ ]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΚι όμως\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eμία αλόγιστη στιγμή\u003cbr\u003eπαραδομένη στην εμβέλειά της\u003cbr\u003eκαι αφημένη να καταλήξει στον προορισμό της\u003cbr\u003eδεν έχει άλλη κατεύθυνση\u003cbr\u003eαπ' την καρδιά τού χρόνου\u003cbr\u003eπου χάνεται όταν δεν πλήττεται\u003cbr\u003eολοταχώς με τόλμη καίρια και ακαριαία\u003cbr\u003eεπιδιώκοντας να μετατρέψει\u003cbr\u003eτην ακαμψία σε κάμψη τής αδράνειας\u003cbr\u003eκαι την σιωπή σε λόγο παραινετικό\u003cbr\u003eΕτσι σιγά η οχλαγωγία\u003cbr\u003eτέμνεται το μηδέν\u003cbr\u003eθίγεται το προαιώνιο\u003cbr\u003eκαι επανέρχεται το αρχικό\u003cbr\u003eΤότε όλα ηρεμούν\u003cbr\u003eόχι από χορτασμό και άδειασμα\u003cbr\u003eαλλά από εκπλήρωση\u003cbr\u003eεκείνου τού ελάχιστου που είναι\u003cbr\u003eη έλευση τού πλήρους\u003cbr\u003eκαι σπινθιροβολεί για μια στιγμή\u003cbr\u003eεκείνο που είναι στιγμιαίο\u003cbr\u003eενώ θα έπρεπε\u003cbr\u003eαν ήμασταν στ' αλήθεια ζωντανοί\u003cbr\u003eνα διαρκεί \u003cbr\u003eόσο το Σύμπαν [...] \u003cbr\u003eΔ.Δ.\u003cbr\u003e \u003cbr\u003e ------------\u003cbr\u003e \u003cbr\u003e \u003cbr\u003eΤο πρωί το ποίημα απουσίαζε από την θέση του\u003cbr\u003eΠου σημαίνει ότι το βλέμμα σου\u003cbr\u003eΈπαψε να υπάρχει\u003cbr\u003eΠιθανόν να μετα/τοπίστηκε\u003cbr\u003eΣε πορώδη κρυπτογραφήματα οθόνης μεγάλης\u003cbr\u003eΣε κάποιον υπαινιγμό ή λίκνισμα Π-οίησης\u003cbr\u003eΟπωσδήποτε μάταιης\u003cbr\u003e \u003cbr\u003eΚάτι έχει σαπίσει \u003cbr\u003eΣ' αυτή την εποχή της ελπίδας\u003cbr\u003eΆραγε ποια επιλέξαμε και ποια μας ανήκει;\u003cbr\u003e \u003cbr\u003eΚαλά λες!\u003cbr\u003eΦανερώνεται και παρουσιάζεται\u003cbr\u003eΟικείο όσο το έγκλημα\u003cbr\u003eΑνοίκειο όσο η τέχνη σου\u003cbr\u003eΜε πλάτη στραμμένη στα ερείπια\u003cbr\u003eΤου κόσμου \u003cbr\u003eΩσάν μια νύχτα εφιαλτική\u003cbr\u003eΌπου ο θεός και το δημιούργημά του\u003cbr\u003eΜαζί ματώνουνε στο τέλος\u003cbr\u003e \u003cbr\u003eΚι όμως ζεις\u003cbr\u003eΚαι το ποίημα\u003cbr\u003eΑρχίζει πάλι μέσα σου\u003cbr\u003eΔοκιμάζει την απομάκρυνση\u003cbr\u003eΣτην ιδέα μιας προσπάθειας\u003cbr\u003eΝα αγκαλιάσει το ανοίκειο\u003cbr\u003eΗ ακραία δυσκολία \u003cbr\u003eΤης κατάστασής σου\u003cbr\u003eΕίναι το ποίημα\u003cbr\u003eΤίποτε δεν μιλά ζωηρότερα \u003cbr\u003eΣτον κόσμο\u003cbr\u003eΑπ' αυτή την γεμάτη υποσχέσεις \u003cbr\u003eΓλώσσα\u003cbr\u003eΠου είναι γλώσσα μιας απόλυτης θλίψης [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓ.Α.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b193193.jpg","isbn":"978-960-9517-46-1","isbn13":"978-960-9517-46-1","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":80,"publication_year":2013,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"8.0","price_updated_at":"2014-01-13","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":193193,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/pros-auth-thn-alogisth-kateuthynsh.json"},{"id":216852,"title":"Η άνθρωπος","subtitle":"Choral","description":"Τον Ιούνιο του 2015, στην Ρώμη, όπου με είχε προσκαλέσει να παρακολουθήσω την παράστασή του \"Armine, my sister\" που έχει ως αφετηρία της το ολοκαύτωμα των Αρμενίων από τούς Τούρκους, ο Jaroslav Fret, διευθυντής τού Grotowski Institute, που εδρεύει στο Wroclaw, σκηνοθέτης και ηθοποιός, μού πρότεινε να γράψω ένα κείμενο για την νέα παράσταση που ετοίμαζε βασισμένη στον μύθο τής Μήδειας, με την ομάδα τού Teatr ZAR το οποίο έχει ιδρύσει.