[{"id":138154,"title":"Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ","subtitle":"Μια έκθεση για την κοινοτοπία του κακού","description":"Η φιλόσοφος Χάννα Άρεντ (1906-1975) κάλυψε τη δίκη του Άιχμαν για το περιοδικό \"The New Yorker\", στο οποίο η έκθεσή της δημοσιεύθηκε ως μια σειρά άρθρων το 1963. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓι' αυτή την αναθεωρημένη και διευρυμένη έκδοση του βιβλίου, η συγγραφέας πρόσθεσε υλικό που έγινε γνωστό μετά τη δίκη και έναν Επίλογο στον οποίο αναφέρεται στις συζητήσεις που προκάλεσε το βιβλίο.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο βιβλίο είναι πολύτιμο και για άλλον ένα λόγο: παρουσιάζει συνοπτικά το τι έγινε με τους εβραίους \u003cbr\u003eστην κάθε ευρωπαϊκή χώρα ξεχωριστά. Γιατί, σε αντίθεση με τον διαδεδομένο μύθο, δεν είχαν όλες οι χώρες την ίδια στάση απέναντι στους εβραίους. Άλλες υπάκουσαν στους ναζί, άλλες τους εναντιώθηκαν. Κι αυτό οφειλόταν σε πολλούς παράγοντες, που εξετάζονται στο βιβλίο και μας δίνουν πολλά μαθήματα για το μέλλον σχετικά με την οποιαδήποτε μειονότητα υφίσταται διώξεις.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ Άντολφ Άιχμαν ήταν ο αξιωματούχος του Γ΄ Ράιχ ο \"ειδικός στο εβραϊκό πρόβλημα\". Ισραηλινοί πράκτορες τον συνέλαβαν στην Αργεντινή, τον μετέφεραν στο Ισραήλ, εκεί δικάστηκε, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε το 1961. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο πρόβλημα με τον Άιχμαν ήταν ότι υπήρχαν πολλοί σαν κι αυτόν και ότι οι περισσότεροί τους δεν ήταν διεστραμμένοι ούτε σαδιστές, αλλά ήταν, και εξακολουθούν να είναι, φοβερά και τρομερά φυσιολογικοί.\u003cbr\u003e \u003cbr\u003e\"Λαμπρή και ανησυχητική μελέτη του χαρακτήρα και της δίκης του Άντολφ Άιχμαν\"\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Stephen Spender, \"The New York Review of Books\")\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\"Το καθήκον που ανέλαβε ξεπερνά κατά πολύ τα εγκλήματα ενός ανθρώπου, αφού πραγματεύεται το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής μας, το πρόβλημα του ανθρώπου σ’ ένα νεωτερικό ολοκληρωτικό σύστημα. Η καλύτερη προστασία μας από τον καταπιεστικό έλεγχο και τον απανθρωποποιητικό ολοκληρωτισμό εξακολουθεί να είναι η προσωπική κατανόηση των γεγονότων όπως έγιναν. Μ' αυτό τον στόχο, η Χάννα Άρεντ μας έχει δώσει πλούσιο υλικό.\"\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Bruno Bettelheim, \"The New Republic\")","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b140832.jpg","isbn":"978-960-8263-91-8","isbn13":"978-960-8263-91-8","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":255,"publication_year":2009,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"19.0","price_updated_at":"2009-04-13","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"αγγλικά","original_title":"Eichmann in Jerusalem","publisher_id":182,"extra":null,"biblionet_id":140832,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/o-aixman-sthn-ierousalhm.json"},{"id":140940,"title":"Πόλη και αυτοκίνητο","subtitle":null,"description":"Τα κείμενα του βιβλίου αυτού εξετάζουν από διάφορες οπτικές γωνίες τις σχέσεις της σύγχρονης πόλης με το αυτοκίνητο, ιδίως με το ιδιωτικό αυτοκίνητο. