[{"id":19239,"title":"Ταξιδεύοντας: Ιαπωνία, Κίνα","subtitle":null,"description":"Συναρπαστικός καρπός του ταξιδιού του Νίκου Καζαντζάκη ως δημοσιογράφου το 1935. Επιστρέφοντας από το δεύτερο ταξίδι του εκεί με την Ελένη του, πεθαίνει στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας, στις 26 Οκτωβρίου 1957. Η Ελένη συμπληρώνει το βιβλίο βασισμένη σε σημειώσεις του και προσθέτει Επίμετρο (1961) για μοναχικό της ταξίδι στην Άπω Ανατολή. Η νέα έκδοση (2006) εμπλουτίζεται με φωτογραφίες και με Σημείωμα του Δρος Πατρόκλου Σταύρου, γι' αυτή τη συγγραφική και ανθρώπινη περιπέτεια.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e1935: Ο Νίκος Καζαντζάκης ταξιδεύει στην Ιαπωνία και στην Κίνα για πρώτη φορά, ως δημοσιογράφος απεσταλμένος τής αθηναϊκής εφημερίδας Ακρόπολις. Λογοτεχνικός και ιστορικός καρπός αυτού του ταξιδιού είναι το βιβλίο \"Ταξιδεύοντας: Ιαπωνία - Κίνα\".\u003cbr\u003e1957: Δεύτερο ταξίδι τού οικουμενικού μας συγγραφέα στις δυο χώρες, αυτή τη φορά μαζί με τη σύντροφο και σύζυγό του Ελένη.\u003cbr\u003e26 Οκτωβρίου 1957: Κατά το ταξίδι τής επιστροφής ο Νίκος Καζαντζάκης αφήνει την τελευταία του πνοή στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας. \u003cbr\u003eΗ Ελένη Ν. Καζαντζάκη επιστρέφει μόνη στο «Κουκούλι» τους, το σπίτι τους στην Αντίπολη της νότιας Γαλλίας. Γράφει πλέον εκείνη για το δεύτερο ταξίδι τους, και χρησιμοποιεί τον τίτλο \"Μετά είκοσι χρόνια\", που ο ίδιος ο Καζαντζάκης είχε σκεφθεί να δώσει στη γραφή που δεν επέπρωτο να κάνει, συμπληρώνοντας η ίδια: \"που δεν πρόφτασε να γράψει ο Νίκος Καζαντζάκης\". Του μεγάλου αυτού συμπληρώματός της προτάσσει Επίλογο, με την ένδειξη τόπου και χρόνου: Αντίπολη, 4 Ιανουαρίου 1958.\u003cbr\u003eΙούλιος 1961: Η Ελένη στη Γενεύη -έχει πια εγκαταλείψει την Αντίπολη- προσθέτει Επίμετρο, για καινούριο, μοναχικό της ταξίδι στην Άπω, την «Πέρα», Ανατολή.\u003cbr\u003eΗ Ελένη Ν. Καζαντζάκη έμελλε να ξαναπάει στην Κίνα δύο φορές ακόμη, και να γράψει και ένα άλλο βιβλίο, με τίτλο: \"Κίνα, Μικρή πορεία στη μεγάλη χώρα\". \u003cbr\u003eΚαλοκαίρι 2006: Στη νέα, εμπλουτισμένη έκδοση του βιβλίου παρατίθενται φωτογραφίες, Ενημερωτικό Σημείωμα του Εκδότη-Επιμελητή Δρος Πατρόκλου Σταύρου για τη συγγραφική και ανθρώπινη αυτή περιπέτεια και άλλες σημειώσεις του για την ιστορία και το περιεχόμενο του βιβλίου.\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b19860.jpg","isbn":"978-960-7948-07-6","isbn13":"978-960-7948-07-6","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":413,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"21.0","price_updated_at":"2011-12-15","cover_type":"Σκληρό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":399,"extra":null,"biblionet_id":19860,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/taksideuontas-iapwnia-kina.json"},{"id":19238,"title":"Ταξιδεύοντας: Ισπανία","subtitle":null,"description":"Ισπανία: η χώρα τού καυτού ήλιου, των πορφυρών