[{"id":184173,"title":"Γιώργος Κουμεντάκης, Forget Me Not","subtitle":"Για σόλο κλαρινέτο","description":"Τα τελευταία χρόνια, η ελληνική παραδοσιακή μουσική έχει γίνει η κινητήρια δύναμη του συνθετικού μου έργου. Επανεφευρίσκω, ανασυντάσσω και ανασυνθέτω παραδοσιακά μουσικά θέματα, διατηρώντας την ενέργεια και τη λεπτότητά τους, την αυθεντικότητα του αρχέγονου μοντέλου τους, τον παλμό και την ψυχή τους, ακολουθώντας τα χνάρια των \"ανωνύμων\" που έφτιαχναν τα δημοτικά τραγούδια. Των κάθε λογής \"ανωνύμων\" και χωρίς σύνορα συνθετών, έξω από κάθε φυλετικό αυτοθαυμασμό. Καθώς το υλικό αυτό στροβιλίζεται στα χέρια μου, παίρνει αναγκαστικά κάτι από την προσωπικότητά μου (τη δόση την καθορίζει το ίδιο το υλικό και η διάθεση που διαμορφώνεται από τις αμέτρητες \"ακροάσεις\" της μουσικής μου, καθώς ο ήχος σχηματοποιείται βήμα βήμα στο χαρτί). Αυτές οι μεγάλες ή μικρές δόσεις προσωπικής έκφρασης δεν αφήνουν κανένα περιθώριο επιστροφής στα κεκτημένα.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο \"Forget Me Not\" για σόλο άλτο σαξόφωνο (2007) ή σόλο-κλαρινέτο (2007/2010) ανήκει στον κύκλο έργων με τον γενικό τίτλο \"Typewriter Tune\", ο οποίος επιχειρεί να αποκρυπτογραφήσει μουσικά γράμματα που στέλνονται σε διαφορετικούς παραλήπτες. Το κάθε έργο δίνει κάτι από τον κόσμο του στο επόμενο και έτσι υπάρχει μια συνέχεια, που η αρχή της χάνεται μέσα στους αιώνες, το παρόν της δεν είναι στατικό και το μέλλον της προσβλέπει στην υπεροχή της εξέλιξης. Στο \"Forget Me Not\", ο παραλήπτης είναι το λουλούδι \"Μη με λησμόνει\". Σε όλο το κομμάτι υποβόσκει ο χορός τσάμικος, χωρίς ωστόσο να αφήνει περιθώρια αυτοτελούς κυριαρχίας επί του έργου. Το λογοπαίγνιο του τίτλου μεταξύ του πραγματικού νοήματος των λέξεων και του ομώνυμου λουλουδιού συνδέει συνειρμικά την ευθραυστότητα του λεπτεπίλεπτου άνθους με την αβεβαιότητα μιας εφήμερης φιλίας.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓιώργος Κουμεντάκης","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b187308.jpg","isbn":"979-0-801168-01-6","isbn13":"979-0-801168-01-6","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":9,"publication_year":2013,"publication_place":"Αθήνα","price":"15.0","price_updated_at":"2013-03-29","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":187308,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/giwrgos-koumentakhs-forget-me-not.json"},{"id":186661,"title":"Φάνος Δυμιώτης, The Soldier's Blues","subtitle":"For clarinet, bassoon, trumpet, trombone, drum set, violin and double bass","description":"Σημείωμα του συνθέτη\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΈγραψα το έργο The Soldier’s Blues από το καλοκαίρι του 2006 μέχρι τις αρχές του 2007 κατόπιν ανάθεσης από τη Mid-Atlantic Symphony Orchestra. Καθώς το έργο προοριζόταν εξαρχής ως συνοδοιπορικό του έργου του Stravinsky L’histoire du soldat (Η ιστορία του στρατιώτη) και καθώς η \u003cbr\u003eενορχήστρωση είναι πραγματικά ταυτόσημη, αποφάσισα να αποτίσω φόρο τιμής στο αριστούργημα του Stravinsky με μικρές αναφορές από τις οποίες αντλείται μεγάλο μέρος του θεματικού υλικού.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ στρατιώτης του τίτλου δεν είναι φυσικά ένας στρατιώτης με σάρκα και οστά, αλλά μια στενογραφική αναφορά στο έργο του Stravinsky, ενώ με τον όρο \"blues\" εννοώ την περιστασιακή χρήση των blues κλιμάκων και συνηχήσεων. Δεν ξεκίνησα με στόχο να γράψω ένα πραγματικό κομμάτι blues, αλλά περισσότερο να εξερευνήσω τους απόηχους του είδους. Επίσης, για πρώτη φορά στη μουσική μου χρησιμοποίησα drum set για να διαποτίσω το έργο με την αίσθηση κάποιων τύπων αμερικανικής δημοφιλούς μουσικής.