[{"id":229402,"title":"Οι μεγάλοι σταθμοί της βαλκανικής ιστορίας (1683-2018)","subtitle":null,"description":"Από τις εξελίξεις που ακολούθησαν τη Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή και τη Συνθήκη του Ιασίου σημαντική για την Ελλάδα ήταν η Συνθήκη της Αμιένης, η οποία υπογράφηκε μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας και ρύθμιζε κυρίως θέματα αποικιών των δύο χωρών καθώς και των Ολλανδίας και Ισπανίας, συμμάχων της Γαλλίας. Με την υπογραφή της (25 Μαρτίου 1802) τα Επτάνησα, τα οποία με τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο (17 Οκτωβρίου του 1797 ) και τη διάλυση της Δημοκρατίας της Βενετίας από τον Ναπολέοντα είχαν παραχωρηθεί στη Γαλλία, αναγνωρίστηκαν ως \"Επτάνησος Πολιτεία\", μια αυτόνομη δημοκρατία υπό την επικυριαρχία της Πύλης, όπως είχε αποφασισθεί με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης (21 Μαρτίου 1800) μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας, οι οποίες είχαν υπογράψει το 1798 Συνθήκη Συμμαχίας, οκταετούς διάρκειας, με σκοπό την εκδίωξη των Γάλλων από την Ανατολική Μεσόγειο δεδομένου ότι ο Ναπολέων κατακτούσε ήδη την Αίγυπτο. Την Επτάνησο Πολιτεία αποτελούσαν τα νησιά Κέρκυρα, Παξοί, Λευκάδα, Ιθάκη, Κεφαλονιά, Ζάκυνθος, Κύθηρα και οι πέριξ αυτών μικρές νησίδες, στις οποίες περιλαμβανόταν και η νήσος Σάσων.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΌμως, ο βίος της Επτανήσου Πολιτείας υπήρξε πολύ σύντομος. Με τη Συνθήκη του Τιλσίτ (8 Ιουλίου 1807), που ακολούθησε τη νίκη του Ναπολέοντα στο Αούστερλιτς, τα Επτάνησα παραχωρήθηκαν πάλι στη Γαλλία, η οποία τον Αύγουστο του 1807 απέσπασε από τον Αλή Πασά την Πάργα. Στη συνέχεια, μεταξύ του 1809 και του 1814, οι Άγγλοι κατέκτησαν σταδιακά όλα τα Ιόνια Νησιά και με τη Συνθήκη των Παρισίων (5 Νοεμβρίου 1815) δημιουργήθηκε το αυτόνομο Ιονικό κράτος υπό την προστασία της Μεγάλης Βρετανίας με το επίσημο όνομα \"Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων\", γνωστό και ως Ιόνιος Πολιτεία. Το 1850 το κοινοβούλιό του ψήφισε την ένωση με την Ελλάδα, την οποία απέρριψε η Μεγάλη Βρετανία ως εγγυήτρια δύναμη. Τελικά, τα Επτάνησα δόθηκαν στην Ελλάδα, ως \"προίκα\" του νέου βασιλιά της, Γεώργιου Α', το 1864.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b232479.jpg","isbn":"978-960-258-137-7","isbn13":"978-960-258-137-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":146,"publication_year":2018,"publication_place":"Αθήνα","price":null,"price_updated_at":null,"cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":532,"extra":null,"biblionet_id":232479,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/oi-megaloi-stathmoi-ths-balkanikhs-istorias-16832018.json"},{"id":243572,"title":"Ελλάς και Σερβία ως παράγοντες σταθερότητας στο παρελθόν και στη βαλκανική προοπτική","subtitle":null,"description":"Εκτιμάται, ότι ο πολιτικός χάρτης των Βαλκανίων θα διαμορφωθεί εκ νέου και τα γεωπολιτικά συμφέροντα θα οδηγήσουν σε ενδο-βαλκανικές συμμαχίες. Η ενισχυμένη ισλαμική παρουσία στην περιοχή θεωρείται βέβαιη, κυρίως λόγω των εισερχομένων μεταναστευτικών ροών, που προβλέπεται να απασχολούν την Ευρώπη για πολλές δεκαετίες. Ιδιαίτερο λόγο ανησυχίας έχουν τα Βαλκάνια στο σύνολο τους και κάθε μια βαλκανική χώρα ξεχωριστά εξ αιτίας του δημογραφικού προβλήματος σε συνδυασμό με το brain drain, που δυσκολεύει ιδιαίτερα τις αναπτυξιακές προσπάθειες.\u003cbr\u003eΩς εκ τούτου, λόγω γεωγραφίας, πληθυσμιακών και οικονομικών δεδομένων και της ευρύτερης συμβατότητας των χαρακτηριστικών της Ελλάδος με αυτά της Σερβίας, η ασφάλεια των αυριανών Βαλκανίων εκτιμάται, ότι θα στηρίζεται στον ελληνο-σερβικό άξονα. Θεωρούμε, ότι οι σχέσεις Ελλάδος-Σερβίας οφείλουν να αναπτύσσονται λαμβάνοντας υπόψη και τις αναμενόμενες εξελίξεις στα Βαλκάνια μέσα στην επόμενη δεκαπενταετία. Βασικό βήμα προς την θεμελίωση ενός μακροπρόθεσμου κοινού ελληνο-σερβικού βηματισμού αποτελεί όχι μόνο ο θεσμικός συντονισμός της εξωτερικής πολιτικής των δύο φίλων χωρών, αλλά η δημιουργία ενός ευρύτερου πλέγματος θεσμικών λειτουργικών δομών, ώστε με βάση το υφιστάμενο ιστορικό κεφάλαιο οι σημερινές επιδιώξεις να καταστούν πραγματικότητα. Οι επιθυμητές διμερείς ελληνο-σερβικές σχέσεις οφείλουν να αποτελέσουν τη βάση, πάνω στην οποία θα πρέπει να οικοδομηθεί μια ευρύτερη πολυμερής ενδοβαλκανική συνεργασία και αλληλεγγύη προς το κοινό συμφέρον ολόκληρης της Βαλκανικής με λειτουργικούς βαλκανικούς θεσμούς πέραν αυτών που προσφέρει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δηλαδή, θεσμική συνεργασία για αντιμετώπιση της επενδυτικής άπνοιας, της στασιμότητας της παραγωγής, της μαζικής ανεργίας, της διαφθοράς και του οργανωμένου εγκλήματος, της δυσκολίας συλλογής των φόρων, της παράνομης μετανάστευσης, της κάθε είδους γραφειοκρατίας. Επίσης, θα απαιτηθεί συνεργασία για την ενεργειακή επάρκεια και ασφάλεια, τις λειτουργικές συνδυασμένες μεταφορές, την απεξάρτηση από τους δανειστές και άλλα πολλά, ακόμη και για την κοινή άμυνα. Μια τέτοια συνεργασία μπορεί να αποτελέσει έναν αποτελεσματικό μοχλό οικονομικής ανάπτυξης, ώστε ολόκληρη η περιοχή να πλησιάσει γρηγορότερα το επίπεδο της Δυτικής Ευρώπης.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b245473.jpg","isbn":"978-960-258-141-4","isbn13":"978-960-258-141-4","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":291,"publication_year":2020,"publication_place":"Αθήνα","price":"16.0","price_updated_at":"2020-02-27","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":532,"extra":null,"biblionet_id":245473,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/ellas-kai-serbia-ws-paragontes-statherothtas-sto-parelthon-sth-balkanikh-prooptikh.json"}]