[...]Το άλλο πρωί η κατοχή της Πάτρας άρχισε στα σοβαρά. Αποσπάσματα της Leibstandarte Adolf Hitler μπήκαν στην πόλη. Οι επίλεκτες δυνάμεις των SS ενέπνευσαν τον φόβο στους παρευρισκομένους: "Οι άνδρες φορούν κράνη και πάνω από την στολή τους ελαφρούς μανδύες παραλλαγής σε πράσινο, καφετί και μαύρο και είναι οπλισμένοι ως τα δόντια. Βαδίζουν με βαρύ, αλλά γρήγορο βήμα, ανθρώπινα ρομπότ που σχηματίζουν δύο σιδερένια ορθογώνια, δίνοντας την εντύπωση μιας ακατανίκητης δύναμης. Η πόλη γέμισε τώρα με στρατιωτικά αυτοκίνητα, φορτηγά και μοτοσυκλέτες που το Βουητό τους έδωσε τέλος στην τεταμένη ησυχία των προηγούμενων ημερών . Η κατοχή αρχίζει και οργανώνεται" (Lecureul, 30 Απριλίου 1941).
Σε αυτήν την κατακτημένη και τρομαγμένη πόλη έφθασε λίγες μέρες μετά την κατάληψή της ο Διοικητής του 12ου Συντάγματος (Πατρών) Συνταγματάρχης Πεζικού Σταύρος Χριστοδουλίδης. Στις αποσκευές του βρισκόταν πολύ καλά κρυμμένη η πολεμική σημαία του Συντάγματος, κομμάτι της ιστορίας της πόλης του Αποστόλου Ανδρέα και σημαία των στρατευμένων παιδιών της. Υπήρχαν πληροφορίες ότι οι σημαίες άλλων Συνταγμάτων του Ελληνικού Στρατού είχαν κατασχεθεί από τους Γερμανούς ως λάφυρα πολέμου και έτσι ο ηρωικός Συνταγματάρχης αποφάσισε να καταστρέψει το κοντάρι αλλά να διασώσει τον σταυρό και το ύφασμα στην λιτή και απέριττη αποσκευή του, μετά και από έγκριση του αρμόδιου Μεράρχου.
Στην Πάτρα παρέδωσε το ταμείο του Συντάγματος, στο τοπικό υποκατάστημα της Τραπέζης της Ελλάδος (αφού είχε ήδη εξοφλήσει όλους τους αξιωματικούς και οπλίτες της μονάδας του ).
Όταν ο Συνταγματάρχης Χριστοδουλίδης έφθασε μετά από περιπετειώδη διαδρομή στην Αθήνα, παρέδωσε την σημαία προς φύλαξη στην Ανώτερη Στρατιωτική Διοίκηση Αθηνών και η τελευταία στο Υπουργείο Εθνικής Αμύνης. Κατά τις εθνικές μας εορτές η πολεμική σημαία του 12ου Συντάγματος Πατρών παρελαύνει μαζί με τις υπόλοιπες σημαίες των πολεμικών συνταγμάτων μας ελεύθερη πλέον και υπερήφανη χωρίς ποτέ να πέσει στα χέρια του εχθρού χάρις στην παρακινδυνευμένη και ηρωική προσπάθεια του Συνταγματάρχη Σταύρου Χριστοδουλίδη. [...]
Κωνσταντίνος Κρίνος - Πανίτσας