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ σχέση μου με τον μύθο τής Μήδειας ανάγεται στο καλοκαίρι τού 2003, όταν ασχολήθηκα μαζί του δραματοποιώντας μία εκδοχή τής \"Μήδειας\" τού Ευριπίδη. Η διαχείριση που έκανα τότε τού μύθου και ιδιαίτερα τής ίδιας τής Μήδειας, ήταν προοίμιο τής διαχείρισης το 2015 : τότε, αφαιρούσα από την Μήδεια τα μαγικά προσόντα της, την απογύμνωνα από τις μαγικές της ικανότητες . αυτό συνέβαινε σε μία ιστορική στιγμή όπου τα πάντα έχαναν επίσης την θεϊκή τους διάσταση, ερήμωναν τα μαντεία, κατέρρεαν οι θεοί, το θείον εξαφανιζόταν, ο κόσμος έμενε γυμνός από οποιοδήποτε υπερβατικό πρόσημο. Μέσα σ’ αυτό το άδειασμα τού σύμπαντος από την θεία διάστασή του, η Μήδεια, όπως την εμφάνιζα, περιοριζόταν στα ανθρώπινα όριά της. Αυτό δεν τής επέτρεπε να πραγματοποιήσει τα εκδικητικά της σχέδια, με όλες τις συνέπειες που θα είχε τόσο για την ίδια όσο και για άλλα πρόσωπα τής τραγωδίας : στο τέλος τού έργου αυτού, που ο τίτλος του είναι, \"Πολιτισμός\", η Μήδεια δολοφονείται, επισφραγίζοντας έτσι, με τον πιο τελεσίδικο τρόπο, την αποκλειστικώς ανθρώπινη μοίρα της.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑυτήν την μοίρα σκέφτηκα πάλι όταν μού έκανε την πρότασή του ο Jaroslav Fret. Θέλησα να ξαναπιάσω το νήμα αλλά εκεί όπου, στο τέλος τής ευριπίδειας Μήδειας, αυτή, μετά τον έγκλημά της, ανυψώνεται με το άρμα των θεών στους ουρανούς και καταλαμβάνει θέση στον χώρο τους, δηλαδή διατηρεί, επαυξημένη μάλιστα, την ιδιότητα τής θεάς.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτην δεύτερη εκδοχή, αυτήν ακριβώς την ιδιότητα αναλογίζεται η Μήδεια. Ττότε επανέρχεται, δραματουργικά, ο τρόπος που την προσέγγισα στον \"Πολιτισμό\": μία Μήδεια που, παρ’ όλη την θεϊκή πλευρά της, ή μάλλον εξαιτίας της, επιζητά και επανέρχεται στην ανθρώπινη - αφού εξαρχής υπήρξε και άνθρωπος - με την πιο κυριαρχική όμως έκφρασή της, την μητρική.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑυτή η πλευρά, στην εκδοχή που σκεφτόμουν να γράψω για την παράσταση τού Jaroslav Fret, κυριάρχησε, μετά από κάποιες άλλες σκέψεις, και αυτήν θέλησα να καταγράψω.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτο \"Η Άνθρωπος\", η Μήδεια καταλαμβάνεται από τον ακατανίκητο πόθο να ξαναβρεί τα παιδιά της, και δεν έχει άλλη οδό για να το επιτελέσει παρά μόνον αποποιούμενη την θεά που είναι, επανευρίσκοντας, σταδιακά και επίπονα, τον άνθρωπο μέσα της, την Μήδεια με την αποκλειστική ιδιότητα τής μητέρας.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑυτό δεν συντελείται χωρίς συνέπειες για την ίδια: αναλαμβάνει ολοσχερώς την ανθρώπινη διάστασή της, άρα τον άνθρωπο στο σύνολό του. Η ανάγκη της να συναντήσει τα παιδιά της ξανά, την εμβάλει σε μία διαδικασία ολικής εμπλοκής της στην ανθρώπινη μοίρα . αυτό θα μπορούσε να συντελεστεί και με άλλους τρόπους από αυτόν που επέλεξα. Επέλεξα τον πιο οδυνηρό: τα παιδιά, αν και σφαγμένα από την ίδια στην \"Μήδεια\" τού Ευριπίδη, εδώ είναι ζωντανά, ζουν, μετά από όλα αυτά και παρ’ όλα αυτά, μόνο και μόνο επειδή θέλουν, επανερχόμενα στην ζωή, να την εκδικηθούν για την δολοφονία τους. Την περιμένουν ως δολοφονημένα παιδιά της, για να τής ανταποδώσουν εκείνο που τους έκανε. Και της το ανταποδίδουν.