Η Λουίτζα Σαλβέμινι, νεαρή δασκάλα από τη νότια Ιταλία, αποσπάται στον βορρά για να διδάξει στο Λονγκαρόνε, στη σκιά του μεγάλου φράγματος Βαγιόντ που μόλις αποπερατώθηκε. Σύντομα, καθώς ο ταμιευτήρας γεμίζει με νερό, το νότιο πρανές του φράγματος αρχίζει να ολισθαίνει. Όλα δείχνουν ότι η περιοχή απειλείται από μια εκτεταμένη κατολίσθηση, όμως το φράγμα πρέπει να αντισταθμίσει το κόστος της δαπανηρής κατασκευής του. Αλλεπάλληλες γεωλογικές μελέτες υπολογίζουν εσφαλμένα τις διαστάσεις της επικείμενης κατολίσθησης και οι Αρχές, υποτιμώντας τον κίνδυνο, δεν προβαίνουν σε κανένα μέτρο ασφαλείας για τους κατοίκους της επικίνδυνης κοιλάδας.
Ωστόσο, η Λουίτζα δεν την εγκαταλείπει. Η δυνατή φιλία με τη Ρίτα, η βαθιά αγάπη για τον Ανσέλμο και το ιδιαίτερο δέσιμο με τον μαθητή της Αλμερίγκο Ποτσομπόν την καθηλώνουν στο Λονγκαρόνε, όπου σχεδιάζει να μείνει για πάντα. Μέχρι τότε...
Εκείνη τη νύχτα του Οκτώβρη που η ορμή του νερού συντρίβει αμείλικτα την κοιλάδα. Δύο χιλιάδες άνθρωποι χάνονται μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Το Λονγκαρόνε και τα γύρω χωριά εξαφανίζονται από τον χάρτη. Το φονικό κύμα αφήνει πίσω του μόνο τα άυλα συντρίμμια της αγάπης, της φιλίας, της προσδοκίας και τη θολή υποψία ότι κάποιος μπορεί απρόσμενα να ζει ακόμα...