ρόδων, της πλούσιας τέχνης, της Κάρμεν και του Δον Κιχώτη; Ή μήπως η χώρα τού Σάντσου, της θρησκευτικής και πολιτικής παραφοράς, της βάρβαρης ταυρομαχίας και του αδελφοκτόνου μίσους; Ο εμφύλιος σπαραγμός της: υπόθεση «ιδιωτική» ή πανανθρώπινη;\u003cbr\u003eΤο πολύπλευρο, πολύπαθο πρόσωπο της αγαπημένης χώρας, πριν και κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο που τη σημάδεψε εσωτερικώς και διεθνώς, επιχειρεί να αποτυπώσει με την απαράμιλλη πέννα του ο Νίκος Καζαντζάκης, ανταποκριτής αθηναϊκών εφημερίδων, αλλά κυρίως και πάντοτε αγιάτρευτος ταξιδευτής.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e«Ο Νίκος Καζαντζάκης συγκεντρώνει σ’ αυτό το βιβλίο τις ταξιδιωτικές εμπειρίες του στα ισπανικά εδάφη πριν και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Πρόκειται για ένα ημερολόγιο, όπου η ιστορική αυστηρότητα συνεργάζεται με μιαν ανθρώπινη τεκμηρίωση από πρώτο χέρι, για να διαγράψει ένα πανόραμα της ισπανικής πραγματικότητας αμερόληπτο και ταυτόχρονα παθιασμένο.\u003cbr\u003e»Ο Καζαντζάκης βρισκόταν στην Ισπανία ως παρατηρητής και ανταποκριτής τύπου, συλλέγοντας τις μεγάλες πολιτικές και ψυχολογικές αναταραχές τής χώρας. Το βιβλίο Ταξιδεύοντας: Ισπανία αποβαίνει, έτσι, ένα αντιφατικό όραμα μιας κοινωνίας στις παραμονές τής τρομερής πολεμικής αντιπαράθεσής της και των γεγονότων που έλαβαν χώρα μέχρι την πτώση τής Μαδρίτης. Μάρτυρας εξαιρετικός, ο Έλληνας συγγραφέας επιδεικνύει σ’ αυτές τις σελίδες την ικανότητά του με ακρίβεια να ερμηνεύει τη \"ζωή\" και τον \"θάνατο\" της Ισπανίας.»\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Από την ισπανική έκδοση \"Espana y Viva la Muerte\", Nikos Kazantzakis, \"Cronica General de Espana\", Ediciones Jucar, Madrid 1977)\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b19859.jpg","isbn":"978-960-7948-02-1","isbn13":"978-960-7948-02-1","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":228,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"18.0","price_updated_at":"2011-12-15","cover_type":null,"availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":399,"extra":null,"biblionet_id":19859,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/taksideuontas-ispania.json"},{"id":19226,"title":"Ασκητική","subtitle":"Salvatores dei","description":"Η \"Ασκητική\" είναι ο Νίκος Καζαντζάκης. Και ο Νίκος Καζαντζάκης είναι η Ασκητική. Μια ελβετική εφημερίδα έγραψε πως η Ασκητική είναι «το κατά Καζαντζάκην ευαγγέλιο». Ο ίδιος ο δημιουργός της έγραψε ότι η Ασκητική είναι «η πιο σπαραχτική Κραυγή τής ζωής του» και ότι όλο το έργο του είναι σχόλιο στην Κραυγή αυτή. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΆρχισε να τη γράφει στη Βιέννη το 1922 και την τελείωσε στο Βερολίνο το 1923. Όπως συνήθιζε στα έργα του, της επέφερε αλλαγές (διορθώσεις, ανακατατάξεις, προσθαφαιρέσεις), με αποκορύφωση την προσθήκη τού \"τελευταίου\" κεφαλαίου της, με τίτλο «Η Σιγή», που το έγραψε στο Μπέκοβο το 1928, «σ’ ένα θαμαστό δάσος έλατα, μια ώρα μακριά από τη Μόσχα», και το τελείωσε «στις παγωμένες στέπες τής Σιβηρίας» το 1929: «Πρόσθεσα ένα μικρό κεφάλαιο: \"Σιγή\" - μπόμπα που ανατινάζει όλη την \"Ασκητική\". Μα σε λίγων ανθρώπων την καρδιά θα εκραγεί».