[{"id":84015,"title":"Η μέρα και η νύχτα","subtitle":"Τετράδια 1917-1955","description":"Ο Γιώργος Μπρακ (1882-1963) δεν είναι, βέβαια, μήτε ο πρώτος μήτε ο ύστερος ζωγράφος που μας άφησε κείμενα αντάξια του εικαστικού του έργου. Όπως εδίδασκε ο Σωκράτης, κάθε τεχνίτης έχει κάτι το ουσιαστικό να μας πει για την τέχνη του, από την πείρα της ζωής του (που συμπεριλαμβάνει και όσα διέσωσε από την προφορική και χειρωνακτική παράδοση). Με τη διαφορά ότι, στους \"μοντέρνους καιρούς\" μας, οι περισσότεροι καλλιτέχνες είτε αποφεύγουν να διατυπώσουν δημόσια τις σκέψεις τους (μάλιστα όσοι διατηρούν την συνείδηση πως είναι προπάντων τεχνίτες) είτε μεταμφιέζονται σε παλιάτσους-θεωρητικούς· και στις δύο περιπτώσεις, νομίζω, επειδή φοβούνται τους \"διανοούμενους\" και περιφρονούν, συνήθως, κρυφά τους κριτικούς. Και το χειρότερο: τούτο το πλέγμα της απόκρυψης - μεταμφίεσης συχνά διαβρώνει τον άνθρωπο και, συνεπώς, το έργο του.\u003cbr\u003eΗ πρώτη ιδιοτυπία, λοιπόν, των \"Τετραδίων\" του Μπρακ είναι πως φαίνονται και είναι σύμφυτα με τον άνθρωπο και τον τεχνίτη. Δεν υπάρχει καμιά διάσπαση ανάμεσα στους στοχασμούς των \"Τετραδίων\" και στις προφορικές κουβέντες του, όσες κατέγραψαν κατά καιρούς φίλοι και θαυμαστές του - διαφορά μορφής, ασφαλώς, υπάρχει, ενίοτε δε και περιεχομένου· όχι όμως ήθους. [...] Η δεύτερη ιδιοτυπία των κειμένων αυτών είναι η πυκνή - κάποτε \"προσωκρατική\", τολμώ να πω - αποφθεγματικότητά τους, η οποία δεν έχει καμιά σχέση με τα κοσμικά, μηχανικά ευφυολογήματα του Oscar Wilde ή του Georges Bernard Shaw, αλλά που (καθώς παρατήρησε ο Jean Cassou) συνδέει συνειδητά τον Μπρακ με την Γαλλική μοραλιστική παράδοση: Πασκάλ, La Rochefoucauld, Chamfort, Joubert, μα και με τον Νίτσε, τον οποίο επίσης ρητά είχε μνημονεύσει ο ίδιος. [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(από την εισαγωγή του Γ. Π. Σαββίδη)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b86056.jpg","isbn":null,"isbn13":null,"ismn":null,"issn":null,"series":{"id":5766,"name":"Ποικίλη Στοά","books_count":2,"tsearch_vector":"'pikilh' 'poikilh' 'poikili' 'stoa'","created_at":"2017-04-13T01:41:37.608+03:00","updated_at":"2017-04-13T01:41:37.608+03:00"},"pages":83,"publication_year":1989,"publication_place":"Αθήνα","price":"9.0","price_updated_at":"2009-02-17","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Εξαντλημένο","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":"Le jour et la nuit, Cahiers, 1917-1952","publisher_id":1078,"extra":null,"biblionet_id":86056,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/h-mera-kai-nyxta.json"},{"id":130519,"title":"Η εικόνα","subtitle":null,"description":"Όταν στα 1982 παρουσίαζα στην Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας δύο έργα του Samuel Beckett, τον \"Ερημωτή\" και τη \"Συντροφιά\", σε μετάφρασή μου (τυπώθηκαν σε τόμους χωριστούς από τις εκδόσεις της \"Λέσχης\", Αθήνα 1983), είχα πει, τελειώνοντας τα εισαγωγικά μου προλογίσματα: \"Τέλος, -mea culpa: τα κείμενα που θ' ακούσετε θα διαβαστούν, μοιραία, με κάποια νοερή στίξη. Μια δοκιμή θα σας έπειθε ότι το αντίθετο, η έλλειψη δηλαδή κατά την ανάγνωση της νοερής και συνακόλουθα φωνητικής αυτής στίξης, θα συνιστούσε ένα ακρόαμα αφόρητα μονότονο, -εφ' ώ και θεωρώ τη δοκιμή περιττή. Η culpa μου είναι ότι την αναπόδραστη αυτή νοερή πλήρη στίξη πήρα την απόφαση και την ευθύνη να την ενσωματώσω και στο ελληνικό κείμενο που πρόκειται να τυπωθεί, -με τη δέουσα, φυσικά, δήλωση. Ο Beckett, e tutti quanti άστικτοι, ας με καταδικάσουν.