[{"id":178893,"title":"Homo Aestheticus","subtitle":"Η επινόηση της καλαισθησίας στη δημοκρατική εποχή","description":"Homo Aestheticus ή το ερώτημα της τέχνης σήμερα. Αρχίζοντας από τις απαρχές της νεότερης Αισθητικής, το 17ο αιώνα, το βιβλίο αυτό επιχειρεί να διαγράψει την πορεία της αισθητικής σκέψης μέχρι τη μετανεωτερικότητα. Μεγάλοι του σταθμοί θα είναι καταρχάς η προκαντιανή σκέψη, αλλά και ο ίδιος ο Kant με κυρίαρχο το ερώτημα κατά πόσον είναι δυνατή μια οποιαδήποτε αισθητική λογομαχία. Ο Hegel και η επιστροφή στο απόλυτο, ή η μετατροπή της τέχνης σε \"τέχνη εξόδου από την τέχνη\" και επιστροφής στη θρησκεία. Και, βέβαια, ο Nietzsche και η κατάλυση της τέχνης με τη στενή έννοια προς όφελος της βούλησης για δύναμη ως τέχνης. Οι πρωτοπορίες και η μετα-πρωτοποριακή εποχή (με την αμφίδρομη σχέση ενάντια και προς την παράδοση) θα κλείσουν αυτή την αναζήτηση της καλαισθησίας, αναζήτηση που είναι στην κυριολεξία της μια επινόηση. Ο συγγραφέας, πολιτικός φιλόσοφος ο ίδιος, φέρνει για πρώτη φορά στο φως τις ηθικές αλλά και τις πολιτικές συνιστώσες του ζητήματος της Αισθητικής. Σε παράρτημα υπάρχει μια διπλή μεταφραστική συμβολή: δύο κεφάλαια από την \"Aesthetica\" του Baumgarten, ουσιαστικά την πρώτη Αισθητική, όπως και δύο κεφάλαια από τη \"Φαινομενολογία\" του Lambert, του πρώτου φαινομενολόγου. Και οι δυο μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά. ","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b182018.jpg","isbn":"978-960-87033-3-9","isbn13":"978-960-87033-3-9","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":10622,"name":"Τετράδια Αισθητικής","books_count":1,"tsearch_vector":"'aisthhtikhs' 'aisthitikhs' 'esthhtikhs' 'tetradia'","created_at":"2017-04-13T02:30:39.527+03:00","updated_at":"2017-04-13T02:30:39.527+03:00"},"pages":480,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"26.0","price_updated_at":"2012-08-23","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":"Homo Aestheticus: L'invention du gout a l'age democratique","publisher_id":902,"extra":null,"biblionet_id":182018,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/homo-aestheticus.json"},{"id":232433,"title":"Μεταφυσική της τέχνης","subtitle":"Κείμενα","description":"Σαλόνι Δεύτερης Θέσης, με αεροπορικά καθίσματα. Ένα δωμάτιο καθοδόν είναι αυτό που βλέπουμε στον πίνακα του Edward Hopper.\u003cbr\u003eΤο δωμάτιο/βαγόνι είναι τρύπιο, δεξιά κι αριστερά του επιτίθεται, από τα παράθυρα, το φως. Το πάτωμα έχει λεκιάσει, ήλιος εσωτερικού χώρου έχει καταλάβει το πάτωμα. (Τα λεκιασμένα δωμάτια δίνουν και παίρνουν στον Hopper). Στο τέλος της ζωής του, ο ήλιος εσωτερικού χώρου έγινε το αγαπημένο θέαμα του Hopper. (Τα ανθρωπάκια του λιάζονται μέσα στα σπίτια τους). Τι ρόλο παίζει η κλειστή κρυφή πόρτα; Κρύβει τον καπετάνιο; Αποκαλύπτει μια είσοδο κινδύνου; Ακυβέρνητο το πουθενά; Οι επιβάτες ίσως είναι μόνοι, μόνοι βρεθήκαν περικυκλωμένοι από το φως. Και οι δύο κυρίες έχουν παίξει σε άλλους πίνακες, όπου έχουν υπάρξει επαγγελματίες θεατές - έχουν πληρώσει εισιτήριο για να δουν. Η μία εδώ αντάλλαξε το φως με ένα καλό βιβλίο. Οι άδειες θέσεις δεν είναι κενές, είναι οι δικές μας.