[{"id":194565,"title":"Χώρος και χρόνος","subtitle":"Η συνεχιζόμενη αναζήτηση","description":"Ο μύθος υπήρξε η πρώτη μορφή \"κοσμοθεωρίας\". Στο ανιμιστικό σύμπαν των πρωτόγονων λαών, ανθρωπόμορφα όντα καθόριζαν τα φυσικά φαινόμενα και τη μοίρα των ανθρώπων. Υπερβαίνοντας τις ανιμιστικές κοσμογονίες, οι προσωκρατικοί επιχείρησαν να ερμηνεύσουν τα φυσικά φαινόμενα με φυσικά αίτια. Οι φυσιοκρατικές κοσμολογίες τους αποτέλεσαν την ιστορική-διαλεκτική άρνηση των αρχέγονων κοσμογονιών.\u003cbr\u003eΜετά από δύο χιλιάδες χρόνια περίπου, είχε έλθει η ώρα της επιστήμης, η οποία, με τη σειρά της, αποτέλεσε τη διαλεκτική άρνηση και υπέρβαση των ορθολογικών κοσμολογιών και γενικότερα της φιλοσοφίας.\u003cbr\u003eΜε αφετηρία τη μακροσκοπική εποπτεία και την πράξη, η επιστήμη συγκρότησε ένα σώμα γνώσεων με συγκεκριμένο περιεχόμενο, με ποιοτικά χαρακτηριστικά και με ποσοτικές σχέσεις. Η επιστήμη, μορφή κοινωνικής πρακτικής, διαδικασία χωρίς τέλος, είναι κατεξοχήν ιστορική επιστήμη: από το μακρόκοσμο στο άτομο και στο μόριο, στα μικροσωμάτια, στον ατομικό πυρήνα και, σήμερα, στο υποκβαντικό επίπεδο. Από την άλλη: μεγάκοσμος, αστέρες, πλανητικά συστήματα, γαλαξίες, σμήνη γαλαξιών, τεράστιες συσσωρεύσεις ύλης, σχηματισμοί μήκους δισεκατομμυρίων ετών φωτός. Ύλη: ανεξάντλητη σε έκταση και σε βάθος. Χωρίς αρχή και χωρίς τέλος.\u003cbr\u003eΑπειρότητα της ύλης στο χώρο και στο χρόνο. Θέση μη αποδείξιμη. Αλλά γιατί η ύλη και όχι το τίποτα; Η αντικειμενικότητα και η αυθυπαρξία της ύλης είναι αρχές (principes). Ως αρχές, τίθενται. Δεν αποδεικνύονται. Αλλά: 1)Συνάγονται ως η γενίκευση και η θεωρητική υπέρβαση της εμπειρίας, και 2) είναι οι μόνες οι οποίες δεν οδηγούν σε αντιφάσεις. Το αριστοτελικό \"θαυμάζειν\" έχει ικανοποιηθεί; Αν ναι, τότε ο άνθρωπος έχει συλλάβει το άπειρο. Όπερ άτοπον!","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b197745.jpg","isbn":"978-960-505-111-2","isbn13":"978-960-505-111-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":320,"publication_year":2014,"publication_place":"Αθήνα","price":"17.0","price_updated_at":"2014-11-17","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":197745,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/xwros-kai-xronos-23618114-ff7c-4558-9b5c-978c95e3e967.json"},{"id":192921,"title":"Το ατλαζένιο γοβάκι","subtitle":"Πλήρης εκδοχή","description":"\"Από όλα τα έργα του μοντέρνου θεατρικού ρεπερτορίου, το μοναδικό που με ενδιαφέρει είναι το \"Ατλαζένιο γοβάκι\"· στον Κλωντέλ βλέπω τον προάγγελο μιας νέας τεχνικής του θεάτρου\".\u003cbr\u003eBertolt Brecht\u003cbr\u003e \u003cbr\u003e\"Ο Κλωντέλ είναι ένας από τους τρεις 'δασκάλους του δράματος' του 20ού αιώνα\".\u003cbr\u003eGeorge Steiner, Ο θάνατος της τραγωδίας\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟρόσημο της κλωντελικής δημιουργίας, το \"Ατλαζένιο γοβάκι\" αποτελεί ένα από τα εμβληματικότερα έργα του γαλλικού αλλά και του παγκόσμιου θεάτρου χάρη στη μεγαλοφυή σύλληψή του και στο πολυσύνθετο πνευματικό του υπόβαθρο. Συνιστά το opus mirandum του Γάλλου θεατρικού συγγραφέα και ποιητή Πωλ Κλωντέλ, μια συναισθηματική και πνευματική διαθήκη, που αποκρυσταλλώνει το απαύγασμα της ζωής και της σκέψης του.