[{"id":196231,"title":"Άθος, ο δασονόμος","subtitle":null,"description":"Τι θέση έχει το επαναλαμβανόμενο έγκλημα στην καθημερινότητα ενός πολέμου που διαρκεί - εθνικοαπελευθερωτικού, εμφυλίου, κοινωνικού ή ατομικού πολέμου για την επιβίωση; Ποιο είναι το νόημα της θυσίας των αμάχων, όταν πρόκειται για ανυποψίαστα θύματα αντιποίνων;\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτις 13 Δεκεμβρίου 1943, στα Καλάβρυτα, οι Γερμανοί διαπράττουν αντίποινα εκτελώντας όλο τον άμαχο αντρικό πληθυσμό. Μένουν οι γυναίκες για να θάψουν τους άντρες. Η Μαριάνθη και η κόρη της η Μαργαρίτα εγκαταλείπουν την πόλη. Η Λευκή, γιατρός, κόρη της Μαργαρίτας γεννημένη το 1955, έχει στοιχειωθεί από το πολεμικό αυτό έγκλημα και ζει στη σκιά του παππού της, του Άθου, συζύγου της Μαριάνθης, δασονόμου της επαρχίας Καλαβρύτων. Αφοσιώνεται στον πόνο και στη θεραπεία των ασθενών της και στη διερεύνηση του ναζιστικού φονικού. Είναι όμως ο Άθος πράγματι ένας από τους δεκατρείς επιζώντες της ομαδικής εκτέλεσης; \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ κόσμος της σκιάς, όπως στα δασικά μονοπάτια όπου περιπλανιέται ο Άθος, νεκρός ή ζωντανός (μυστήριο που μόνον η πράξη της γραφής μπορεί να φωτίσει), συντροφεύει εδώ τα πρόσωπα της αφήγησης. Οι ήρωες αυτοί, δέσμιοι ενός άπιαστου ονείρου, σκέφτονται πάντοτε το κακό αδιαχώριστα από το θαύμα της ομορφιάς, με όρους τραγικούς, γι' αυτό ίσως και λυτρωτικούς: ο πόλεμος κυοφορεί την ειρήνη, ο θάνατος τη ζωντανή μνήμη, ο αφανισμός το αίσθημα της ελευθερίας. Μόνο το φάσμα της εκδίκησης μένει στείρο και τυφλό, χωρίς έξοδο στην απέναντι όχθη.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ \"επιζών\" Άθος και ο κόσμος της σκιάς και της περισυλλογής μέσα στον οποίο η Λευκή τον επινόησε και τον εξιστορεί ανήκει μάλλον στο χώρο της εσωτερικής εμπειρίας. Ο Άθος είναι ο τρίτος άνθρωπος: ούτε θύμα ούτε ένοχος (παλεύει και με τα δυο), ούτε δεξιός ούτε αριστερός, αντιήρωας μιας ηρωικής εποχής, ή απλώς ένας ήρωας παντός καιρού.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο θέμα της μετάδοσης του τραύματος του πολέμου στις επόμενες γενιές είναι εδώ κεντρικό. Όσο η κίνηση της Ιστορίας μετατοπίζει τα δεδομένα και τις αξίες και οι κοινωνίες αλλάζουν, ήρωας εντέλει είναι ο καθημερινός άνθρωπος που, χάρη στη ζωντανή του μνήμη, ξέρει να ζει ειρηνικά και δίκαια δίχως να καταχράται την ελευθερία του. Αλλά και το μεγαλείο της φύσης αντιμάχεται το μεγαλείο και τον ηρωισμό του πολέμου, με τη σκληρότητα που η μοίρα ξέρει να επιφυλάσσει στα πλάσματά της.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b199414.jpg","isbn":"978-960-8372-71-9","isbn13":"978-960-8372-71-9","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":284,"publication_year":2015,"publication_place":"Αθήνα","price":"19.0","price_updated_at":"2015-01-21","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":189,"extra":null,"biblionet_id":199414,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/athos-o-dasonomos.json"},{"id":232914,"title":"Ήμασταν τέσσερις","subtitle":"Τσβετάγιεβα, Παστερνάκ, Μαντελστάμ, Αχμάτοβα: Δοκίμιο για τη φιλοσοφία του πόνου","description":"Τέσσερις Ρώσοι φίλοι και ποιητές που μίλησαν και έγραψαν σαν ένας άνθρωπος. Που ο ανέτοιμος ψυχισμός τους κατακερματίστηκε πολύ νωρίς από τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο και από την κοσμογονικής σημασίας Οκτωβριανή Επανάσταση. Που η ηθική τους διχάστηκε από ό,τι διαδέχθηκε την Επανάσταση του 1917: εμφύλιος, δικτατορία του προλεταριάτου, σταλινικές εκκαθαρίσεις. Τέσσερις ξεχωριστές καρδιές ενός και μοναδικού ποιητή, ενός μόνου ενώπιον όλων, που έπρεπε να παλέψουν διχασμένες: ανάμεσα στην αυτοθυσία και στην επιβίωση (Μαρίνα Τσβετάγιεβα), ανάμεσα στην υποταγή και στη συνείδηση (Μπορίς Παστερνάκ), ανάμεσα στην τραγωδία και στην υπέρβαση (Όσιπ Μαντελστάμ), ανάμεσα στην αντοχή και στην παραίτηση (Άννα Αχμάτοβα). Διαχρονικοί, νεωτερικοί, μελαγχολικοί μάρτυρες, πιο αισιόδοξοι όμως απ' τους ίδιους τους επαναστάτες, και έχοντας το μέλλον με το μέρος τους, οι τέσσερις συνομίλησαν στα ποιήματά τους με οδυνηρές εκφάνσεις του Χρόνου: ο Χρόνος είτε θα τους καταβρόχθιζε είτε θα του αποσπούσαν το αναστάσιμο μυστικό. \"Ένας αιώνας λυκόσκυλο ρίχνεται στις πλάτες μου\", έγραφε ο Μαντελστάμ, \"δε ρέει όμως μέσα μου λύκου αίμα\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ ποίηση των τεσσάρων, προσωπική και συνάμα γέννημα των ιστορικών συνθηκών, δεν μπορούσε παρά να είναι επικολυρική, άρα αφηγηματική. Ο στοχαστικός τους αγώνας ήταν η υπέρβαση του πόνου, όχι μοιρολατρικά ούτε αναγκαία, αλλά όπως άρμοζε στο \"ιστορικό πεπρωμένο της Ρωσίας\". Εδώ ο χριστιανισμός ως φιλοσοφία του πόνου, συμπληρωματικά και διαφορετικά στον καθένα, συμβολίζει την ελευθερία, το θρίαμβο του ατόμου πάνω στη μάζα, του ανώνυμου προσώπου πάνω στον ηγεμόνα. Συναντά τον ποιητικό χριστιανισμό του Ντοστογιέφσκι, που πίστευε ότι η \"ανθρώπινη ψυχή έχει μεγαλύτερη αξία απ' όλα τα βασίλεια του κόσμου\".","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b234912.jpg","isbn":"978-618-5248-33-8","isbn13":"978-618-5248-33-8","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":188,"publication_year":2018,"publication_place":"Αθήνα","price":"16.0","price_updated_at":"2019-02-19","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":189,"extra":null,"biblionet_id":234912,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/hmastan-tesseris.json"}]