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΠραγματεύονται τη σταδιακή εκτόπιση των άλλων τρόπων μετακίνησης, την επιβολή, πραγματική και φαντασιακή, του ιδιωτικού αυτοκινήτου, τη δομή της πόλης που δημιουργείται έτσι και εισηγούνται μέτρα για να βελτιωθεί η κίνηση και η ζωή μας στα αστικά κέντρα.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτο Επίμετρο, ο γνωστός αμερικανός στοχαστής Λιούις Μάμφορντ αναλύει τον \"αμερικάνικο τρόπο θανάτου\", δηλαδή τη λατρεία του ιδιωτικού αυτοκινήτου στις Η.Π.Α.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤα κείμενα:\u003cbr\u003e- Alfonso Sanz, Ένας άλλος τρόπος προσέγγισης στις συγκοινωνίες \u003cbr\u003e- Antonio Estevan, Ενάντια στις μεταφορές, η εγγύτητα\u003cbr\u003e- Agustin Garcia Calvo, Πρόοδος με τον σιδηρόδρομο, οπισθοδρόμηση με τον αυτοκινητόδρομο \u003cbr\u003e- Pilar Vega, Για ένα μορατόριουμ των υποδομών για μεταφορικά μέσα μεγάλης χωρητικότητας\u003cbr\u003e- Jose Antonio Millan, Οδοιπόρος ενός απέραντου τοπίου\u003cbr\u003e- Ole Thorson, Πώς να πραγματώσουμε τις δημόσιες μεταφορές και πώς να πάρουμε μια άλλη κατεύθυνση \u003cbr\u003e- Xavier Bermudez, Να είμαι ή να ζω\u003cbr\u003e- Isabel Escudero, Κινείται κάτι;\u003cbr\u003e- J. A. Gonzalez, Σου το λέω ανάποδα, για να με καταλάβεις.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b143634.jpg","isbn":"978-960-8263-78-9","isbn13":"978-960-8263-78-9","ismn":null,"issn":null,"series":{"id":7979,"name":"Αρχιπέλαγος","books_count":2,"tsearch_vector":"'archipelagos' 'arhipelagos' 'arxipelagos'","created_at":"2017-04-13T02:02:13.046+03:00","updated_at":"2017-04-13T02:02:13.046+03:00"},"pages":159,"publication_year":2009,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"12.0","price_updated_at":"2009-06-03","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"αγγλικά","original_title":null,"publisher_id":182,"extra":null,"biblionet_id":143634,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/polh-kai-autokinhto.json"},{"id":77199,"title":"Η εποχή του κενού","subtitle":"Δοκίμια για τον σύγχρονο ατομικισμό","description":"Αναλύοντας τα σπουδαία έργα των κορυφαίων αμερικανών κοινωνιολόγων Νταίηβιντ Ρήσμαν, Κρίστοφερ Λας, Ντάνιελ Μπελ και Ρίτσαρντ Σένετ, ο συγγραφέας καταλήγει στα συμπεράσματά του:\u003cbr\u003eΖούμε σε μία νέα εποχή. Την εξέγερση της δεκαετίας του 1960 διαδέχονται σήμερα η αδιαφορία και ο ναρκισσισμός. Τη λογική της ομοιομορφοποίησης διαδέχονται η αποτυποποίηση και η γοητεία. Την ιδεολογική σοβαρότητα διαδέχεται η γενίκευση του χιούμορ. Μία νέα δημοκρατική εποχή που χαρακτηρίζεται από τον περιορισμό της βίας και την εξάντληση αυτού που εδώ και εκατό χρόνια αποτελούσε την πρωτοπορία. Με αυτό τον νέο ατομικισμό, οι ανεπτυγμένες βιομηχανικές κοινωνίας εισέρχονται στη \"μεταμοντέρνα\" εποχή.