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτα μέρη Ι και ΙΙΙ χρησιμοποιούνται όλα τα όργανα, ενώ το ΙΙ είναι ουσιαστικά μία cadenza για σόλο βιολί στην οποία είναι πιο έντονη η blues διάσταση.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΦάνος Δυμιώτης\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eComposer’s Note\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eI wrote The Soldier’s Blues between the summer of 2006 and the beginning of 2007 as a result of a commission from the Mid-Atlantic Symphony Orchestra. Since the piece was intended from the very outset as \u003cbr\u003ea companion to Stravinsky’s L’histoire du soldat (The Soldier’s Tale) and as the instrumentation is virtually identical, I decided to pay explicit homage to Stravinsky’s masterwork through small quotations from which a lot of the thematic material for my work germinates.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eThe soldier of the title is of course not a flesh-and-blood soldier, but a shorthand reference to the Stravinsky piece, while by \"blues\" I mean the occasional use of the blues scales and harmonies. I did not set myself the task of writing a true blues piece but rather to explore the resonances of the genre. Also, for the first time in my music I have used a drum set to imbue the piece with the feel of some types of American popular music.\u003cbr\u003eMovements I and III use the full complement of instruments, while II is essentially a cadenza for solo violin where the bluesy dimension is most sharply present.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003ePhanow Dymiotis","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b189810.jpg","isbn":"979-0-801168-02-3","isbn13":"979-0-801168-02-3","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":38,"publication_year":2013,"publication_place":"Αθήνα","price":"30.0","price_updated_at":"2013-07-23","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":189810,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/fanos-dymiwths-the-soldiers-blues.json"},{"id":187637,"title":"Άλκης Μπαλτάς, Μικρή σουίτα","subtitle":"Για κουιντέντο πνευστών","description":"Σημείωμα του συνθέτη\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο καλοκαίρι του 1970 συμμετείχα ως βιολίστας-υπότροφος των \"Μουσικών Νιάτων Ελλάδος\" στην \"Παγκόσμια Ορχήστρα Νέων\" σε μουσική κατασκήνωση στον Καναδά. Συνάδελφοί μου, νέοι μουσικοί της ορχήστρας, με παρότρυναν να γράψω ένα έργο για κουιντέτο ξύλινων που να έχει ελληνικό χρώμα. Έτσι γεννήθηκε η Μικρή Σουίτα, η οποία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά εκείνο το καλοκαίρι σε απογευματινή συναυλία από μουσικούς της ορχήστρας.\u003cbr\u003eΤα πέντε σύντομα μέρη του έργου διαφοροποιούνται ως προς τη ρυθμική αγωγή και το χαρακτήρα τους. Τα μουσικά θέματα που χρησιμοποιούνται είναι δικής μου έμπνευσης, με εξαίρεση το τελευταίο μέρος, το οποίο βασίζεται στη μελωδία ενός παραδοσιακού κυπριακού χορού (συρτός).\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eA. Μπαλτάς\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eComposer's Note\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eIn the summer 1970 I participated as a violist, on a scholarship of the \"Jeunesses Musicales de Gr?ce\" in the \"Jeunesses Musicales World Orchestra\" at a musical camp in Canada. My colleagues, young musicians of the orchestra, encouraged me to write a work for woodwind quintet with Greek colour. Thus was born the Little Suite, which was premiered that summer at an afternoon concert by musicians of the orchestra.