Η παρούσα μελέτη του έργου του Φώτη Κόντογλου, υπό το πρίσμα των σχέσεων διακειμενικότητας, έφερε στο φως ενδιαφέρουσες αποκαλύψεις για τη γραφή του και τους μηχανισμούς της. Συγκεκριμένα, καταφαίνεται πως ο Φ. Κόντογλου εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο την τεχνική του δανεισμού από άλλα κείμενα, επιλογή που ερμηνεύεται με αναγωγή στη λαϊκή και τη βυζαντινή κοσμοθεωρία και αισθητική, όπου βασικές κοινές παράμετροι είναι η επανάληψη, η αντιγραφή, η παράταξη, η προσήλωση στις νόρμες και, γενικά, η αποφυγή του νεωτερισμού.
Έτσι, αυτό που επέκριναν στον Φ. Κόντογλου ως συντηρητισμό, έλλειψη δημιουργικότητας και αναχωρητισμό, υπήρξε, τελικά, η πρωτοτυπία του και η αισθητική και ηθική του στάση απέναντι στην εποχή του, που τον καθιέρωσαν ως μια ξεχωριστή περίπτωση στα ελληνικά γράμματα.