Ο αφοπλισμός του ΕΛΑΣ στις 28 Φεβρουάριου 1945 ήταν η πρώτη πράξη του δράματος που θα ακολουθούσε. Η "μετά Βάρκιζα" εποχή θα σημάδευε την Ελλάδα για τα επόμενα χρόνια, αφού αμέσως μετά την παράδοση των όπλων άρχισε το κυνηγητό των αριστερών και ο εξοπλισμός των παρακρατικών ακροδεξιών οργανώσεων. Η άφιξη του Νίκου Ζαχαριάδη, του "Μεγάλου Αρχηγού", έβαζε τον θεμέλιο λίθο των εξελίξεων και η τραγική αυτοκτονία του αποκηρυγμένου από το ΚΚΕ Άρη Βελουχιώτη "έδειχνε την πυγμή" του παντοδύναμου γραμματέα.

Το όνειρο του Ζαχαριάδη, "η νίκη της λαϊκής δημοκρατίας στην Ελλάδα", σύντομα θα μετατρεπόταν σε εφιάλτη. Το λάθος της μη συμμετοχής στις εκλογές του 1945 οδηγούσε πλέον στην εμφύλια σύρραξη και το Λιτόχωρο θα καταλάμβανε ιδιαίτερη θέση στη νεότερη Ιστορία. Το κράτος της δεξιάς ανασυντασσόταν γρήγορα και η αριστερά δημιουργούσε τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας, οδηγώντας τη σύγκρουση στα άκρα. Μόνο που το διεθνές περιβάλλον είχε μεταβληθεί, οι Άγγλοι εγκατέλειπαν τη χώρα και τη θέση τους έπαιρναν οι Αμερικανοί. Το δόγμα Τρούμαν έμελλε να σημαδέψει τις εξελίξεις και η μόνη που δεν τις έβλεπε, ώστε να τις αναλύσει, ήταν η ηγεσία του ΚΚΕ. Προσανατολισμένη στον ένοπλο αγώνα, έχανε το... δάσος των εξελίξεων.