Το 2015 ήταν ιστορική χρονιά για την προστασία των προσφύγων στην Ευρώπη. Κύματα ανθρώπων, στην πλειοψηφία τους πρόσφυγες, διέσχισαν τα σύνορα της ΕΕ με την Τουρκία μέσω της Ελλάδας και συνέχισαν το ταξίδι τους από τον αποκαλούμενο «δρόμο των Δυτικών Βαλκανίων» για να φθάσουν στις κυριότερες χώρες προορισμού/υποδοχής, κυρίως στην Αυστρία, στη Γερμανία και στη Σουηδία. Το πέρασμα από την Ελλάδα προς το βορρά ήταν μαζικό, σε μια γκρίζα ζώνη νομικής "κανονικότητας", με δυσκολίες και κινδύνους για τους μετακινούμενους ανθρώπους. Έπειτα, το Φεβρουάριο-Μάρτιο 2016, τα σύνορα έκλεισαν σταδιακά και η πολιτική και επιχειρησιακή αντιμετώπιση επικεντρώθηκε στη διαχείριση της μετακίνησης μεταξύ της Ελλάδας και της τελευταίας χώρας πριν την είσοδο στην επικράτεια της ΕΕ, δηλαδή της Τουρκίας. Αυτή η περιπέτεια δοκίμασε σκληρά τις αξίες της Ευρώπης στον τομέα της προστασίας των προσφύγων και όσων αναζητούν προστασία από τους πολέμους και τις συγκρούσεις, τις αρχές της αλληλεγγύης της ΕΕ και τη βιωσιμότητα του Κοινού Ευρωπαϊκού Συστήματος Ασύλου, την ανοχή των ευρωπαϊκών κοινωνιών στο καλωσόρισμα του "ξένου", την ετοιμότητα των διεθνών, ευρωπαϊκών και μη κυβερνητικών οργανισμών για την αποτελεσματική και υπεύθυνη αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης στο πλαίσιο της ΕΕ.