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜ' αυτήν την ανταπόδοση, η Μήδεια δεν ολοκληρώνεται μόνον ως άνθρωπος, δεν γίνεται μόνον ένας άνθρωπος πλήρης και αυτούσιος· γίνεται μία άνθρωπος, ο άνθρωπος ως θήλυ, το θήλυ ως άνθρωπος· γίνεται η άνθρωπος.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΈτσι, το ίδιο το ανθρώπινο που, ως ουδέτερο, περιλαμβάνει και τα δύο φύλα, μέχρι τώρα παραπέμποντας μόνο στο άρρεν, από τώρα αναδεικνύει και το θήλυ, χωρίς το οποίο το ανθρώπινο μένει ανεκπλήρωτο.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓιατί το ανθρώπινο είναι ανθρώπινο επειδή είναι εκπλήρωση.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑυτό είναι \"Η Άνθρωπος\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΔ.Δ.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b220070.jpg","isbn":"978-618-5274-09-2","isbn13":"978-618-5274-09-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":48,"publication_year":2017,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"8.0","price_updated_at":"2017-07-18","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":220070,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/h-anthrwpos.json"},{"id":243951,"title":"Εμείς και οι Έλληνες","subtitle":null,"description":"Παραλλάσοντάς τον, δανείζομαι τον τίτλο από το κείμενο του Ph. Lacoue-Labarthe \"Ο Χέλντερλιν και οι Έλληνες\", ένα κείμενο που, με την συγγενική του θεματογραφία, διατρέχει υπόγεια το δικό μου, όπως το διατρέχει και το κείμενο του Dominique Grandmont \"Η Ελλάδα του Καβάφη\", το οποίο υπήρξε καθοριστικής σημασίας για την οργάνωση και διατύπωση των παρακάτω σκέψεών μου. Από το κείμενο του Lacoue-Labarthe κρατώ επίσης την προμετωπίδα του Heiner Muller στην οποία θα επανέλθω αργότερα. Ο κληρονόμος αναλογίζεται την κληρονομιά του από την στιγμή που απειλείται με την απώλειά της. Ο κίνδυνος να την χάσει ή να αποδειχθεί ότι δεν του ανήκει, κινητοποιεί τον μηχανισμό της ιδιοποίησης μέσα του. Ό,τι θεωρείται δεδομένο και εξασφαλισμένο αποκλείει την στοχαστική αναφορά σε αυτό. Ξεκινώντας από αυτήν την παρακινδυνευμένη διαπίστωση, δίνεται η ευκαιρία να προσφύγουμε από την περιφέρεια στο κέντρο, από την περίμετρο στην καρδιά του προβλήματος, από τον εφησυχασμό στην ανησυχία. Να τολμήσουμε, όχι χωρίς συνέπειες, την ακρότητα. την θανάσιμη έξοδο. Έτσι, λοιπόν, η παραπάνω διαπίστωση μας εισάγει κατευθείαν στην ζώνη του κινδύνου. Περνούμε, σχεδόν συνειρμικά, στην ετερότητα. Η ετερότητα είναι, στην προκειμένη περίπτωση, η Ελλάδα. Η Ελλάδα αποκλείει την ταύτιση μαζί της. Αποκλείει την ταυτότητα. Και όλα τα παράγωγά της. την οικειότητα, την συγγένεια, την κατοχή, την ασφάλεια. Εμείς, κάτοικοι αυτής της γεωγραφικής περιοχής, μόνον ως ξένοι δικαιούμαστε να αντιμετωπίζουμε τους Έλληνες. Να τους αντιμετωπίζουμε ως ξένους. Εμείς ως μη Έλληνες. Ως μη Έλληνες εμείς τι είμαστε; Κάτοικοι μιας γεωγραφικής περιοχής που κατοικήθηκε από ανθρώπους που προσπάθησαν να γίνουν κάτι. Η προσπάθεια αυτή και οι καρποί της τους έκαναν Έλληνες. Εμείς δεν καταβάλλουμε καμία παρόμοια προσπάθεια. Επειδή πιστεύουμε ότι είμαστε Έλληνες. Δεν είμαστε Έλληνες. το δεδομένο και το εξασφαλισμένο αποκλείουν την προσπάθεια. Ο αποκλεισμός της