\u003cbr\u003eThe five short movements of this work are differentiated on the basis of tempo and character. The themes used are of my own inspiration, with the exception of the last movement, which is based on the melody of a traditional Cypriot dance (Syrtos).\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑ. Baltas","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b190788.jpg","isbn":"979-0-801168-03-0","isbn13":"979-0-801168-03-0","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":12,"publication_year":2013,"publication_place":"Αθήνα","price":"25.0","price_updated_at":"2013-09-27","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":190788,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/alkhs-mpaltas-mikrh-souita.json"},{"id":212440,"title":"Λεωνίδας Ζώρας, Νηπενθή και Σάτιρες: Επτά ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη","subtitle":null,"description":"Με την αγάπη του για την ποίηση και τη φυσική του κλίση προς την τέχνη των στίχων, ο συνθέτης και αρχιμουσικός Λεωνίδας Ζώρας (1905-1987) θα αναγνωρίσει εν έτει 1925, πρώτος μεταξύ των ελλήνων μουσουργών, την ποιητική αξία του Καρυωτάκη. Πολύ πριν από την έκδοση της ποιητικής συλλογής \"Ελεγεία και Σάτιρες\" (1927) και τον εντυπωσιακό απόηχό της, [...] ο Ζώρας καταπιάνεται με τον \"Γύφτο\", από τη δεύτερη συλλογή του ποιητή, τα Νηπενθή (1921). \u003cbr\u003eΜε εξαίρεση τον κύκλο 5 τραγουδιών του συνθέτη Θεόδωρου Καρυωτάκη, που εκδόθηκε το 1934 ως αφιέρωμα στη μνήμη του εξάδελφου του ποιητή [...] η ποίηση του Καρυωτάκη δεν βρίσκει ανταπόκριση στο χώρο της ελληνικής μουσικής δημιουργίας για τις επόμενες δύο δεκαετίες. Το νήμα θα πιάσει ξανά ο Ζώρας στις αρχές της δεκαετίας του '50, συνθέτοντας αυτή τη φορά έναν κύκλο επτά τραγουδιών, τα Νηπενθή και Σάτιρες (1951-1959). \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ έκδοση του κύκλου \"Νηπενθή και Σάτιρες\" στοχεύει στην ολοκλήρωση της εικόνας του Λεωνίδα Ζώρα ως συνθέτη όχι μόνο της εθνικής σχολής αλλά και του μοντερνισμού, με σημαντικότατη συμβολή στο είδος του τραγουδιού για φωνή και πιάνο μέσα από τις πρώτες μελοποιήσεις στίχων Γ. Σεφέρη, Κ. Καρυωτάκη, Γ. Θ. Βαφόπουλου αλλά και Κ. Καβάφη. Ταυτόχρονα, επιθυμεί να συνεισφέρει στην μουσική εικόνα ενός μεγάλου ποιητή ελάχιστα εκπροσωπούμενου στην έντεχνη ελληνική μουσική φιλολογία, του Κώστα Καρυωτάκη.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣοφία Κοντώση","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b215649.jpg","isbn":"979-0-801168-09-2","isbn13":"979-0-801168-09-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":56,"publication_year":2016,"publication_place":"Αθήνα","price":"30.0","price_updated_at":"2017-02-06","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":215649,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/lewnidas-zwras-nhpenthh-kai-satires-epta-poihmata-tou-kwsta-karywtakh.json"},{"id":218906,"title":"Φάνος Δυμιώτης, Σουίτα για ορχήστρα εγχόρδων","subtitle":null,"description":"Εισαγωγικό σημείωμα\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ \"Σουίτα για ορχήστρα εγχόρδων\" γράφτηκε για το Preparatory String Ensemble, ένα από τα σύνολα που αποτελούν την Greater Princeton Youth Orchestra (GPYO). Ολοκληρώθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1993 και παίχτηκε τον Μάιο του 1993· είναι αφιερωμένη στον John Enz, τσελίστα της Princeton Symphony Orchestra, άλλου συνόλου της GPYO, και μουσικό ταγμένο στην οργάνωση και διδασκαλία νέων μουσικών -όχι μόνο του Πρίνστον.