[{"id":167643,"title":"Διόσκουροι","subtitle":"1. Γιώργος Σαραντάρης: 2. Δημήτριος Καπετανάκης","description":"Διόσκουροι. Διός - γιατί και οι δυο τους στάθηκαν παιδιά του Θεού. Κούροι - γιατί και οι δυο τους πέρασαν το σύνορο του θανάτου \"έτσι νέοι, σχεδόν παιδιά\" (Καρυωτάκης).\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΚαι είναι πάρα πολλά τα προβλήματα που, πρώτα ο Γιώργος Σαραντάρης (1908-1941) και, κατά δεύτερο λόγο, ο Δημήτριος Καπετανάκης (1912-1944), μας άφησαν, με τον πρόωρο θάνατό τους, να προβάλομε σήμερα ή να τους δώσομε -στη μοναξιά μας- απερίφραστες απαντήσεις ημείς οι ζώντες οι περιλειπόμενοι.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΒέβαια για τους περισσότερους σημερινούς διανοούμενους, που συνήθισαν να ζουν καθένας κατά την όρεξή του ή πιστεύουν μοναχά στο ατομικό φρόνημά τους -τη γραμματισμένη ελληνική παράταξη (στον Ηράκλειτο οι πολλοί)- και του Σαραντάρη το διάβα από την Ελλάδα και του Καπετανάκη το δίλημμα, που θα δούμε τελειώνοντας, είναι λογοτεχνία (litterature). Σε αυτό ακολουθάμε το γενικό συρμό. Εχτός από το Δάντη ή και τον Πλάτωνα που διαβάζονται από τους περισσότερους ως λογοτεχνία, χαραχτηριστικά είναι σήμερα στον κόσμο τα βιβλία του τύπου \"The Bible\" (ακόμα και αυτό) designed to be read as literature (London 1937). Όλα είναι λογοτεχνία ή γράμματα (Lettres). Για τους σημερινούς. Όμως και ο Σαραντάρης και, κατά δεύτερο λόγο, ο Καπετανάκης δεν ανήκουν στην επίσημα (ή ανεπίσημα) καθιερωμένη διανόηση, στη λεγόμενη intelligentsia, που οι ακόλουθοί της επιδιώκουν τελικά ένα όνομα, μια φήμη ή να διακριθούν στον κατάμεστο πανανθρώπινο στίβο, αλλά στους ανθρώπους εκείνους που ουσιωδέστερα -πολύ- ενδιαφέροντα τους φέρνουν, καμιά φορά, στο προσκήνιο και που ζήτησαν μέσα στο σημερινό (αλλά και παντοτινό) αδιέξοδο να βρουν, στην κυριολεξία του όρου: ένα τρόπο ζωής. Γιατί αυτοί δεν ήξεραν πως να ζήσουν μέσα στον κόσμο. Και αν δεν έβρισκαν ένα τρόπο ζωής, μια οδό (tao) -η λέξη οδός στα ελληνικά σημαίνει και διδασκαλία (Πράξεις)- έβλεπαν πως η ζωή τους, αυτή που τόσο καλά φροντίζουν πάντα να τη \"ζουν\" οι περισσότεροι από τους διανοούμενους, δεν ήταν πραγματική, αλλά μοναχά φυσική ζωή, μια ζωή κατά την όρεξη του καθενός (ζώουσιν οι πολλοί ως ιδίαν έχοντες φρόνησιν) δίχως κοινό λόγο ή νόμο πνευματικό (του λόγου δ' εόντος ξυνού, fr. 2). Και αναθυμάται κανένας εδώ την αποστροφή του Πλάτωνα στους Νόμους 817b -που μπορούσε να ήταν και του Σαραντάρη αποστροφή- ποιηταί μεν ουν υμείς, ποιηταί δε και ημείς εσμέν των αυτών, εμείς που αποβλέπομε να ζήσομε τη ζωή μας με τον καλύτερο και άριστο τρόπο, τη ζωή που λέμε πως είναι πραγματικά το αληθινότερο από όλα τα ποιήματα και τα έργα της τέχνης, ο δη φαμεν ημείς γε όντως είναι τραγωδίαν την αληθεστάτην. [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Δύο λόγια)\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b170710.jpg","isbn":"960-353-037-9","isbn13":"978-960-353-037-4","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":377,"publication_year":1997,"publication_place":"Αθήνα","price":"21.0","price_updated_at":"2011-09-20","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":513,"extra":null,"biblionet_id":170710,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/dioskouroi-242077a1-6a90-41b8-8749-461277bda1cf.json"},{"id":166537,"title":"Η \"μουσική ποιητική\" του Γιώργου Σεφέρη","subtitle":"Μια μελέτη της σχέσης της μοντερνιστικής ποίησης με τη μουσική","description":"Η μελέτη αυτή εξετάζει τον ρόλο που παίζει η μουσική στην ποιητική θεωρία και πρακτική του Γιώργου Σεφέρη: τα στοιχεία εκείνα που αναδεικνύουν την ποιητική του ως μια ιδιαίτερη και ταυτόχρονα αντιπροσωπευτική περίπτωση \"μοντερνιστικής\" \"μουσικής ποιητικής\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e[...] Η δομή του βιβλίου: H μελέτη αυτή χωρίζεται σε τρία μέρη. Το πρώτο μέρος εξετάζει το ρόλο πού έπαιζε το μουσικό περιβάλλον στον τρόπο με τον οποίο o Σεφέρης αντιλαμβανόταν τα χαρακτηριστικά και τη λειτουργία του ακροατή της ποίησης και της μουσικής. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στη μουσική εμπειρία του Σεφέρη και στο πώς τα μουσικά κριτήρια του διαμορφώθηκαν παράλληλα με τη μοντερνιστική του στροφή.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο δεύτερο μέρος αναλύει τη σχέση της ποίησης με τη μουσική όπως αυτή παρουσιάζεται στα πεζά κείμενα του Σεφέρη, κυρίως στις \"Δοκιμές\". Στο κέντρο της ανάλυσης βρίσκεται o ορισμός πού έδωσε της \"μουσικής του στίχου\" - μια μοναδική περίπτωση στα κείμενα του, πού μας προσφέρει τη δυνατότητα να ξεδιπλώσουμε το πλέγμα των εννοιών με τις όποιες ή \"μουσική του στίχου\" είναι άρρηκτα συνδεδεμένη. Στο μέρος αυτό δεν περιλαμβάνονται αναφορές στα ποιήματα του Σεφέρη: στόχος είναι να εξεταστεί ή δυναμική της ποιητικής του θεωρίας καθ' εαυτήν, και όχι ως αντανάκλαση ή δικαίωση της στάσης του και της εμπειρίας του ως ποιητή.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤέλος, το τρίτο μέρος μελετά τον ρόλο πού παίζει ή μουσική στην ποίηση του Σεφέρη: αρχικά, την ακουστική εικονοποιία των ποιημάτων του και στη συνέχεια, την ίδια τη \"μουσική του στίχου\" του. Εδώ θα εξεταστούν μερικά από τα πιο γνωστά και αναλυμένα ποιήματα του Σεφέρη, όπως ο \"Νιζίνσκι\" και η \"Ελένη\", άλλα και μερικά από τα λιγότερο αναλυμένα, όπως κάποια από τα \"Τρία κρυφά ποιήματα\". Στην πραγματικότητα, το τελευταίο αυτό μέρος εξετάζει τη σχέση ανάμεσα στην ποιητική θεωρία και πρακτική του Σεφέρη, και διερευνά κατά πόσο ή \"μουσική\" θεωρία του, όπως εξετάστηκε στο Β' μέρος, μπορεί να προσφέρει μια νέα οπτική του ποιητικού του έργου, άλλα και καινούργια εργαλεία ποιητικής ανάλυσης γενικότερα.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(από την εισαγωγή του βιβλίου)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b169599.jpg","isbn":"978-960-353-160-9","isbn13":"978-960-353-160-9","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":304,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"25.0","price_updated_at":"2011-07-28","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":513,"extra":null,"biblionet_id":169599,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/h-moysikh-poihtikh-tou-giwrgou-seferh.json"}]