προσπάθειας μας αποκλείει από το να γίνουμε Έλληνες. Όσο δεν προσπαθούμε να γίνουμε Έλληνες, ούτε είμαστε ούτε θα γίνουμε ποτέ Έλληνες. Να ένας πολύ σοβαρός λόγος για να μην επιστραφούν ποτέ τα Μάρμαρα του Παρθενώνα. Η μη επιστροφή τους θα πρέπει να συνιστά εθνικό στόχο διότι έτσι επιτυγχάνεται η ευεργετική ρήξη στην συνέχεια, η θραύση του κεκτημένου. Ο κληρονόμος διαπιστώνει ότι οφείλει να αγωνιστεί προκειμένου να του αναγνωριστεί το δικαίωμα κυριότητας πάνω στην θεωρούμενη ως δεδομένη και εξασφαλισμένη κληρονομιά του. [...]","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b245855.jpg","isbn":"978-960-9517-48-5","isbn13":"978-960-9517-48-5","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":32,"publication_year":2020,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"6.0","price_updated_at":"2020-03-11","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":245855,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/emeis-kai-oi-ellhnes.json"},{"id":130460,"title":"Εκπνοή","subtitle":null,"description":"\"το στόμα είναι ακόμη ανοιχτό αλλά θα σφραγιστεί σε λίγο. στο λίγο αυτό θα είναι ακόμη ανοιχτό. μόλις. λεπτή γραμμή ανάμεσα στα χείλη. πολύ λεπτή. στα χείλη που έχουν στενέψει, γίνει πολύ στενά, δύο γραμμές, μία πάνω, μία κάτω, ανάμεσα το άνοιγμα, πολύ λεπτή γραμμή. αυτό είναι. εκεί θα γίνει. αυτό που θα γίνει, αυτό είναι, εκεί θα γίνει. ούτε στο πάνω ούτε στο κάτω αλλά εκεί, ανάμεσα, στην μέση, στην λεπτή γραμμή, αρκετή ώστε να βρει τον χώρο να γίνει αυτό που θα γίνει. σε λίγο. όπου νάναι. σε μία στιγμή. αυτή θα είναι η διάρκεια. ούτε πιο λίγο ούτε πιο πολύ. στενή στιγμή, όσο στενή μπορεί μία στιγμή, αρκετή ώστε να γίνει αυτό. θα γίνει σε μία στιγμή. μετά απ' αυτήν άλλο δεν θα γίνει. δεν θα γίνει τίποτε άλλο. δεν θα έχει μείνει τίποτε να γίνει άλλο. όταν τελειώσει αυτή θα έχουν τελειώσει όλα. δεν θα έχει μείνει τίποτε μετά. θα έχει γίνει αυτό που είναι να γίνει όσο διαρκεί αυτή. από εκεί που θ' αρχίσει έως εκεί που θα τελειώσει...\"\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ \"Εκπνοή\" του Δημήτρη Δημητριάδη, προσπαθεί να κατορθώσει κάτι που είναι πέρα από τις δυνατότητες της λογοτεχνίας, αλλά και που μόνον η λογοτεχνία μπορεί να το κατορθώσει: να ειπωθεί το ανείπωτο έστω κι αν εξακολουθεί να παραμένει ανείπωτο. Το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας αποκαλύπτει την εγγενή δύναμη αλλά και αδυναμία της λογοτεχνίας, την οποία κανένα άλλο μέσον ανθρώπινης έκφρασης δεν μπορεί να υποκαταστήσει. Ο Δημήτρης Δημητριάδης με το κείμενο αυτό ζητά απ' την λογοτεχνία εκείνο που πολύ δύσκολα μπορεί να δώσει. Η \"Εκπνοή\" είναι το δώρο που κάνει στον συγγραφέα η λογοτεχνία αλλά και το αντίδωρο του συγγραφέα προς την λογοτεχνία Αυτή η ανταλλαγή δώρων συνιστά το κείμενο που κρατά στα χέρια του ο αναγνώστης. ","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b133085.jpg","isbn":"978-960-89654-8-5","isbn13":"978-960-89654-8-5","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":928,"name":"Πεζογραφία","books_count":47,"tsearch_vector":"'pezografia' 'pezographia'","created_at":"2017-04-13T00:57:31.219+03:00","updated_at":"2017-04-13T00:57:31.219+03:00"},"pages":58,"publication_year":null,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"8.0","price_updated_at":"2008-07-03","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":133085,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/ekpnoh.json"},{"id":171597,"title":"Κηδεύω