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΠρόκειται για κολοσσιαίο έργο υπό τον πλήρη τίτλο \"Το Ατλαζένιο γοβάκι\" ή \"Το χειρότερο δεν είναι ποτέ σίγουρο\", το οποίο γράφτηκε από το 1924 έως το 1929 και ανέβηκε για πρώτη φορά το 1943, μέσα στη γερμανική κατοχή, από τον διάσημο Γάλλο σκηνοθέτη Jean-Louis Barrault. Περιλαμβάνει πλούσια αυτοβιογραφικά στοιχεία και είναι εμπνευσμένο από τη θυελλώδη προσωπική του ζωή και τα πολυάριθμα ταξίδια του σε όλον τον κόσμο, καθώς ο Κλωντέλ, υπηρετώντας στο γαλλικό διπλωματικό σώμα, διετέλεσε πρόξενος σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, της Ασίας και της Αμερικής. Η πρωτοτυπία του έγκειται στο γεγονός ότι θέτει υπό αμφισβήτηση όλους τους κανόνες της κλασικής δραματουργίας ενώ συγχρόνως εμπεριέχει και όλες τις θεατρικές αναζητήσεις του 20ού αιώνα.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο \"Ατλαζένιο γοβάκι\" εκτυλίσσεται στην αναγεννησιακή Ισπανία του 16ου αιώνα, σε μια περίοδο κατά την οποία η ισπανική αυτοκρατορία επιχειρεί να εξασφαλίσει την επικράτησή της στην Αμερική. Η πλοκή διαδραματίζεται κατά έναν ευφάνταστο τρόπο σε τέσσερις μέρες, αλλά η τελευταία συνιστά το απόγειο του έργου.\u003cbr\u003eΗ δράση του έργου λαμβάνει χώρα σε όλον τον κόσμο, από την Ευρώπη και την Αμερική έως την Αφρική και την Ασία· πρόκειται για ένα γιγάντιο ταξίδι γεμάτο συναρπαστικές περιπέτειες, προσωπικά όνειρα και ανομολόγητες επιθυμίες, με κέντρο τον απαγορευμένο έρωτα της Δόνιας Προέσα για τον Δον Ροντρίγκο.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b196095.jpg","isbn":"978-960-505-125-9","isbn13":"978-960-505-125-9","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":416,"publication_year":2014,"publication_place":"Αθήνα","price":"19.0","price_updated_at":"2014-07-31","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":null,"publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":196095,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/to-atlazenio-gobaki.json"},{"id":194136,"title":"Η φωτογραφία του ελληνικού τοπίου","subtitle":"Μεταξύ μύθου και ιδεολογίας","description":"Το ελληνικό τοπίο έχει, ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες, κεντρίσει σε μεγάλο βαθμό τη συλλογική συνείδηση και το φαντασιακό. Η φωτογραφία υπήρξε αναμφίβολα ένα από τα βασικά οχήματα στην καλλιέργεια της λιγότερο ή περισσότερο εξιδανικευμένης εικόνας του.\u003cbr\u003eΠοια ιδεολογήματα όπλισαν τη φωτογραφία για να προχωρήσει στην αναπαράσταση του ελληνικού τοπίου; Πώς μεταλλάχθηκε σταδιακά η εικόνα αυτού του τοπίου από τη γέννηση της φωτογραφίας, στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, ώς την αυγή του 21ου; Πόσο διαπέρασε τη φωτογραφία τοπίου η αναζήτηση εθνικής ταυτότητας; Διαδόθηκε τελικά περισσότερο ως ερασιτεχνική και στερεότυπη τουριστική εικόνα ή ως καλλιτεχνικό έργο με υψηλότερες πνευματικές απαιτήσεις; Ποια ήταν η διαφορά ανάμεσα στην επίσημη εικόνα, που καλλιέργησαν τα μαζικά έντυπα, ο τουρισμός και η λεωφόρος της ανάπτυξης, και την ανεπίσημη, που φιλοτεχνήθηκε σε ένα πνεύμα εγγύτερο στη δημοτική παράδοση; Ασκήθηκε τελικά η φωτογραφία τοπίου στην Ελλάδα περισσότερο ως τέχνη ή ως γλώσσα μαζικής επικοινωνίας που συμπορεύτηκε με την επίσημη ιδεολογία; Υπήρξε η ελληνική φωτογραφία τοπίου ένα βήμα αυτογνωσίας μέσα από την αναπαράσταση του οικείου τόπου ή περισσότερο μια πτυχή της ευρύτερης διαδικασίας εκδυτικισμού που έπαιξε ρόλο στην αθόρυβη αποίκιση της συνείδησης με αισθητικές και ιδεολογικές αξίες;\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο βιβλίο αυτό επιχειρεί να συμβάλει στην απάντηση τέτοιων ερωτημάτων, αναγνωρίζοντας την εγγενή πολυπλοκότητα και την ιδιαίτερη βαρύτητα που διαθέτουν το μέσον της φωτογραφίας και η έννοια του τοπίου όταν αποκτούν εθνικό πρόσημο.