Δεν φταίξαμε εμείς.

Αλλά μήπως φταίξαμε και φταίμε ακόμα;

Τα ''αφηγήματα'', είναι δικές μας ιστορίες. Οι ήρωές τους, δίπλα μας. Μπορεί να είμαστε και εμείς οι ίδιοι.

Οι σκηνές που παίζονται, είναι οι δρόμοι που βαδίσαμε, τα σπίτια που κοιμηθήκαμε, οι ταβέρνες που ζαλιστήκαμε πίνοντας...

Τα ζούμε όλα γρήγορα, σαν βιαστικές ανάσες, σαν καρέ κινηματογραφικής ταινίας που εναλλάσσονται μπροστά μας και εμείς να ψάχνουμε κάπου στο βάθος της οθόνης την ελπίδα.

Μόνο που για να την βρεις, χρειάζονται ικανότητες τυμβωρύχου.