Ο στόχος της παρούσας έρευνας είναι να μελετήσει τον τρόπο με τον οποίο οι δάσκαλοι που ασχολούνται με παιδιά που έχουν μαθησιακές δυσκολίες ή ελαφρά νοητική υστέρηση, αντιλαμβάνονται το περιεχόμενο, τις αιτίες και τους τρόπους αντιμετώπισης της μοναξιάς, τόσο για τους ανθρώπους γενικά όσο και για τα παιδιά αυτά ειδικότερα. Θεωρούμε ότι είναι εξαιρετικά χρήσιμο να γνωρίζουμε τις απόψεις αυτού του σημαντικού προσώπου για τη ζωή των παιδιών, του δασκάλου, για ένα συχνό και ίσως πανανθρώπινο βίωμα, που σχετίζεται άμεσα με την κοινωνική και συναισθηματική προσαρμογή των παιδιών και με την ψυχική τους υγεία. Οι απόψεις των δασκάλων για το θέμα αυτό, προσδιορίζουν σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται προς τους μαθητές τους και δυστυχώς δεν έχουν μελετηθεί εμπειρικά μέχρι σήμερα.