[{"id":161534,"title":"Η κοινωνία της αυτοδιεύθυνσης και οι εχθροί της","subtitle":null,"description":"Το μοντέλο της αυτοδιεύθυνσης δεν είναι πραγματοποιήσιμο μέσα στα στενά και ταξικά πλαίσια του κοινοβουλευτισμού. Το αστικο κομματικό σύστημα σηματοδοτεί μια μεγάλη πρόοδο εν συγκρίσει με το φεουδαρχικό δεσποτισμό, το φασισμό και τον ολοκληρωτισμό εν γένει, δεν είναι όμως το σύστημα που μπορεί να εγγυηθεί την έλευση και τη δημιουργία της αυτοδιεύθυυνσης.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΝα είσαι ελεύθερος δε σημαίνει να καταθέτεις κάθε τέσσερα χρόνια ένα ψηφοδέλτιο στις κάλπες ούτε να ακούς παθητικά κατά τη διάρκεια αυτής της μακράς περιόδου τους λόγους των πολιτικών που βρίσκονται εκ περιτροπής μέσα ή έξω από τη Βουλή. Να είσαι ελεύθερος σημαίνει να έχεις τη δυνατότητα να παρεμβαίνεις με τρόπο μόνιμο και κανονιστικό στις αποφάσεις της κοινότητας στην οποία ζεις. Αυτό σημαίνει να ζεις ελεύθερος, αυτό σημαίνει αυτοδιεύθυνση.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b164555.jpg","isbn":"978-960-89705-6-4","isbn13":"978-960-89705-6-4","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":72,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"5.0","price_updated_at":"2011-03-23","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"ισπανικά","original_title":"La sociedad autogestionada","publisher_id":1968,"extra":null,"biblionet_id":164555,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/h-koinwnia-ths-autodieuthynshs-kai-oi-exthroi.json"},{"id":168610,"title":"Αλλάζοντας παράδειγμα","subtitle":"Αναρχισμός, κοινωνική υποχρέωση και καθήκον υπακοής","description":"Ο αναρχισμός δεν προτείνει την κοινωνία της διαφάνειας, την εξαφάνιση κάθε συγκρουσιακότητας, το τέλος κάθε διαίρεσης, την παγκόσμια αρμονία. Αυτό θα ήταν το τέλος της ιστορίας, μια εσχατολογία. Ούτε προτείνει την κατάργηση κάθε νόρμας ή κανόνα, κάθε υποχρέωσης, κάθε δεσμού. Η ελεύθερη συμφωνία απαιτεί απόλυτο σεβασμό αυτών που συμφωνούνται. Ο αναρχισμός δεν είναι ανομία.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ αναρχισμός όμως διαπιστώνει ότι κάθε κοινωνία που βασίζεται στη διαίρεση κυρίαρχου-κυριαρχούμενου μεταμορφώνει τη δικαιοσύνη, όπως έλεγε ο Θρασύμαχος, στο συμφέρον του ισχυρότερου, και ότι σε μια κρατική κοινωνία ο νόμος \"δεν είναι παρά η διακυρηγμένη βούληση των κατακτητών σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο θέλουν να κυβερνώνται οι υπήκοοί τους\", όπως έγραφε ο Γουινστάνλεϊ το 1650. Για να φτάσουμε σ' ένα ορθό καθεστώς, όπου θ' αναγνωρίζεται η ελευθερία και η ισότητα καθενός και καθεμίας, είναι αναγκαία η κατάργηση της κυριαρχίας, δηλαδή η οικοδόμηση ενός κοινωνικοπολιτικού συστήματος στο οποίο η συμβολικο-θεσμίζουσα ικανότητα θ' ανήκει στη συλλογικότητα, κι όχι σε ένα τμήμα της χωριστό απ' τα υπόλοιπα.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b171683.jpg","isbn":"978-960-89705-8-8","isbn13":"978-960-89705-8-8","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":89,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"6.0","price_updated_at":"2011-10-25","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":1968,"extra":null,"biblionet_id":171683,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/allazontas-paradeigma.json"}]