\u003cbr\u003eΗ αφιέρωση κατοπτρίζει την αφοσίωση του ίδιου του Δυμιώτη στην μουσική εκπαίδευση της νεολαίας, και στην διδασκαλία της μουσικής ως κοινωνική προσφορά. Σχετικό είναι σίγουρα το γεγονός πως ο Δυμιώτης δεν ασχολήθηκε ποτέ με την πρωτοποριακή μουσική. Όλοι του οι δάσκαλοι, άλλωστε, ήταν μετά-πρωτοποριακοί συνθέτες. Μάλιστα, ο Alexander Goehr, ο αγαπημένος του δάσκαλος στο Κέιμπριτζ, είχε συνειδητά εγκαταλείψει την πρωτοπορία, πιστεύοντας ότι η μουσική δεν μπορεί να χρησιμεύσει ως πεδίο καλλιτεχνικής έκφρασης παρά μόνο όταν κινείται εντός της παραδόσεως των ηχητικών συμβόλων κάθε πολιτισμού.\u003cbr\u003eΣε κάθε μέρος της σουίτας, ο Δυμιώτης εκφράζεται σε ύφος μιας από τις διαδοχικές περιόδους της παράδοσης της δυτικής μουσικής, από το μπαρόκ έως τον 20ό αιώνα. Πρόκειται λοιπόν για μία πρωτότυπη \"ιστορική σουίτα\", ενώ, από μια άλλη άποψη, τα τέσσερα μέρη (όλα σε κάποιο είδος τριμερούς μορφής) αντιστοιχούν στα μέρη μιας κλασικής συμφωνίας. \u003cbr\u003eΟ \"Σικελικός χορός\" στα 6/8, με τα γνώριμα παρεστιγμένα σχήματα με τα οποία απέδιδαν τον βουκολικής αίσθησης αυτόν χορό στο Μπαρόκ, είναι το μόνο μέρος που έχει άμεση σχέση προς την σουίτα του Μπαρόκ. Στο μεσαίο τμήμα εισάγονται σχήματα από συνεχή δέκατα έκτα, που, στο τελευταίο τμήμα του μέρους, συνδυάζονται αντιστικτικά και μελωδικά με τα παρεστιγμένα μοτίβα. \u003cbr\u003eΤο δεύτερο μέρος, με τίτλο \"Όψεις χορού\", είναι ως προς την μορφή και την αρμονική του διαφάνεια \"Σαν ένα μενουέτο\" της κλασικής περιόδου, ή μάλλον σαν ένα σκέρτσο, δεδομένων των δημοτικοφανών \"γυρισμάτων\" του και της \"αδέξιας\" τελικής πτώσης. Έχει ενδιαφέρον ότι το Τρίο, στα 5/8, λόγω του flautando παιξίματος που απαιτείται, δεν έχει χαρακτήρα λαϊκού χορού.\u003cbr\u003eΟ τίτλος του αργού μέρους, \"Τόξα\" (ή \"Αψίδες\"), υπαινίσσεται πιθανώς τις απλωμένες καμπύλες γραμμές των μουσικών φράσεων, αλλά κυρίως πρέπει να δηλώνει το δοξάρι και τα έγχορδα με δοξάρι, γιατί το μέρος αυτό είναι το πιο ταιριαστό στην ιδιομορφία και την ποιότητά τους. Η μουσική είναι σε ύφος του ώριμου Ρομαντισμού, με πυκνά μεταβαλλόμενη χρωματική αρμονία και ρευστό ρυθμό, και μία συναισθηματική κορύφωση που συντελείται μέσω ενός κρεσέντο και της παράλληλης πύκνωσης συνοδευτικών σχημάτων. Διατηρεί εντούτοις, και αυτό το μέρος, την αντιστικτική του διαύγεια που αποτελεί ένα από τα γνωρίσματα του συνθέτη, και η οποία επιτρέπει στην αξιοπρέπεια να φρενάρει τον συναισθηματισμό, και αφήνει ικανή ποσότητα του λαμπρού μεσογειακού φωτός να αναδύεται. \u003cbr\u003eΤο τελευταίο μέρος, ένας \"Χαρούμενος επίλογος\", είναι πνευματώδες, ζωηρό και φωτεινό. Το διατρέχουν χορευτικά μελωδικά σχήματα, που θυμίζουν συνθέτες του 20ού αιώνα που είχαν εμπνευστεί από την λαϊκή μουσική, όπως τον Νίκο Σκαλκώτα, του οποίου το μοτίβο του Αρκαδικού χορού, με τις κατιούσες τρίτες, ακούγεται ευκρινώς στο κεντρικό τμήμα (\"Meno Mosso\") της τριμερούς μορφής. Η επιστροφή στο αρχικό θέμα εισάγεται με έναν μονόλογο των πρώτων βιολιών που καταλήγει σε μία αποφασιστική ανοδική κλίμακα, και το μέρος τελειώνει με έναν παρόμοιο παιχνιδιάρικο μονόλογο που κλείνει χιουμοριστικά και απότομα το έργο.\u003cbr\u003eΜία σύνθεση με τίτλο Δίπτυχο και χρονολογία το 1998, που είναι καταγραμμένη στον προσωρινό κατάλογο έργων του Δυμιώτη που συνέταξε η Μάρω Σκορδή, αποτελείται από τα δύο πρώτα μέρη αυτής της σουίτας, αυτούσια. Η παρούσα, συνεπώς, έκδοση περιέχει δύο έργα: την Σουίτα για ορχήστρα εγχόρδων του 1993, και το Δίπτυχο για ορχήστρα εγχόρδων του 1998.