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b79219.jpg","isbn":"978-960-8263-04-8","isbn13":"978-960-8263-04-8","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":192,"publication_year":2009,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"13.0","price_updated_at":"2005-10-19","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":"L' ère du vide","publisher_id":182,"extra":null,"biblionet_id":79219,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/h-epoxh-tou-kenou.json"},{"id":136560,"title":"Δύο τόποι - Δύο ποιήματα","subtitle":"\"Πρέβεζα\" του Καρυωτάκη, \"Ιερά Οδός\" του Σικελιανού","description":"Η συνύπαρξη στο ανά χείρας βιβλίο δύο τόσο διαφορετικών ποιημάτων, γραμμένων από δύο τόσο διαφορετικούς ποιητές, θα μπορούσε να είναι τυχαία, δηλαδή αυθαίρετη· αλλά δεν είναι, νομίζω.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΕκτός του ότι τα δύο ποιήματα προέκυψαν από και μέσα σε δυο συγκεκριμένους τόπους (που όμως κι αυτοί διαφέρουν διαμετρικά), υπάρχει κάτι ακόμη που τα συνδέει - κατά κάποιον, έστω, τρόπο: \u003cbr\u003eαυτό που συμβαίνει με τους τίτλους τους.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο ποίημα του Καρυωτάκη είχε \"τελικό τίτλο\", σε αυτόγραφο που μάλλον έχει χαθεί, Επαρχία· φαίνεται ότι ο ποιητής ήθελε (δικαίως, θα έλεγα) το κείμενό του να αφορά όχι μόνο έναν συγκεκριμένο γεωγραφικό τόπο, αλλά μια πολιτικοκοινωνική κατηγορία κατοικημένων χώρων.\u003cbr\u003eΟ Σικελιανός είχε κλείσει τον τίτλο του ποιήματός του σε εισαγωγικά: \"Ιερά Οδός\"· έτσι ώστε το κείμενο να αναφέρεται όχι μόνο στην Ιερά Οδό της Αττικής, αλλά σε μια κατηγορία βιωματικών-ψυχικών εμπειριών που οδηγούν σε μια λυτρωτική αποκάλυψη, παρόμοια με εκείνη που συνέβαινε στο \"Ιερό της Ψυχής, στην Ελευσίνα\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e΄Οπως και νά 'ναι, τα δύο ποιήματα, η \"Πρέβεζα\" του Καρυωτάκη και η \"Ιερά Οδός\" του Σικελιανού, \u003cbr\u003eεντάσσονται -για λόγους διαφορετικούς το καθένα- στα σημαντικότερα επιτεύγματα της νεοελληνικής ποίησης του 20ού αιώνα.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b139235.jpg","isbn":"978-960-8263-88-8","isbn13":"978-960-8263-88-8","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":88,"publication_year":2009,"publication_place":"Δύο ποιήματα","price":"8.0","price_updated_at":"2009-02-09","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":182,"extra":null,"biblionet_id":139235,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/dyo-topoi-poihmata.json"},{"id":139227,"title":"Στιγμιότυπα της νεωτερικότητας","subtitle":"Γκέοργκ Ζίμμελ, Βάλτερ Μπένγιαμιν, Ζήγκφρηντ Κρακάουερ","description":"Τα κείμενα που δημοσιεύονται εδώ ερευνούν διαστάσεις της νεωτερικότητας στα γραπτά τριών γερμανών θεωρητικών, που ο καθένας τους έμεινε με τον τρόπο του πολύ περιθωριακός στο εκπαιδευτικό σύστημα και στην κουλτούρα της εποχής του: του Georg Simmel (Ζίμμελ, 1858-1918), του Walter Benjamin (Μπένγιαμιν, 1892-1940) και του Siegfried Kracauer (Κρακάουερ, 1884-1966). Στην παρούσα συλλογή κειμένων περιέχονται στοιχεία των έργων του Ζίμμελ, του Μπένγιαμιν και του Κρακάουερ που σχετίζονται συγκεκριμένα με τις έρευνές τους για τη νεωτερικότητα. \u003cbr\u003e \u003cbr\u003eO ποιητής Charles Baudelaire [Μπωντλαίρ] εισήγαγε το 1863 την έννοια της modernite [νεωτερικότητας], ως \"το παροδικό, το φευγαλέο, το συμπτωματικό, το μισό της τέχνης που το άλλο της μισό είναι το αιώνιο και το αναλλοίωτο\". Στρέφει το ενδιαφέρον του στο εφήμερο, στο φευγαλέο, στο συμπτωματικό, καθώς και στο πρόβλημα της σύλληψης της καινοφάνειας της νεωτερικής στιγμής στη δυναμική της παρουσία. Μπορούμε να κατανοήσουμε την ιδέα της νεωτερικότητας ως την ασυνεχή εμπειρία του χρόνου, το εφήμερο του χώρου, το φευγαλέο, και την ιδέα της αιτιότητας ως αντικαθιστάμενη από το συμπτωματικό. Συνεπώς, ο ζωγράφος της νεωτερικής, απερίφραστα αστεακής ζωής πρέπει ν' αδράξει τη νεωτερικότητα σ' όλη της την αμεσότητα, στον παροντικό της χαρακτήρα. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ τίτλος του παρόντος βιβλίου, \"Στιγμιότυπα της νεωτερικότητας\", καταδεικνύει την αποσπασματική προσέγγιση της νεωτερικότητας από τους τρεις στοχαστές. Πολλοί κοινωνικοί θεωρητικοί προσεγγίζουν τη νεωτερικότητα ως μία ενιαία δυναμική αυξανόμενης περιπλοκότητας, ορθολογισμού ή καπιταλιστικής ανάπτυξης με διάφορες μεταμφιέσεις. Οι κοινωνικές επιστήμες βρίθουν θεωριών του εκσυγχρονισμού, που προσπαθούν να συλλάβουν πώς οι κοινωνίες έγιναν και γίνονται νεωτερικές. Αλλά η έννοια της νεωτερικότητας των Ζίμμελ, Μπένγιαμιν και Κρακάουερ απέχει πολύ από τις ποσοτικές, μεγαλόσχημες θεωρίες. Αντιθέτως, δίνουν την έμφαση στις ποιοτικές μεθόδους, που μας βοηθούν να ερευνήσουμε τους τρόπους με τους οποίους βιώνουμε το καινούργιο στη νεωτερική κοινωνία. Ο όρος \"στιγμιότυπα\" σχετίζεται με την ανάπτυξη, περί τα μέσα του 19ου αι., μίας τεχνολογίας που μεταμόρφωσε τον τρόπο με τον οποίο απεικονίζονταν η πόλη και η ζωή στην πόλη. Η φωτογραφία προσπάθησε να συλλάβει τη δυναμική της νεωτερικότητας με βάση τις επιμέρους στιγμές της ή τις στιγμιαίες εικόνες της. Παράλληλα, ο στιγμιαίος χαρακτήρας του παρόντος στη νεωτερική μας εμπειρία είχε επίσης αναγνωρισθεί ως καίριο χαρακτηριστικό της νεωτερικότητας. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜε διαφορετικούς τρόπους, ο Ζίμμελ, ο Μπένγιαμιν και ο Κρακάουερ ερεύνησαν τη σημασία της στιγμιαίας απεικόνισης των πραγμάτων. ","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b141910.jpg","isbn":"978-960-8263-79-6","isbn13":"978-960-8263-79-6","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":158,"publication_year":2009,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"12.0","price_updated_at":"2009-05-18","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":"αγγλικά","original_title":null,"publisher_id":182,"extra":null,"biblionet_id":141910,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/stigmiotypa-ths-newterikothtas.json"},{"id":144879,"title":"Αναρχία και χριστιανισμός","subtitle":null,"description":"Φαντάζομαι έναν ειδήμονα της λογικής που έχει να εξετάσει το εξής πρόβλημα: δεδομένου, αφ' ενός, ότι οι αναρχικοί απορρίπτουν κάθε μορφή θρησκείας και, αφ' ετέρου, ότι οι χριστιανοί κηρύττουν την υπακοή στην πολιτική εξουσία, πώς μπορεί κάποιος να είναι συνάμα αναρχικός και χριστιανός; Αλλά σ' αυτό τον τομέα, όπως στο σύνολο του έργου του, ο Ζακ Ελλύλ δεν υποβάλλει καθαρές αφηρημένες, λογικές ή θεωρητικές ερωτήσεις. Δεν παρεμβαίνει εδώ ως ειδικός της πολιτικής φιλοσοφίας ή της ιστορίας των ιδεών, ούτε ως θεολόγος. Αυτό που τον απασχολεί είναι να δώσει νόημα στην προσωπική του ιστορία και, δια μέσου αυτής, να βοηθήσει τους χριστιανούς και τους αναρχικούς που θα έπρεπε, όπως αυτός, επώδυνα, να συμφιλιώσουν αυτή τη διπλή δέσμευση, αυτή τη διπλή πίστη.