β': Ανάβλεμμα","subtitle":null,"description":null,"image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b174681.jpg","isbn":"978-960-9517-10-2","isbn13":"978-960-9517-10-2","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":928,"name":"Πεζογραφία","books_count":47,"tsearch_vector":"'pezografia' 'pezographia'","created_at":"2017-04-13T00:57:31.219+03:00","updated_at":"2017-04-13T00:57:31.219+03:00"},"pages":82,"publication_year":2011,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"8.0","price_updated_at":"2012-01-11","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":174681,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/khdeuw-b-anablemma.json"},{"id":171598,"title":"Κηδεύω, γ': Χερετισμός","subtitle":null,"description":"στέκονται απέναντι ο ένας στον άλλο εσύ ξαπλωμένη εσύ όρθιος εσύ ακόμη ζωντανή εσύ ακόμη ζωντανός και χερετιούνται έχετε υψωμένα εσύ το δεξιό χέρι εσύ το δεξιό χέρι και χερετιούνται [...]","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b174682.jpg","isbn":"978-960-9517-12-6","isbn13":"978-960-9517-12-6","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":928,"name":"Πεζογραφία","books_count":47,"tsearch_vector":"'pezografia' 'pezographia'","created_at":"2017-04-13T00:57:31.219+03:00","updated_at":"2017-04-13T00:57:31.219+03:00"},"pages":80,"publication_year":2011,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"8.0","price_updated_at":"2012-01-11","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":174682,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/khdeuw-g-xeretismos.json"},{"id":171725,"title":"Ο πόνος ως πόλη","subtitle":null,"description":"\"Ο πόνος είναι ιδιωτικό γεγονός δημόσιου διαμετρήματος.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΌταν ο πόνος αποκτήσει διάσταση πρωτεύοντος δημόσιου γεγονότος, με την έννοια της θεσμοθέτησής του ως παράγωγου συλλογικών συμπεριφορών, όταν ο πόνος αντικαταστήσει την πόλη και γίνει πόλη αυτός, όταν η πολιτική γίνει πονετική, όταν όλα θα κρίνονται με αφετηρία τη φύση και την ουσία του πόνου, όταν ο πόνος αποτελέσει το θεμέλιο κάθε ανθρώπινης συναναστροφής, τότε θ' αρχίσει η πραγματική και μόνη αληθινή απογείωση διότι θα έχει προηγηθεί η αληθινή προσγείωση· κι αυτή η απογείωση, χωρίς ποτέ να εγκαταλείπει τη γείωσή της, θα είναι πολύτροπη, αλλά με προεξάρχουσα την καλλιτεχνική έκφραση. Τότε η τέχνη δεν θα είναι παράλληλη ή δευτερεύουσα ως προς τη θέση της μέσα στην πόλη, αφού η πόλη που θα είναι πόνη, θα έχει αυτά τα δύο ως θεμελιώδεις άξονές της, τον πόνο και την τέχνη. [...]\"\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ Δημήτρης Δημητριάδης μιλάει για τον πόνο ως προεξάρχουσα ανθρώπινη έκφραση και για το πώς μπορεί να μεταβληθεί σε κινητήριο μοχλό αλλαγής της ανθρώπινης κατάστασης, σε μια ομιλία που έδωσε στις 16.4.2010 και δημοσιεύτηκε ολόκληρη στο τ. 92 του περιοδικού \"Εντευκτήριον\".","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b174809.jpg","isbn":"978-960-9517-14-0","isbn13":"978-960-9517-14-0","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":10159,"name":"Vox Humana","books_count":9,"tsearch_vector":"'humana' 