Ο Δον Κιχώτης, ο Αλόνσο Κιχάνο δηλαδή, λίγο πριν πεθάνει έμεινε για πρώτη φορά ολομόναχος, χωρίς να τον ζαλίζει ο ασταμάτητος και πεζός αντίλογος του Σάντσο Πάντσα. Άρρωστος και ταλαιπωρημένος από τις εξευτελιστικές του περιπέτειες, βίωσε την απόλυτη μοναξιά και την απέχθεια απέναντι στον δημιουργό του. Για τις τελευταίες του αυτές έξι ώρες, ο Θερβάντες έγραψε πολύ λίγα πράγματα. Το ανικανοποίητο όμως πνεύμα του Δον έρχεται να μας εξομολογηθεί τι συνέβη στη μοναχική και μυστική εκείνη σκηνή θανάτου.

Πρόκειται για έναν κωμικοτραγικό εσωτερικό μονόλογο, που γράφτηκε κατόπιν παραγγελίας του ηθοποιού Νίκου Καλαμό και που αναφέρεται στη σχέση του ανθρώπου με τα ιδανικά του. Μέσα από τον μονόλογο παρουσιάζεται έμμεσα και υποκειμενικά ο Δον Κιχώτης του Θερβάντες και συμπληρώνεται ένα κενό του μεγάλου αυτού έργου-μανιφέστου ενάντια στο Εύκολο και την τυφλή πίστη.

Το έργο παίχτηκε για πρώτη φορά από το Θεατρικό Φυτώριο Αίγινας σε ερμηνεία του Νίκου Καλαμό, τον Οκτώβριο του 2013 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, σε σκηνοθετική επιμέλεια Πάρι Τακόπουλου και με ένδυμα της Βέρας Ζεύκη.