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο έργο αυτό δεν είναι εύκολο, αν μείνουμε στην κοινή λογική. Από τη μία, οι αναρχικοί που συσπειρώνονται κάτω από το μαύρο λάβαρο \"Ούτε Θεός ούτε αφέντης\", που το ύψωσε ο Μπακούνιν. Από την άλλη, οι χριστιανοί, που εμμένουν σε ορισμένα εδάφια της \"Προς Ρωμαίους Επιστολής του Παύλου\": \"Ο καθένας να υποτάσσεται στις αρμόδιες αρχές. Γιατί δεν υπάρχει αρχή/ εξουσία που δεν έρχεται από τον Θεό, και αυτές που υπάρχουν έχουν τοποθετηθεί από τον Θεό. Συνεπώς, όποιος ανθίσταται στην εξουσία, εξεγείρεται ενάντια στην τάξη πραγμάτων που έχει εγκαθιδρύσει ο Θεός\".\u003cbr\u003eΕν τούτοις, με τίμημα έναν απαιτητικό αναστοχασμό και μια τέχνη της διαλεκτικής της οποίας το μυστικό κατέχει ο Ελλύλ, είναι δυνατόν να πάμε πιο πέρα απ' αυτό το θεμελιώδες ασυμβίβαστο. Στο παρόν βιβλίο του ο Ελλύλ αναγνωρίζει ότι διάβασε τον Προυντόν ως αντίστιξη στον Μαρξ, αλλά έσπευσε να διαβάσει και Φόυερμπαχ, d'Holbach, La Mettrie και άλλους υλιστές στοχαστές για να δοκιμάσει τη στερεότητα της πίστης του. Μετά τον χριστιανό απολογητή Λακτάντιο που απέδιδε αυτό το επιχείρημα στον Επίκουρο, ο Μπακούνιν είχε πιστέψει πως βρήκε το συντριπτικό επιχείρημα απέναντι στον χριστιανικό Θεό.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΔεδομένης της ύπαρξης του κακού του οποίου τις εκδηλώσεις μπορούμε και παρακολουθούμε καθημερινά, είτε ο Θεός είναι παντοδύναμος αλλά δεν είναι καλός είτε είναι καλός αλλά τότε είναι ανίσχυρος. Η ένσταση φαίνεται πράγματι αχτύπητη. Είτε ο Θεός είναι καλοσύνη, αγάπη, αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτε ενάντια στο κακό στη γη. Είτε ο Θεός είναι ο Παντοδύναμος, αλλά τότε είναι κακός, μοχθηρός Θεός. Όταν δούμε πώς πηγαίνει ο κόσμος, ένας Θεός συνάμα αγάπη και ισχύς φαίνεται πράγματι αντίφαση στους όρους. Αλλά ο Ελλύλ προσπαθεί να δείξει ότι αυτός που κάνει το κακό είναι ο άνθρωπος, όχι ο Θεός. Ένας Θεός που θα υποχρέωνε τον άνθρωπο να κάνει το καλό, θα προϋπέθετε έναν άνθρωπο ρομπότ, το εκ διαμέτρου αντίθετο της σύλληψης του Ελλύλ για την ελευθερία την οποία έχει εμπνευστεί από τον Karl Barth. Ο μεγάλος προτεστάντης θεολόγος τον έχει πράγματι βοηθήσει να σκεφτεί διαλεκτικά την υπακοή του ελεύθερου ανθρώπου στον ελεύθερο Θεό, μ' άλλα λόγια την κεντρική ιδέα του βιβλικού μηνύματος: ο ελεύθερος καθορισμός του πλάσματος, του δημιουργήματος, μες στην ελεύθερη απόφαση του Δημιουργού.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΆλλωστε, ο Ελλύλ φρονεί ότι ο Μπακούνιν στο Θεός και κράτος έχει συνοψίσει καλύτερα απ' όλους το σύνολο της κριτικής του αναρχισμού προς τη θρησκεία γενικά και προς τον χριστιανισμό ειδικότερα. Έκτοτε, τίποτε αποφασιστικό δεν έχουν γράψει οι αναρχικοί για το ζήτημα αυτό.\u003cbr\u003e","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b147784.jpg","isbn":"978-960-8263-84-0","isbn13":"978-960-8263-84-0","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":88,"publication_year":2009,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"8.0","price_updated_at":"2009-12-16","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":"γαλλικά","original_title":"Anarchie et Christianisme","publisher_id":182,"extra":null,"biblionet_id":147784,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/anarxia-kai-xristianismos.json"},{"id":145373,"title":"Λάθρα Beach","subtitle":null,"description":"Διηγήματα βγαλμένα από την καθημερινή ζωή, στα οποία η ρεαλιστική αφήγηση δένεται με το όνειρο.