\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ έκδοση της \"Ασκητικής\" το 1927 στην Αθήνα προκάλεσε μεγάλο σάλο. Ο συγγραφέας ένιωσε πως λίγοι την κατάλαβαν. Στα τέλη τού έτους έγραψε στην Ελένη του: «Η \"Ασκητική\" είναι μια φοβερή, αιματερή κραυγή, που θ' ακουστεί μετά το θάνατό μου. Τώρα οι άνθρωποι καταλαβαίνουν μονάχα την ποιητική φόρμα. Μα μέσα στις παρομοίωσες αυτές και στις λυρικές φράσες αναπηδά φλογερή, πάνοπλη, πέρα από απελπισία κι ελπίδα, η μελλούμενη όψη τού Θεού».\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο 1930, ο Νίκος Καζαντζάκης και ο Δημήτρης Γληνός παραπέμπονται σε δίκη, ο πρώτος γιατί έγραψε το... «ασεβέστατο» αυτό βιβλίο και ο δεύτερος γιατί δημοσίευσε στο περιοδικό του Αναγέννηση την «άθεη παλιοφυλλάδα» Ασκητική. Η δίκη τελικά δεν έγινε, αλλ’ η εκκρεμότητά της βάραινε πάνω από τα κεφάλια τους για τέσσερα χρόνια.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ Καζαντζάκης έκανε και νέες διορθώσεις της \"Ασκητικής\" (π.χ. το 1938, αλλά και αργότερα). Το 1944 τη διόρθωσε για άλλη μια φορά και έτσι έγινε η δεύτερη έκδοσή της, τον Δεκέμβριο του 1945. \u003cbr\u003eΟ λατινικός τίτλος \"Salvatores Dei\" σημαίνει: Σωτήρες του Θεού. Σύμφωνα με την \"Ασκητική\", ο άνθρωπος έχει ανάγκη τον Θεό, αλλά και ο Θεός έχει ανάγκη τον άνθρωπο, για να στερεωθεί. Στερεώνοντας, όμως, τον Θεό, που κρύβεται μέσα σε κάθε ιδέα, όπως μέσα σε σάρκα, στερεώνουμε και την ψυχή μας και συμβάλλουμε, σε συνεργασία και με τη φύση, στη δημιουργική εξέλιξη και ανέλιξη του κόσμου. Ιδέες, αξιώματα, θεωρήματα της Ασκητικής είναι εγκατεσπαρμένα στο σύνολο του έργου του Νίκου Καζαντζάκη. Αποτελούν τη βιοθεωρία του, τη φιλοσοφία τής ζωής του.\u003cbr\u003eΤο βιβλίο μεταφράσθηκε και εκδόθηκε σε πολλές ξένες γλώσσες και χώρες και αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του Καζαντζάκη διεθνώς. Το 1930 ο Στέφαν Τσβάιχ (Stefan Zweig) έγραψε στον Νίκο Καζαντζάκη ότι η \"Ασκητική\" ανήκει σε όλο τον κόσμο. Ο ελληνιστής Οκτάβιος Μερλιέ (Octave Merlier), που έγραψε μακράν Εισαγωγή στη γαλλική έκδοσή της το 1951, θεωρεί την \"Ασκητική\" ως το μεγαλύτερο μεταφυσικό ταξίδι.\u003cbr\u003e \u003cbr\u003e\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b19847.jpg","isbn":"978-960-7948-18-2","isbn13":"978-960-7948-18-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":99,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"18.0","price_updated_at":"2011-12-15","cover_type":"Σκληρό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":399,"extra":null,"biblionet_id":19847,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/askhtikh.json"},{"id":19218,"title":"Συμπόσιον","subtitle":null,"description":"Στο