'vox'","created_at":"2017-04-13T02:25:45.515+03:00","updated_at":"2017-04-13T02:25:45.515+03:00"},"pages":30,"publication_year":2011,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"5.0","price_updated_at":"2012-01-13","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":174809,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/o-ponos-ws-polh.json"},{"id":177596,"title":"Ο ευαγγελισμός της Κασσάνδρας","subtitle":"Γεννητικό άγγελμα","description":"Το παρόν βιβλίο δεν εντάσσεται και κατ’ επέκταση δεν κατατάσσεται απαραίτητα στην κατηγορία \"Θέατρο\". Είναι ένα πεζογράφημα δεμένο γύρω από έναν γερό ποιητικό ιστό, που μπορεί όμως να παρουσιασθεί και ως θεατρικός μονόλογος (παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο πλαίσιο της XIV Διεθνούς Συνάντησης Αρχαίου Δράματος, στους Δελφούς, στις 10 Ιουλίου του 2009 σε σκηνοθεσία - ερμηνεία της Χρύσας Καψούλη και σε μουσική σύνθεση του Μιχάλη Δέλτα). \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΩς εκ τούτου, παραμένει ένα ανένταχτο \"Γεννητικό άγγελμα\".","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b180719.jpg","isbn":"978-960-9517-20-1","isbn13":"978-960-9517-20-1","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":48,"publication_year":2012,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"8.0","price_updated_at":"2012-06-25","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":180719,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/o-euaggelismos-ths-kassandras.json"},{"id":184817,"title":"Insenso","subtitle":"Όπερα","description":"Πρόκειται για την θεατρική διασκευή της νουβέλας του Camillo Boito \"Senso\" από τον Δημήτρη Δημητριάδη. To σπέρμα του \"Αισθήματος\", γονιμοποίησε το συγγραφέα, που αργότερα αντιπρότεινε ένα νέο έργο, το \"Insenso\", εμπνευσμένο από την νουβέλα, αλλά και την ομώνυμη ταινία του Luchino Visconti. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτο έργο που ολοκληρώθηκε το φθινόπωρο του 2006, η βενετσιάνα Κόμισσα Λίβια Σερπιέρι επιβιώνει μέχρι σήμερα από και εξαιτίας της προδοσίας. Πρόδωσε τον εραστή της, τον αυστριακό αξιωματικό Φραντς Μάλλερ, στα στρατεύματα κατοχής, ο οποίος είχε ήδη προδώσει τον έρωτά της. Η προδοσία παραμένει αθάνατη, όπως και η ηρωίδα μας. Αθάνατη, ανεπίδοτη, αγλαϊσμένη. Όπως η ίδια η Ιστορία. Γινόμαστε μάρτυρες ενός τέλους, η Ιστορία τελειώνει, με μεγαλύτερη διάρκεια από την ίδια την Ιστορία. Ένα τέλος που είναι άχρονο, ατέρμονο, ατελεύτητο και γι' αυτό πιο βασανιστικό, πιο ψυχοφθόρο, πιο τρελό. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτο \"Insenso\" συναντάμε τα βασικά ζωτικά-ποιητικά-δραματικά ζητήματα, του Δ. Δημητριάδη, εκείνα της ταυτότητας, του σώματος, της χώρας, του λόγου και, κυρίως, εκείνο της θνητότητας, της περατότητας, της εξάλειψης. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑπομεινάρι της ιστορίας η κόμισσα Λίβια Σερπιέρι, έχοντας βιώσει τον 19ο και του 20ό αιώνα, φθάνει ως τον 21ο ψυχικά εξουθενωμένη, με το μυαλό της ανατιναγμένο από τις ατομικές βόμβες της ερωτικής υπέρβασης, της ταξικής πτώσης και της αδιέξοδης προδοσίας. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΈνα ψυχικό και ιδεολογικό βαμπίρ που απωθεί, μισεί τον εαυτό της, ταυτίζεται με τον Φραντς Μάλλερ, γίνεται αυτός, παίρνει τη θέση του.