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο καλοκαίρι, με τις ψηλές θερμοκρασίες, οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά, η ρουτίνα λυγίζει, οι αισθήσεις ελευθερώνονται κι οι αντιστάσεις χαλαρώνουν στις άδηλες επιθυμίες, σ' αυτές που φωλιάζουν μέσα μας περιμένοντας μια τόση δα αφορμή για να ξεθυμάνουν, πόσο μάλλον όταν βρίσκεσαι σε κάποιο νησί, εκεί νιώθεις θαλασσοπούλι, σαν αυτά που ίπτανται κάτω από την κουβέρτα των πλοίων, χαμηλά, πολύ χαμηλά, με τα φτερά ορθάνοιχτα χωρίς να φτερουγίζουν, σα να βρίσκουν κενά αέρος, ίπτανται χιλιοστά απ' το νερό παιχνιδίζοντας, διερευνώντας το βυθό με μάτι γαρίδα, αναζητώντας τροφή. ","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b148283.jpg","isbn":"978-960-8263-93-2","isbn13":"978-960-8263-93-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":179,"publication_year":2009,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"10.0","price_updated_at":"2009-11-05","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":182,"extra":null,"biblionet_id":148283,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/lathra-beach.json"},{"id":145375,"title":"Περί του ανθρωπίνου κάλλους ή Μια άλλη κωμωδία","subtitle":null,"description":"Έχω την υπόνοια ότι το ανθρώπινο κάλλος από αρχαιοτάτων χρόνων υπέστη μια σημαντική νοητική διαστρέβλωση, με αποτέλεσμα να αναγορευθεί σε έργο τέχνης και να υπαχθεί στην Αισθητική και, μέσω αυτής, στην Ηθική, διαστρέβλωση εξαιρετικής αντοχής, παρά τη δαιμονοποίησή του κατά περιόδους από τα διάφορα θρησκευτικά δόγματα, όπως επίσης και ότι υπήρξε δέκτης μιας απαράδεκτα προνομιακής μεταχείρισης σε σχέση με τις υπόλοιπες \"φυσικές καλλονές\", φαινόμενο αναμενόμενο μέσα στον γενικευμένο ανθρώπινο επεκτατισμό. Είναι αυτονόητο ότι το φυσικό περιβάλλον του ανθρώπου, συμπεριλαμβανομένου του ιδίου, αποτελεί μια ηθική αξία με βάση αισθητική, η οποία ανάγεται σε αξία, όπως κι αν έχει, ακριβώς λόγω του ηθικού της βάρους, δηλαδή ο άνθρωπος μαθαίνει να του αρέσει ο κόσμος μέσα στον οποίο βρέθηκε, και όλες οι αισθητικές μορφές γίνονται αποδεκτές και αποκτούν αξιακή υπόσταση, ή άλλως ο υπαρκτός κόσμος αποκτά αισθητική αξία μέσω της ηθικής. ","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b148285.jpg","isbn":"978-960-8263-94-9","isbn13":"978-960-8263-94-9","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":30,"publication_year":2009,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"5.0","price_updated_at":"2009-11-05","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":182,"extra":null,"biblionet_id":148285,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/peri-tou-anthrwpinou-kallous-h-mia-allh-kwmwdia.json"},{"id":145374,"title":"Διαλεκτική της ήττας","subtitle":"Περίγραμμα του δυτικού μαρξισμού","description":"Ο συγγραφέας διαπιστώνει ότι επαναστάτες και καπιταλιστές θεωρούν κριτήριο αλήθειας την επιτυχία, και μας καλεί να επανεξετάσουμε τον ανορθόδοξο μαρξισμό της Δυτικής Ευρώπης που παραμερίστηκε