γνωστό από την αρχαιότητα \"Συμπόσιον\", θέμα και αντικείμενο είναι ο έρως. Στο \"Συμπόσιον\" του Καζαντζάκη, βασικό θέμα είναι το θείον, η θε(ι)ότης. Η έκδοση του \"Συμποσίου\" τον Απρίλιο του 2009 πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με το μόνο γνωστό ως υπάρχον χειρόγραφο του έργου, που φυλάσσεται στο Ιστορικό Μουσείο Κρήτης στο Ηράκλειο. Είναι η πρώτη φορά που βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη εκδίδεται μαζί με το χειρόγραφό του. Στην έκδοση 2009 περιλαμβάνονται, επίσης, δύο Επίμετρα και εικόνες των \"συμποσιαστών\" και όχι μόνον. Στο πρώτο Επίμετρο ο αναγνώστης θα βρει επιστολή τού Καζαντζάκη σχετική με το \"Συμπόσιον\", προς τον φίλο του Εμμανουήλ Παπαστεφάνου, ενώ στο δεύτερο υπάρχουν σχόλια και πληροφορίες για το έργο από τον Ομότιμο Καθηγητή Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Βασίλειο Α. Κύρκο, τον Καθηγητή Γλωσσολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου Αθηνών Χριστόφορο Χαραλαμπάκη, και τον Εκδότη των έργων τού Νίκου και της Ελένης Καζαντζάκη και Επιμελητή τού βιβλίου Δρα Πάτροκλο Σταύρου. Διατηρείται και το Σημείωμα του Επιμελητή τής πρώτης έκδοσης (1971) Εμμανουήλ Χ. Κάσδαγλη.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\"Δεν μπορεί κάποιος να κατανοήσει τον Καζαντζάκη χωρίς να διαβάσει αυτό το έργο, που συγκεφαλαιώνει όλο το μεδούλι τής σκέψης του με βαθειές πλατωνικές αναφορές.\" \u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Από την ισπανική έκδοση Nikos Kazantzakis, \"Simposio o el banquete\", Ediciones Felmar, Coleccion \"La fontana literaria\", numero 63, Madrid 1978)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b19839.jpg","isbn":"978-960-7948-25-0","isbn13":"978-960-7948-25-0","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":248,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"21.0","price_updated_at":"2011-12-15","cover_type":"Σκληρό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":399,"extra":null,"biblionet_id":19839,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/symposion.json"},{"id":19222,"title":"Οι αδερφοφάδες","subtitle":"Θέλει, λέει, να' ναι λεύτερος. Σκοτώστε τον","description":"«Οι \"Αδερφοφάδες\" μιλούν για την αδελφοκτόνο σύγκρουση σε ένα χωριό κατά τον Ελληνικό Εμφύλιο στα τέλη τής δεκαετίας τού 1940. Πολλοί από τους χωριανούς, μαζί και ο Καπετάν Δράκος, ο γιος τού εφημέριου, ο παπα-Γιάνναρος, πήραν τα βουνά και ενώθηκαν με τους κομμουνιστές αντάρτες. Είναι Μεγάλη Εβδομάδα και, με τον φόνο, τον θάνατο και την καθημερινή καταστροφή, ο παπα-Γιάνναρος αισθάνεται ότι κουβαλάει στους ώμους του τις αμαρτίες τού κόσμου.»\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Από τη γαλλική έκδοση Nikos Kazantzaki, \"Les freres enemis\", Plon, Paris 1978.)