\" [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(από το σημείωμα του μεταφραστή)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b133144.jpg","isbn":null,"isbn13":null,"ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":49,"publication_year":1990,"publication_place":"Αθήνα","price":"13.0","price_updated_at":"2008-07-07","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Εξαντλημένο","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":"L' Image","publisher_id":1078,"extra":null,"biblionet_id":133144,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/h-eikona-28251d1c-0eb5-432b-9a03-cbf4ebb2ae4f.json"},{"id":132857,"title":"Ο ερημωτής","subtitle":null,"description":"Ενδιαίτημα όπου περιφέρονται σαρκία και το καθένα ψάχνει για τον ερημωτή του. Αρκετά μεγάλο ώστε το ψάξιμο να είναι μάταιο. Αρκετά περιορισμένο ώστε κάθε διαφυγή να είναι μάταιη. Εσωτερικό ενός κυλίνδρου καθισμένου, περιμέτρου πενήντα μέτρων και ύψους δεκάξι, χάριν αρμονίας. Φως. Αμυδρό. Κίτρινο. Πανταχού παρόν, λες και τα κάπου δώδεκα εκατομμύρια τετραγωνικά εκατοστά της όλης επιφάνειας βγάζουν το καθένα το φέγγος του. Το αναταράζει ένα λαχάνιασμα, που σταματάει σαν την ανάσα που πάει να σβήσει. Όλοι τότε μαρμαρώνουν. Η διαμονή τους εκεί ίσως πάρει τέλος. Μερικά δευτερόλεπτα, και όλα ξαναρχίζουν. [...]","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b135508.jpg","isbn":null,"isbn13":null,"ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":89,"publication_year":1983,"publication_place":"Αθήνα","price":null,"price_updated_at":null,"cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Εξαντλημένο","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":"Le Dépeupleur/ The Lost Ones","publisher_id":1078,"extra":null,"biblionet_id":135508,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/o-erhmwths.json"},{"id":137365,"title":"Θαύματα ή Τα προνόμια της 10ης Απριλίου 1840","subtitle":null,"description":"\"Άρθρο 5\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΌμορφα μαλλιά, έκτακτα δόντια, όμορφο δέρμα ουδέποτε γδαρμένο. Οσμή γλυκιά και ελαφρή. Την 1η Φεβρουαρίου και την 1η Ιουνίου κάθε χρονιάς, τα ρούχα του προνομιούχου γίνονται όπως ήσαν την τρίτη φορά που τα εφόρεσε.\" [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\"Άρθρο 14\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑν ο προνομιούχος ήθελε διηγηθεί ή αποκαλύψει ένα από τα άρθρα του προνομίου του, το στόμα του δεν θα μπορούσε να σχηματίσει κανέναν ήχο, και θα τον έπιανε πονόδοντος επί είκοσι τέσσερεις ώρες.\" [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΠενήντα επτά ετών ήταν και ο Σταντάλ στις 10 Απριλίου 1840, όταν σκαστός στη Ρώμη (Via Condotti 48) από την πληκτική Τσιβιταβέκια, συνέταξε με απεγνωσμένο κέφι το \"παραχωρητήριο δίπλωμα\" (brevet) των προνομίων που τάχα είχε εξασφαλίσει από την Θεότητα -τον God, όχι τον Dieu στον οποίο δεν επίστευε- ως δήθεν εγγύηση για \"ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά\" γεράματα. Δεν ήξερε πως του έμεναν μόλις δύο χρόνια ζωής ή ότι σε λιγότερο από έναν χρόνο (15 Μαρτίου 1841) θα πάθαινε την πρώτη του αποπληξία. Ωστόσο η \"μελέτη θανάτου\" του, είχε ξεκινήσει ήδη στα 1810, σε ηλικία 27 ετών. [...]\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(από την εισαγωγή του μεταφραστή)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b140041.jpg","isbn":null,"isbn13":null,"ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":44,"publication_year":1987,"publication_place":"Αθήνα","price":"9.0","price_updated_at":"2009-03-03","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Εξαντλημένο","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":"Les Privilèges","publisher_id":1078,"extra":null,"biblionet_id":140041,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/thaumata-h-ta-pronomia-ths-10hs-apriliou-1840.json"}]