επειδή απέτυχε. Υποστηρίζει ότι η λατρεία της επιτυχίας και της επιστήμης αφαίρεσε από τον ορθόδοξο μαρξισμό την κριτική του ενόρμηση, η οποία όμως διασώθηκε στους λεγόμενους ανορθόδοξους μαρξιστές: Ρόζα Λούξεμπουργκ, Καρλ Κορς, Άντον Πάνεκουκ, Χέρμαν Γκόρτερ, Αμεντέο Μπορντίγκα, Αντόνιο Γκράμσι, σχολή της Φραγκφούρτης. Οι επιτυχίες του ορθόδοξου μαρξισμού δεν επικυρώνουν την αλήθεια του, οι ήττες του Δυτικού μαρξισμού δεν αποδεικνύουν πως είναι λαθεμένος. Για μας σήμερα, οι ήττες κατά το παρελθόν ενδέχεται να είναι πιο γόνιμες από τις νίκες. ","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b148284.jpg","isbn":"978-960-8263-86-4","isbn13":"978-960-8263-86-4","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":195,"publication_year":2009,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"15.0","price_updated_at":"2009-12-16","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":"αγγλικά","original_title":"Dialectic of the Defeat","publisher_id":182,"extra":null,"biblionet_id":148284,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/dialektikh-ths-httas.json"},{"id":145507,"title":"Οι αβάσταχτες Κυριακές της ζωγραφικής","subtitle":"Δοκιμιακή μυθιστορία περί τέχνης","description":"Ακόμη και σήμερα, ζωή και τέχνη μοιράζονται κάποιο μεγαλείο, αραιά και πού. Κατά πως φαίνεται, το έχουμε ανάγκη. Συχνότερα αλληλοδανείζονται μιζέρια, μετριότητα, οδύνη, αλλά και την εκατέρωθεν αδιαφορία, κι ακόμη πιο πολύ την περιφρόνηση.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣυγκοινωνούντα δοχεία ή, αντιθέτως, απομονωμένα νεφελώματα, παθητικοί εραστές ή θανάσιμοι εχθροί, ανακαλύπτουν τη διαλεκτική της σύνθεσης και της ανάλυσης, και μολοντούτο παρασύρονται από την έλξη του Μηδενός που, αν κοιταχτεί απ' το πλάι γίνεται γραμμή, ενώ η περιδίνησή του το καμπυλώνει σε ένα πλαγιασμένο οχτώ.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜηδέν και άπειρο, το ένα μολύνει το άλλο. Συνθέτουν ένα ερωτηματικό Εν-Τίποτα που αδυνατεί να εποπτεύσει τον εαυτό του. Εμείς, τα κατ' εικόνα και ομοίωση σπαράγματά του, περιέχουμε τις αρχές και τα συστατικά του, αν και όχι πάντα στο ποσοστό που μας αναλογεί, και πλανιόμαστε εδώ κι εκεί.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΠαρ' ότι η εικόνα αυτή πιθανόν να προκαλεί την αποδοκιμασία ενός κάποιου θεολόγου ή κοσμολόγου της ρουτίνας, δεν παύει να παραμένει σφηνωμένη στην καρδιά του σύμπαντος, το οποίο αναλαμβάνουν κι εκείνοι να μελετήσουν όπως κι όσο δύνανται. Όταν προσυπέγραφαν το συμβόλαιο, γνώριζαν, και ο ένας και ο άλλος, πως η τέχνη δεν αναφερόταν στα περιεχόμενά του. Το άγραφο πνεύμα όμως του συμβολαίου -στο οποίο εκείνοι δεν είχαν πρόσβαση- ήταν μια ανυπέρβλητη καλλιτεχνική σύλληψη.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b148417.jpg","isbn":"978-960-8263-89-5","isbn13":"978-960-8263-89-5","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":215,"publication_year":2009,"publication_place":"Θεσσαλονίκη","price":"12.0","price_updated_at":"2011-03-15","cover_type":null,"availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":182,"extra":null,"biblionet_id":148417,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/oi-abastaxtes-kyriakes-ths-zwgrafikhs.json"}]