[{"id":200382,"title":"Στοχασμοί πάνω στην έννοια του κράτους","subtitle":"Συνέντευξη με τον Πιέρ Κλαστρ","description":"\"Η μηχανή του Κράτους, σε όλες τις δυτικές κοινωνίες, γίνεται όλο και πιο κρατικίστικη, δηλαδή γίνεται όλο και πιο αυταρχική· και θα γίνεται όλο και πιο αυταρχική, για ένα σεβαστό διάστημα ή λιγότερο, με τη βαθύτατη συμφωνία της πλειοψηφίας, αυτή που αποκαλούμε συχνά \"σιωπηρή\" πλειοψηφία· και η σιωπηρή πλειοψηφία μοιράζεται εξίσου στα αριστερά και στα δεξιά. [...] Επομένως, κατά την άποψή μου, θα μεταβαίνουμε σε όλο και περισσότερο αυταρχικές μορφές του Κράτους, γιατί όλος ο κόσμος αποζητά τον αυταρχισμό. [...] Ο σύγχρονος καπιταλισμός παραπαίει εμφανώς, λειτουργεί προσπαθώντας να βγάλει την κάθε μέρα. Ακριβώς όμως επειδή παραπαίει και \"χάνει\" από διαφορετικές μεριές (συχνά σε περιφερειακό επίπεδο), το σύστημα τείνει να γίνεται όλο και περισσότερο συστηματικό ή αυταρχικό.\" \u003cbr\u003eΜόνο εάν εξετάσουμε με ποιον τρόπο η πρωτόγονη κοινωνία καθορίζει τη θέση της εξουσίας, θα μπορέσουμε να απαλλαγούμε από μια απλοϊκή και θετικιστική αντίληψη σχετικά με την ανάπτυξη της ανθρωπότητας και να επαναθέσουμε με νέους όρους το ζήτημα της ιστορίας, εστιάζοντας την προσοχή μας σε μια μεταλλαγή: τη μετάβαση από έναν κόσμο χωρίς κράτος στον κόσμο του κράτους (οσοδήποτε ποικίλλουσες κι αν είναι οι όψεις που προσλαμβάνει, από τους αρχαίους δεσποτισμούς ως τις σύγχρονες δημοκρατίες και τους ολοκληρωτισμούς). Ο Κλαστρ ποτέ δεν υπέκυψε -όπως ορισμένοι του προσάπτουν- στο μύθευμα περί αρμονικών κοινωνιών, που τον κακοποιό τους αντίποδα θα απεικόνιζαν οι κρατικές κοινωνίες. Ασφαλώς και θαύμαζε την αντίσταση, την οποία εκείνοι που εμείς χαρακτηρίζουμε πρωτόγονους μπόρεσαν για ολόκληρες χιλιετηρίδες να αντιτάξουν στην εγκαθίδρυση της κυριαρχίας του ανθρώπου από τον άνθρωπο. Αλλά ατενίζοντας προσεκτικά, όσο λίγοι εθνολόγοι πριν από εκείνον, το φαινόμενο της βίας, ποτέ δεν προσυπέγραψε την εικόνα του \"καλού αγρίου\". Το πάθος του ήταν να διερευνήσει έναν ανθρώπινο κόσμο, επιζητώντας να ανασυνθέσει τη δική του διερεύνηση, εκείνη που συνιστά την κοινωνική του συνθήκη.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b203576.jpg","isbn":"978-960-9489-51-5","isbn13":"978-960-9489-51-5","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":66,"publication_year":2015,"publication_place":"Αθήνα","price":"6.0","price_updated_at":"2015-07-21","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":null,"publisher_id":207,"extra":null,"biblionet_id":203576,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/stoxasmoi-panw-sthn-ennoia-tou-kratous.json"},{"id":201615,"title":"Καπιταλιστικός ρεαλισμός","subtitle":"Υπάρχει άραγε εναλλακτική;","description":"Τη δεκαετία του '80, όταν ο Τζέιμσον άρχισε να προωθεί τη θέση του για τον μεταμοντερνισμό, υπήρχαν ακόμα πολιτικές εναλλακτικές στον καπιταλισμό, τουλάχιστον κατ' όνομα. Αυτό που έχουμε να αντιμετωπίσουμε σήμερα, ωστόσο, είναι μια πολύ βαθύτερη, πολύ πιο διαβρωτική αίσθηση εξάντλησης, πολιτισμικής και πολιτικής στειρότητας. Στη δεκαετία του '80, ο \"Πραγματικά Υπαρκτός Σοσιαλισμός\" επέμενε ακόμα, αν και βρισκόταν στην τελική φάση κατάρρευσής του. Στη Βρετανία, οι διαχωριστικές γραμμές του ταξικού ανταγωνισμού αποκαλύφθηκαν εξολοκλήρου σε περιστατικά όπως η απεργία των μεταλλωρύχων του 1984-85. Η ήττα των μεταλλωρύχων ήταν μια σημαντική στιγμή στην ανάπτυξη του καπιταλιστικού ρεαλισμού, σημαντική τόσο στη συμβολική του διάσταση όσο και στα πρακτικά αποτελέσματα. Το κλείσιμο των στοών στηρίχθηκε ακριβώς πάνω στο επιχείρημα ότι το να διατηρηθούν ανοιχτές δεν ήταν \"οικονομικά ρεαλιστικό\", και στους μεταλλωρύχους δόθηκε ο ρόλος των τελευταίων ηθοποιών σε ένα καταδικασμένο προλεταριακό ρομάντζο. Η δεκαετία του '80 ήταν η περίοδος που ο καπιταλιστικός ρεαλισμός υποστηρίχθηκε και εγκαθιδρύθηκε, όταν το δόγμα της Μάργκαρετ Θάτσερ ότι \"δεν υπάρχει εναλλακτική\" -πιο περιληπτικό σλόγκαν για τον καπιταλιστικό ρεαλισμό δεν θα μπορούσε να φανταστεί κανείς- έγινε μια σκληρά αυτοεκπληρούμενη προφητεία.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ μακρά, σκοτεινή νύχτα του τέλους της ιστορίας πρέπει να γίνει αντιληπτή ως μια γιγάντια ευκαιρία. Η καταπιεστική διάβρωση των μέσων του καπιταλιστικού ρεαλισμού που ακόμα ακτινοβολεί εναλλακτικές πολιτικές και οικονομικές δυνατότητες μπορεί να είχε ένα δυσανάλογο μεγάλο αποτέλεσμα. Το μικρότερο γεγονός μπορεί να ανοίξει μια τρύπα στην γκρίζα κουρτίνα της αντίδρασης που έχει σημαδέψει τους ορίζοντες των δυνατοτήτων υπό τον καπιταλιστικό ρεαλισμό. Από μία κατάσταση στην οποία τίποτα δεν μπορεί να συμβεί, ξαφνικά τα πάντα είναι και πάλι πιθανά.","image":null,"isbn":"978-960-9489-53-9","isbn13":"978-960-9489-53-9","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":120,"publication_year":2015,"publication_place":"Αθήνα","price":"10.0","price_updated_at":"2015-10-20","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":"αγγλικά","original_title":"Capitalism Realism: Is there no alternative?","publisher_id":207,"extra":null,"biblionet_id":204812,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/kapitalistikos-realismos.json"}]