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b197316.jpg","isbn":"978-960-325-977-0","isbn13":"978-960-325-977-0","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":512,"publication_year":2014,"publication_place":"Αθήνα","price":"25.0","price_updated_at":"2014-10-23","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":197316,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/h-fwtografia-tou-ellhnikou-topiou.json"},{"id":195594,"title":"Η τελευταία νύχτα","subtitle":"Με τον αστυνόμο Μπέκα","description":"Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγρα το 5ο από τα άγνωστα ή ξεχασμένα μυθιστορήματα του Γιάννη Μαρή, που ανασυστάθηκε από τη εφημερίδα Απογευματινή του 1961-62.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e-Τον σκότωσα, είπε. Πριν από λίγο τον σκότωσα.\u003cbr\u003e-Άννα, γιατί να μην μου μιλήσεις... Γιατί να μη μου πεις...\u003cbr\u003e-Δεν άντεχα άλλο. Απόψε τηλεφώνησε για μια ακόμη φορά. Δεν είχα άλλα λεφτά ούτε μπορούσα να βρω. Πήγα στο σπίτι του και τον σκότωσα. Δεν είχε ούτε μίσος ούτε θυμό η φωνή της. Ούτε καν φόβο. Μόνο την αποδοχή μιας ανεπανόρθωτης καταστροφής. Για μια ακόμη φορά κατάλαβα πόση σημασία είχε αυτή η γυναίκα για μένα. Δεν ήταν, ίσως, σωστό, αλλά το μόνο που σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή ήταν η σωτηρία της.\u003cbr\u003eΉταν το πιο εξωφρενικό που μπορούσε να συμβεί. Η Άννα Χαριλάου, από τις πιο γοητευτικές, αλλά συγχρόνως και πιο σοβαρές γυναίκες των Αθηνών, ένοχος μια δολοφονίας. Η Άννα Χαριλάου, που τη γνώριζα από τον καιρό που ήταν ακόμα νέα κοπέλα και που δεν μου έδωσε ποτέ, παρ’ όλη τη στενή φιλία μας, το θάρρος να της μιλήσω για όσα αισθανόμουν για κείνην. [...]\u003cbr\u003eΣ’ αυτή ακριβώς τη φάση της ιστορίας μου, έκανα τη γνωριμία του αστυνόμου Μπέκα. Με κάλεσαν στην Ασφάλεια. Σ’ ένα μικρό γραφείο με περίμενε ένας μεσόκοπος κοντόχοντρος τύπος με πολιτικά, νυσταγμένο πρόσωπο κι ασήμαντη εμφάνιση...\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ Αθήνα του 1961. Το κέντρο της, οι συνοικίες της, και ο Πειραιάς. Καμπαρέ, στριπτηζάδικα, εμπόριο λευκής σαρκός και ναρκωτικά, πολυτελή διαμερίσματα, προσφυγικά χαμόσπιτα, γκαρσονιέρες. Αξιοπρεπείς μεγαλοαστοί και υπόκοσμος και εκβιαστές. Ο κόσμος του θρυλικού αστυνόμου Μπέκα. Ένα άγνωστο μυθιστόρημα του Γιάννη Μαρή που δημοσιεύτηκε σε 100 συνέχειες στην Απογευματινή το 1961-1962 και κυκλοφορεί για πρώτη φορά σε βιβλίο με τις πρωτότυπες εικόνες του Μ. Γάλλια.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b198775.jpg","isbn":"978-960-505-147-1","isbn13":"978-960-505-147-1","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":320,"publication_year":2014,"publication_place":"Αθήνα","price":"12.0","price_updated_at":"2014-12-22","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2,"extra":null,"biblionet_id":198775,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/h-teleutaia-nyxta-63ff009c-445e-4ab6-a3a4-7dcf52e91a82.json"}]