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΚαίτη Ρωμανού\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eIntroductory Note\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eThe \"Suite for String Orchestra\" was written for the Preparatory String Ensemble, one of the groups that make up the Greater Princeton Youth Orchestra (GPYO). Completed on January 10, 1993, it was performed in May 1993; it is dedicated to John Enz, a cellist of the Princeton Symphony Orchestra (another GPYO group), and a musician devoted to the organisation and teaching of young musicians' ensembles - in Princeton and beyond.\u003cbr\u003eThe dedication reflects Dymiotis's own commitment to the musical education of the young and to the teaching of music as a social duty. This is certainly related to the fact that Dymiotis was never involved in avant-garde music. Indeed, all his composition teachers were post-avant-garde composers, and Alexander Goehr, Dymiotis's valued teacher in Cambridge, had deliberately abandoned avant-gardism, realising that music will not serve as a field of artistic expression if one moves beyond the tradition of a culture's sound symbols. \u003cbr\u003eIn each movement of the suite, Dymiotis expresses himself in the style of one of the successive periods of the Western tradition, from the baroque to the 20th century. The work could therefore be termed a \"historical suite\", while, from another point of view, the four movements (all in some sort of ternary form) correspond to those of a classical symphony.\u003cbr\u003eThe \"Siciliano\", in the familiar 6/8 dotted rhythms by which a pastoral atmosphere was attributed to the Sicilian dance, is the only movement with a direct link to the baroque suite. In the mid-section, runs of sixteenth notes are introduced, which are then both contrapuntally and melodically combined with the dotted patterns.\u003cbr\u003eThe second movement, \"Aspects of Dance\", is, in its structure and harmonic clarity, \"Like a minuet\" of the classical period, or rather like a scherzo, given its (Eastern European) folk-like turns and its \"awkward\" final cadence. Interestingly, due to the flautando bowing required, the \"Trio\", although in 5/8, has not the character of a folk dance.\u003cbr\u003eThe title of the slow movement, \"Arches\", alludes to the overall ample curves of the melodies, but, mainly, to the bow and the bowed instruments, because this movement is the most appropriate to the bowed strings' sound production and quality. \"Arches\" is in a late romantic style, with perpetually changing chromatic harmony, fluid rhythm, and an emotional climax achieved by a crescendo and the synchronous densification of accompanying figures. Even this movement, however, maintains the contrapuntal lucidity that is one of the composer's characteristics, and which allows dignity to bridle sentimentality, and some of the bright Mediterranean light to emerge.\u003cbr\u003eThe last movement, a \"Merry Postlude\", is witty, lively and bright. It is permeated by dance-like patterns, reminiscent of 20th-century composers inspired by folk music like Nikos Skalkottas, whose Arcadian dance motive of descending thirds is distinctly heard in the \"Meno Mosso\" central part of the ternary structure. The return to the first subject is introduced by a monologue of the first violins, ending with a decisive upward scale, and the movement finishes with a similar playful monologue ending the work abruptly and humorously. \u003cbr\u003eA composition entitled \"Diptych\" and dated 1998, recorded in a provisional Catalogue of Dymiotis's works compiled by Maro Skordi, consists of the first two movements of the suite. The present edition, therefore, contains two works: the Suite for String Orchestra of 1993, and the Diptych for string orchestra of 1998.