Η άσκηση της πολιτικής με τρόπο ταιριαστό στην ανθρώπινη φύση και η καλλιτεχνική δημιουργία ως μετοχή στην ουσία των όντων είναι η ελληνική πρόταση. Ο Έλληνας συνειδητοποιεί ότι ένα καλοακονισμένο μυαλό, μια συνεπής επιχειρηματολογία, ένας συνεκτικός τρόπος σκέψης δεν αρκούν. Απαιτείται, αντίθετα, μια ολοκληρωτική αυτοπροσφορά, με ενεργοποιημένες όλες τις δυνάμεις, κυρίως τις βακχικές, μια ταύτιση με τον έτερον ή το έτερον. Απαιτείται η μέθεξη και μέσω αυτής η εμφάνεια του ανθρώπινου υποκειμένου σε κατάσταση αδυναμίας, αλλά και η δυνατότητά του να την υπερβεί, θέτοντας τον εαυτό του μέσα στον κόσμο και αποδεχόμενος τους όρους του μόνο και μόνο από έρωτα.