\u003cbr\u003eΟ καλλιτέχνης είναι πεπεισμένος ότι το έργο που φέρει την υπογραφή του είναι ολότελα δικό του, και να, που εκεί πάνω, βρίσκει αντιμέτωπο τον θεατή. Κάθε φορά που τα μάτια του θεατή αγκιστρώνονται μέσα στο έργο τέχνης - αγκιστρώνονται σημαίνει δύο πράγματα ταυτόχρονα: ρίχνουν άγκυρα και πιάνονται στ' αγκίστρι. Κάθε φορά λοιπόν που τα μάτια του θεατή αγκιστρώνονται μέσα στο έργο τέχνης, το έργο τέχνης αφυπνίζει αισθήσεις και νου του θεατή. Κι αυτός αρχίζει να γεννοβολά λέξεις... Πόσο ασφαλές νόμισμα είναι όμως οι λέξεις; Μπορούμε να βασιστούμε πάνω τους χωρίς να σωριαστούμε μαζί τους;\u003cbr\u003eΈνα κουρέλι είναι πια η γλώσσα για τον Heidegger, ένα μαζικό μέσο μεταφοράς, αδέσποτο, που χρησιμοποιούμε τυχαία, αδιάφορα και μηχανικά - κάπως όπως το τραμ. Οι λέξεις αποβλακώνουν, για τον Nietzsche, κάνουν το πρωτόγνωρο κοινότυπο.\u003cbr\u003eΜία φορά στο \"Συμπόσιο\" κι άλλες δυο φορές στο \"Σοφιστή\" επανέρχεται ο Πλάτων στον ορισμό της ποίησης, δηλαδή της δημιουργία, ως μετάβασης από το μην ον στο ον, από την ανυπαρξία στην ύπαρξη. Τι μπορεί όμως να σημαίνει ότι η τέχνη προέρχεται από το μηδέν;\u003cbr\u003eEx nihilo nihil fit, έλεγαν οι Λατίνοι. Από το μηδέν γεννιέται το μηδέν - υπάρχει το έργο τέχνης; Γράφει ο Van Gogh στον αδελφό του Theo: \"Πρέπει να 'χει πεθάνει κανείς πολλές φορές για να ζωγραφίσει έτσι\".","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b234427.jpg","isbn":"978-960-87033-4-6","isbn13":"978-960-87033-4-6","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":320,"publication_year":2018,"publication_place":"Αθήνα","price":"23.0","price_updated_at":"2019-02-04","cover_type":null,"availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":902,"extra":null,"biblionet_id":234427,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/metafysikh-ths-texnhs.json"},{"id":64407,"title":"Ο λαιμός του Ionesco","subtitle":"Η επιθυμία θανάτου για αρχαρίους","description":"Έχασε το Φως, έχασε τη διάλυση του χώρου, την κατάλυση των αποστάσεων, την αφή των αισθήσεων, το μπλε. (Ανεμομαζώματα). Το συμπέρασμα από την απώλεια του θανάτου αφορά ό,τι απέμεινε. Ό,τι απέμεινε από τον θάνατο είναι ένας κοινός θνητός: \"Στην πραγματικότητα, δεν είμαστε όλοι εκ γενετής ανάπηροι; Τυφλοί, είμαστε, τυφλοί στο Φως, κουφοί στο Λόγο. Επιπλέον, μου ξαναλέω, δεν έχουμε το χάρισμα να βρισκόμαστε ταυτόχρονα παντού, να είμαστε πανταχού παρόντες, δεν μπορούμε να συλλάβουμε το απείρως μικρό, το απείρως μεγάλο, το σύμπαν ούτε πεπερασμένο ούτε άπειρο και πόσα άλλα\". Το περιβάλλον άρχισε να επικοινωνεί με τον Ionesco· μας κατέστησε ανάπηρους η εισβολή, η εξάπλωση του χώρου. - Μέσα στη γενικότερη αναπηρία, το πιο χαριτωμένο κουσούρι που μας άφησε ο θάνατος, είναι το θέατρο. Και όπως συμβαίνει πάντα με τις βαριές σωμαπνευμαψυχοαναπηρίες, άλλοι κοιτούν να τις κουκουλώσουν το γρηγορότερο ελπίζοντας κάτι να κερδίσουν από την εξ ορισμού χαμένη ζωή τους, κι άλλοι τις εκθέτουν στο ευρύ κοινό μήπως καταφέρουν, τουλάχιστον, και κερδίσουν απ' αυτές το ψωμί τους. Ο Edouard κρύβει το ελαττωματικό του χέρι μέσα στην τσέπη του· ο κωφάλαλος γίνεται επαγγελματίας ρήτορας.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b66157.jpg","isbn":"960-87033-0-1","isbn13":"978-960-87033-0-8","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":522,"publication_year":2001,"publication_place":"Αθήνα","price":"18.0","price_updated_at":null,"cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":902,"extra":null,"biblionet_id":66157,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/o-laimos-tou-ionesco.json"}]