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ έκδοση 2009 των \"Αδερφοφάδων\" περιέχει, για πρώτη φορά, Επίμετρο (του Εκδότη-Επιμελητή Δρος Πατρόκλου Σταύρου), με πραγματολογικά σχόλια και ιστορικές πληροφορίες για τα δραματικά γεγονότα που ενέπνευσαν το έργο, το οποίο υπερβαίνει τα τοπικά δεδομένα του και προσλαμβάνει οικουμενικούς συμβολισμούς επώδυνων και καταστροφικών ανθρώπινων παθών.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e«Ένα χωριό τραχύ, στο χρώμα τής στάχτης, μαυρειδερά σπίτια κάτω από τον ανήλεο ήλιο των νησιών τής Μεσογείου, κάτοικοι καμένοι από τη μιζέρια και τα πάθη. Σήμερα, το κυρίαρχο πάθος είναι το μίσος. Ένα πολιτικό μίσος φονικό, που ρίχνει τον αδερφό ενάντια στον αδερφό του. Και μπροστά σ’ αυτή τη θύελλα των ανομιών, στέκει ένας ηλικιωμένος άντρας, απελπισμένος, γιατί η φωνή του είναι \"φωνή βοώντος εν τη ερήμω\". Για τον παπα-Γιάνναρο αυτό το κύμα φρίκης δεν μπορεί παρά να σημαίνει την ίδια την ανικανότητα της ιερωσύνης του: ο διάβολος κυβερνά τον κόσμο. Ή ο διάβολος ή ο Λένιν. Γιατί για τον δάσκαλο, που ξεσηκώνεται με ενθουσιασμό από τις νέες ιδέες, η πάλη έχει νόημα. Βαριά άρρωστος, σχεδόν ετοιμοθάνατος, κρατάει την ψυχή του με όλες του τις δυνάμεις, γιατί θέλει να προφτάσει να δει την άφιξη της Ελευθερίας.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e»Αυτό το επιθανάτιο μυθιστόρημα του Καζαντζάκη είναι, ανάμεσα σε όλα τα έργα του, το πιο κοντινό στον κόσμο μας, που σπαράζεται από αδελφοκτόνες μάχες.»\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Από τη γαλλική έκδοση Nikos Kazantzaki, \"Les freres enemis\", Plon, Paris 1978)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b19843.jpg","isbn":"978-960-7948-28-1","isbn13":"978-960-7948-28-1","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":266,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"23.0","price_updated_at":"2011-12-15","cover_type":"Σκληρό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":399,"extra":null,"biblionet_id":19843,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/oi-aderfofades.json"},{"id":30866,"title":"Αναφορά στον Γκρέκο","subtitle":null,"description":"Πρόκειται για τη μυθιστορηματική αυτοβιογραφία του Νίκου Καζαντζάκη, την οποίαν ο θάνατος δεν του επέτρεψε να ολοκληρώσει. Γεγονότα και θρύλοι, βιώματα και ελπίδες, όνειρα και απογοητεύσεις, οράματα και χίμαιρες, ιδέες, εμπνεύσεις και έργα, ταξίδια φυσικά και πνευματικά, η πατρίδα και ο κόσμος, πρόγονοι και σύγχρονοι, το πρότυπο του «μελλούμενου ανθρώπου», αναδύονται από τις σελίδες αυτής της πνευματικής αναφοράς που ο Νίκος Καζαντζάκης ένιωσε την ανάγκη να απευθύνει στον μεγάλο Κρητικό «παππού» του: τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο, τον Ελ Γκρέκο.\u003cbr\u003eΣτη νέα έκδοση της \"Αναφοράς στον Γκρέκο\" (Απρίλιος 2009), με ανατύπωση του μυθιστορήματος όπως στοιχειοθετήθηκε με μονοτυπία το 1982 στη Λευκωσία, για πρώτη φορά το κείμενο του Καζαντζάκη συνοδεύεται από Επίμετρο, με Ενημερωτικό Σημείωμα του Εκδότη-Επιμελητή και με εικόνες.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e«...