[{"id":129396,"title":"Σαράντα ποιήματα","subtitle":"Ανθολογία","description":"[...] Τον είπαν \"εκκεντρικό\", \"περιθωριακό\", \"καταραμένο\", μέχρι και \"τρελό\". Σε γενικές γραμμές, η λογοτεχνική κριτική τον παρέκαμψε για δεκαετίες. Από μία άποψη δικαίως, αφού \"η ποίηση δεν έχει να καθόλου κάνει με τη λογοτεχνία\". Ακόμη και σήμερα παραμένει άγνωστος στο ευρύ κοινό. Πάλι δικαίως, αν σκεφτεί κανείς ότι \"ξέχασαν πως η Ποίηση δεν αποζημιώνει [...] και πως οι αναγνώστες δεν είναι σε καμία περίπτωση απαραίτητοι [...] Η δε λέξη \"βραβείο\" και το όνομα ενός ποιητή είναι όροι αντιθετικοί\". Θα επρόκειτο, λοιπόν, απλά για μία απ' τις τόσες περιπτώσεις μη κατανόησης ενός δημιουργού απ' την εποχή και τον τόπο του. Τουλάχιστον για τη λαβωμένη μετεμφυλιακή Ισπανία και τα χρόνια της δικτατορίας του Franco. Αλλά, πού οφείλεται η τριακονταετής καθυστέρηση; Δεν είναι, συνεπώς, μόνον ιστορικο-γεωγραφικοί οι λόγοι. Στις 17 Οκτωβρίου 1953 θα γράψει στο Ημερολόγιό του: \"Θ' αργήσω πολύ ν' αναγνωριστώ. Πρέπει να συνεχίσω απομονωμένος, μεγαλώνοντας εσωτερικώς...\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ de Ory, μοναδική περίπτωση στα ισπανικά γράμματα, παρουσιάζει μία φυσική ασυμβατότητα μ' αυτό που φτάσαμε να ονομάζουμε \"κανονική ζωή\", \"κοινωνία\", \"μέσος άνθρωπος\", αλλά και μίαν εγγενή δυσκολία, αν επιχειρήσουμε να τον κατηγοριοποιήσουμε ως δημιουργό. Όχι, όμως, γιατί έχουμε μπροστά μας κάποιον \"ιδιότροπο\" ή \"αντιδραστικό\" που αρνείται πεισματικά να ακολουθήσει τις υποδείξεις του καιρού του. Η \"περίπτωση de Ory\" σαρκώνει με τέλειο τρόπο το αυθόρμητο, το ευφάνταστο, το παιγνιώδες -όσοι τον γνωρίζουν μιλάνε για ένα παιδί που παίζει-, το τραγικό -ο ίδιος αυτοχαρακτηρίζεται \"ευτυχισμένος τραγικός\"-, το ειρωνικό, το grotesque, το καθημερινό, το αισθησιακό, το ασκητικό, το υπαρξιακό, το ονειρικό, το μεταφυσικό, το μυστικό, το αναλυτικό, το συνθετικό στοιχείο. Πέρα από κάθε σχολή και μόδα. Χωρίς διαδόχους, επίσης. [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(από την εισαγωγή του βιβλίου)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b132020.jpg","isbn":"978-960-335-120-7","isbn13":"978-960-335-120-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":88,"publication_year":2008,"publication_place":"Αθήνα","price":"13.0","price_updated_at":"2008-05-28","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"ισπανικά","original_title":null,"publisher_id":387,"extra":null,"biblionet_id":132020,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/saranta-poihmata.json"},{"id":112468,"title":"Cancionero","subtitle":"Συλλογή με ποιητικά τραγούδια","description":"[...] Στο \"Cancionero\", που θα μπορούσε να μεταφραστεί ως συλλογή με ποιητικά τραγούδια και αποτελείται από χίλια επτακόσια πενήντα πέντε ποιήματα, ο Ουναμούνο, πέρα από τον συγκερασμό όσων αναφέρθηκαν, καταγράφει την ενότητα της σκέψης και του συναισθήματος, το όλον των εννοιών που συνιστά το ποιητικό του πιστεύω: \"Σκέψου το συναίσθημα, αισθάνσου τη σκέψη\". Ο δρόμος του είναι λυρικός, εμπεριέχει τον ποιητή και τον στοχαστή, εκφράζει τη φλόγα του επίκαιρου, σκιαγραφεί με ήχους ανεξίτηλους την ιστορία της μνήμης, αφουγκράζεται την αιωνιότητα, συνομιλεί με το όνειρο και το θάνατο, αναζητά το θεό ενδυόμενος την αγωνία της αθανασίας. Το παράδοξο στη γραφή του είναι ο κανόνας του. Κι αυτός ο κανόνας στάθηκε το κριτήριο για το μικρό απάνθισμα από αυτή την ποιητική συλλογή, από το \"Cancionero\", που επιχειρήθηκε μέσω της μεταφραστικής προσέγγισης που κρατάτε στα χέρια σας. (από τον πρόλογο του βιβλίου)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b115053.jpg","isbn":"960-335-076-1","isbn13":"978-960-335-076-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":99,"publication_year":2006,"publication_place":"Αθήνα","price":"14.0","price_updated_at":"2007-01-04","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"ισπανικά","original_title":null,"publisher_id":387,"extra":null,"biblionet_id":115053,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/cancionero.json"},{"id":102126,"title":"Μοιρολόι για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας","subtitle":null,"description":"Η μετάφραση του \"Llanto por Ignacio Sanchez Mejias\" έγινε απ' το πρωτότυπο, -χρησιμοποιήθηκε η έκδοση: Federico Garcia Lorca, \"Obras completas\", Aguilar, Madrid, 1960-, το φθινόπωρο του '66 κι έμεινε, όσο ήταν δυνατό, πιστή στο κείμενο του ποιητή ακόμα και στη μετρική, μ' όλο που μερικοί στίχοι είναι τελικά παραφρασμένοι, στην προσπάθεια να βρεθούν δικές μας αντιστοιχίες.\u003cbr\u003eΗ τελική μορφή χρωστάει πολλά στα ερμηνευτικά σχόλια του Ισπανού ελληνιστή Jose Ramon Irigoyen Larrea και στις γλωσσικές και αισθητικές παρατηρήσεις του Βαγγέλη Ροζακέα. (Αργύρης Ευστρατιάδης)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b104665.jpg","isbn":"960-335-047-8","isbn13":"978-960-335-047-7","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":60,"publication_year":2006,"publication_place":"Αθήνα","price":"10.0","price_updated_at":"2006-02-24","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"ισπανικά","original_title":"Llanto por Ignacio Sánchez Mejias","publisher_id":387,"extra":null,"biblionet_id":104665,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/moiroloi-gia-ton-ignathio-santseth-mexias.json"}]