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Δήμητρα Κονδυλάκη, από το επίμετρο)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b187955.jpg","isbn":"978-960-9517-31-7","isbn13":"978-960-9517-31-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":64,"publication_year":2013,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"7.0","price_updated_at":"2013-04-30","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":187955,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/insenso-ef60fded-3749-4010-9c69-9a9b7e13045a.json"},{"id":198940,"title":"Stroheim","subtitle":"Un film muet","description":"Μία νεκρή επισκέπτεται έναν ετοιμοθάνατο.\u003cbr\u003eΗ Νόρμα Ντέσμοντ τον Εριχ φον Στροχάιμ.\u003cbr\u003eΗ εκ των πραγμάτων ετοιμότητα τού Εριχ για τον θάνατό του, είναι ένας από τούς λόγους τής επίσκεψης τής Νόρμα, οι άλλοι θα αποκαλυφθούν κατά την διάρκεια τού διαλόγου τους, ενός νεκρικού διαλόγου που διαδραματίζεται συγχρόνως επί γής και επί σκηνής.\u003cbr\u003eΗ διπλή διάσταση τού χώρου, συναιρείται με την διπλή διάσταση τού χρόνου και τού άχρονου, καθώς και με την διμερή διάσταση τής συναλλαγής ανάμεσα στην επισκέπτρια και στον επισκεπτόμενο.\u003cbr\u003eΑυτός ο τριπλός διπλασιασμός γίνεται τριπλασιασμός με μία άλλη πλευρά/γωνία λήψεως/θέση αντιλήψεως, την Ντενίζ, πρόσωπο απόλυτης οικιακής και σκηνικής αναγκαιότητας, συγχρόνως παρουσία και απουσία, διακριτικότητα και παρέμβαση, αφανής και εμφανής υποκινητήρια διάσταση, εποπτεύουσα όραση και προσλαμβάνουσα ακοή οι οποίες συμπληρώνουν τις απονεκρωμένες και νεκρώσιμες αισθήσεις των άλλων δύο συνεργών, αισθήσεις που, μολονότι κατηργημένες από τον επιτελεσμένο θάνατο τής Νόρμα και καταργήσιμες από τον επερχόμενο τού Εριχ, δεν στερούνται υλικότητας, μιάς υλικότητας και λειτουργικότητας που καθίστανται ενεργές, μαζί με εκείνες τής Ντενίζ, χάρις στο γεγονός ότι ανήκουν εξ υπαρχής στο θεατρικό συμβάν/παίγνιο το οποίο τις επανενεργοποιεί εκ βάθρων προκειμένου να λάβει αισθησιακή/αισθαντική/αισθητική χώρα η θεατρική πράξη.\u003cbr\u003eΕτσι, θάνατος και σκηνή, δηλαδή ζωή και επανατοποθέτησή της, συνευρίσκονται για να αποδώσουν στην τρίτη συμμετοχή, που είναι η Ντενίζ, δηλαδή ο θεατής/αυτόπτης μάρτυς/αυτήκοος ακροατής, την δυνατότητα να γίνει η υπερβατική χρήση τής θεατρικής μηχανής, τής δραματουργικής οντολογίας, τού σκηνικού/σκηνοθετικού/ερμηνευτικού θεαθήναι.\u003cbr\u003eΗ εκ τού μη όντος εμφάνιση τής νεκρής Νόρμα Ντέσμοντ και η εν συνεχεία συναλλαγή της με τον εκπνέοντα Εριχ φον Στροχάιμ, επιτελείται με την από μηχανής θεά Ντενίζ, χωρίς την οποία, η επιτέλεση δεν θα συνετελείτο, αλλά και δεν θα ήταν αυτό που γίνεται, δηλαδή μία εκ των υστέρων αλλά εκ νεκρών προσφορά, μία ανέφικτη εν ζωή δωρεά, μία προσβάσιμη και τετελεσμένη ανταπόδοση, την οποία μόνο το θέατρο, αυτή η επινοημένη ανάσταση, επιτρέπει να συμβεί με όλη την φαντασμαγορία τού αδιανόητου και τού υπερλογικού. [...] Δ.Δ.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b202131.jpg","isbn":"978-960-9517-79-9","isbn13":"978-960-9517-79-9","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":116,"publication_year":2015,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"12.0","price_updated_at":"2015-05-21","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1953,"extra":null,"biblionet_id":202131,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/stroheim.json"}]