Θα βρεις, λοιπόν, αναγνώστη, στις σελίδες ετούτες την κόκκινη γραμμή, καμωμένη από στάλες αίμα μου, που σημαδεύει την πορεία μου ανάμεσα στους ανθρώπους, στα πάθη και στις ιδέες. ... Τέσσερα στάθηκαν τ' αποφασιστικά σκαλοπάτια στο ανηφόρισμά μου, και το καθένα φέρνει ένα ιερό όνομα: Χριστός, Βούδας, Λένιν, Οδυσσέας. Αυτή την αιματερή πορεία μου, από τη μια από τις μεγάλες αυτές ψυχές στην άλλη, τώρα που ο ήλιος βασιλεύει, μάχουμαι στο Οδοιπορικό μου ετούτο να σημαδέψω...\"\u003cbr\u003e»Κάτι περισσότερο και καλύτερο από αυτοβιογραφία, η Αναφορά στον Γκρέκο είναι λοιπόν η ιστορία ενός εσωτερικού οδοιπορικού, κάτω από το σημάδι τού Γκρέκο, γιατί αυτός ο ζωγράφος, Κρητικής καταγωγής, μας άφησε πλάσματα που διατρέχονται από φλόγα, που δεν είναι άλλο παρά φλόγα. Είναι, επίσης, η διαθήκη τού Καζαντζάκη, το ύστατο έργο του, όπου εξηγεί τη γένεση των μεγάλων έργων του -μυθιστορημάτων, θεατρικών, και πάνω απ' όλα της \"Οδύσειας\"- και, με ακρίβεια, τη φιλοσοφική, ηθική ή θρησκευτική σημασία τους. Ακόμη, μας καθίσταται κατανοητός ο τρόπος με τον οποίον ο Καζαντζάκης χρησιμοποίησε κάποιες περιπέτειες των οποίων υπήρξε ο δράστης ή ο μάρτυρας, όπως επίσης και κάποια διαβάσματά του. Όλα ετούτα δίδουν το μέτρο αυτού τού σπουδαίου έργου, που είναι ταυτόχρονα λογοτεχνικό ντοκουμέντο και πνευματική εξομολόγηση ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς που γέννησε ποτέ η Ελλάδα.»\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Από τη γαλλική έκδοση Nikos Kazantzaki, \"Lettre Au Greco\", Bilan d'une Vie, Plon, Paris 1961.)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e«Στο ίδιο επίπεδο με τον κόσμο των φυσικών στοιχείων και, πάνω απ' όλα, ξέροντας σε κάθε πράγμα, σε κάθε τι που υπάρχει, να αναγνωρίζει το ιερό, όταν το συναντά, είχε, για ό,τι είναι ζωντανό, \u003cbr\u003eαυτή την ευλάβεια που υπήρξε ένα από τα ουσιώδη χαρακτηριστικά -τα πολύ συχνά ξεχασμένα, για τα οποία ο Πεγκύ έγραψε εξαίσιες σελίδες- του αρχαίου παγανισμού... \u003cbr\u003eΟ Τόμας Μανν παραλλήλισε τον Καζαντζάκη με τους μεγάλους Έλληνες ποιητές τής αρχαιότητας, τους προγόνους του· είπε ότι το πνεύμα τού Ομήρου αναβίωσε σ' αυτά τα βιβλία, που κοχλάζουν από εξαιρετική ζωτικότητα, που εγείρονται από ένα πανθεϊστικό συναίσθημα όπου όλη η φύση, μέχρι το ταπεινότερο φυτό τού λόφου, είναι καθαγιασμένη.»\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Marcel Brion, της Γαλλικής Ακαδημίας) \"Le Monde\"","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b31736.jpg","isbn":"978-960-7948-26-7","isbn13":"978-960-7948-26-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":507,"publication_year":2009,"publication_place":"Αθήνα","price":"26.0","price_updated_at":"2011-12-15","cover_type":"Σκληρό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":399,"extra":null,"biblionet_id":31736,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/anafora-ston-gkreko.json"}]