Όταν πρωτομιλήσαμε με τον Λεωνίδα Κύρκο ήταν πρόεδρος του ΚΚΕ εσ. Όσα χρόνια τον θυμάμαι ήταν πάντα από τα ηγετικά στελέχη της αριστεράς.

Μια ιδιαίτερη φυσιογνωμία στην πολιτική ζωή του τόπου. Για τον πολύ κόσμο γνωστός κυρίως από τις ομιλίες του στις συγκεντρώσεις και τη βουλή. Για τους άλλους που είναι πιο κοντά του, από τους αγώνες του σε όλες τις αντιστασιακές περιόδους της χώρας.

Ο Λεωνίδας είναι ένας καλός συζητητής και ακόμη καλύτερος αφηγητής. Με πλούσια ζωή σε εναλλασσόμενες εικόνες γεμάτες δράση και συναισθήματα. Κατά τη γνώμη μου από τους διαλλακτικότερους στο χώρο που κινείται. Ίσως γιατί τα πάθη της γενιάς του τον δίδαξαν ότι η αδιαλλαξία μόνο χάσιμο θα φέρει. Πείσμων όμως όταν πιστεύει ότι κάτι είναι σωστό, διαχώρησε τη θέση του από το ΚΚΕ στα μέσα της δικτατορίας και όπως δείχνουν τα πράγματα δεν φαίνεται να επιστρέψει ξανά στους κόλπους του.

"Αμετανόητος" κομμουνιστής με πρότυπα μάλλον εκείνα των συντρόφων του Ιταλών, πιστεύει πως οι καιροί του ένοπλου αγώνα ανήκουν στο παρελθόν και άλλοι τρόποι λιγότερο οδυνηροί μπορούν κάποια μέρα να αλλάξουν το "σύστημα". Οι σύντροφοι του "της άλλης πλευράς", όπως ο ίδιος συνηθίζει να τους αποκαλεί, τον κατηγορούν πως πέρασε στον αστικό κόσμο. Νωρίς να το κρίνει κανείς, αν λάβουμε υπόψη μας ότι, όσα έγιναν εδώ και 45 χρόνια στο χώρο του ΚΚΕ και γενικά της αριστεράς, μετά από πολύ καιρό φάνηκε τι ήταν λάθος και τι σωστό. Ο χρόνος, δηλαδή η ίδια η ιστορία και εδώ θα το δείξει.

Ο Λεωνίδας κατάλαβε εύκολα τι ήθελα από αυτόν. Ίσως γιατί έκανε χρόνια δημοσιογράφος. Έτσι πολιτικά γεγονότα σπανίζουν σχεδόν στο βιβλίο και φαίνεται κυρίως η προσωπική του ζωή μια και αυτό ήταν που ζητούσα. Πολύτιμη η βοήθεια της γυναίκας του Καλλισθένης. Μα και των συμμαθητριών του Νίκης Γουλανδρή, Πόπης Ζώρα, του αδελφού του Κύρκου ή Τάκη Κύρκου, των συγκρατουμένων του στις φυλακές τα δύσκολα χρόνια, Σπύρου Πλασκοβίτη, Χρόνη Μίσιου, Τάκη Μπενά, Φοίβου Ιωαννιδη που δέχθηκαν να μιλήσουν για εκείνον. Τους ευχαριστώ.

Νίτσα Λουλέ