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eKaty Romanou","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b222125.jpg","isbn":"979-0-801168-10-8","isbn13":"979-0-801168-10-8","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":36,"publication_year":2017,"publication_place":"Αθήνα","price":"27.0","price_updated_at":"2017-10-25","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":222125,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/fanos-dymiwths-souita-gia-orxhstra-egxordwn.json"},{"id":234114,"title":"Νίκος Σκαλκώτας, Σουίτα για βιολί και μικρή ορχήστρα: Μεταγραφή για βιολί και πιάνο","subtitle":null,"description":"Σημείωμα του ενορχηστρωτή και επιμελητή της έκδοσης\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ \"Σουίτα για βιολί και μικρή ορχήστρα\" (1929) του Νίκου Σκαλκώτα (1904-1949) είναι ένα από τα έργα που ο συνθέτης άφησε πίσω του στο Βερολίνο γύρω στον Μάρτιο του 1933, νομίζοντας ότι η επιστροφή του στην Αθήνα θα ήταν προσωρινή. Ώριμη σύνθεση της περιόδου μαθητείας του στην τάξη του Άρνολντ Σαίνμπεργκ, γραμμένη από έναν δεινό βιολονίστα-συνθέτη, αφιερώθηκε στον διακεκριμένο Ρώσο σολίστ του βιολιού και αρχιμουσικό Anatol [Anatoly] Knorre, ο οποίος την παρουσίασε για πρώτη φορά δημόσια τον Απρίλιο του 1930 σε συναυλία της Singakademie του Βερολίνου, υπό τον παραλλαγμένο τίτλο \"\"Kleine Suite fur Violine und Orchester\" [Μικρή σουίτα για βιολί και ορχήστρα], που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συγχέεται με τις Μικρές Σουίτες αρ. 1 και 2 για βιολί και πιάνο (1946 και 1949, αντίστοιχα), έργα της όψιμης αθηναϊκής περιόδου δημιουργίας του Σκαλκώτα. Έκτοτε το έργο πιθανότατα δεν ξαναπαρουσιάστηκε, διότι, σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές, μεσολάβησε η \"ενεχυρίαση\" ολόκληρου του σώματος των χειρογράφων του μέχρι τότε δημιουργικού έργου του συνθέτη από την ιδιοκτήτρια του σπιτιού όπου αυτός διέμενε στο Βερολίνο, ενδεχομένως λόγω χρεών, και η συνεπακόλουθη εξαφάνισή τους.\u003cbr\u003eΕλάχιστα έργα εκείνης της περιόδου ανακτήθηκαν με τη συμβολή σημαντικών προσωπικοτήτων της μουσικής ζωής της Ελλάδας, όπως ο πιανίστας και αρχιμουσικός Γιώργος Χατζηνίκος, ο συνθέτης Γιώργος Σισιλιάνος, ο ευεργέτης Μανώλης Μπενάκης, καθώς και κάποιων εκλεκτών μουσικών-φίλων του συνθέτη, για τους οποίους ο Σκαλκώτας είχε συνθέσει έργα και τους είχε εμπιστευθεί τα χειρόγραφά του: η βιολονίστρια Νέλλη Ασκητοπούλου-Ευελπίδη, ο βιολίστας Eugene Lehner, ο πιανίστας Αντώνης Σκόκος κ.ά. Παρ' όλες τις προσπάθειες, μέχρι το 2010 δεν ήταν διαθέσιμα περισσότερα από δώδεκα πρωτότυπα έργα του Σκαλκώτα από την περίοδο του Βερολίνου, μέσα από μία συνολικά εκτιμώμενη, κατά τον Γιάννη Γ. Παπαϊωάννου, παραγωγή εβδομήντα περίπου έργων!\u003cbr\u003eΤο 2010, ο μουσικολόγος Γιάννης Τσελίκας εντόπισε καταχωρίσεις αυθεντικών χειρογράφων της αναγωγής του έργου για βιολί και πιάνο και μιας καθαρογραμμένης πάρτας βιολιού, υπό τον πρωτότυπο τίτλο Suite fur kleines Orchester und Violine, στον ηλεκτρονικό κατάλογο της Βιβλιοθήκης του Μουσικού Τμήματος του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης στο Μπάφαλο των ΗΠΑ (University at Buffalo, The State University of New York). Στην ίδια βιβλιοθήκη εντοπίστηκε εξάλλου και ένα ακόμη έργο της ίδιας περιόδου: το Κοντσέρτο για βιολί, πιάνο και ορχήστρα (Μάρτιος 1930), το οποίο μάλιστα παρουσιάστηκε στην ίδια συναυλία στο Βερολίνο (Απρίλιος 1930). Και τα δύο αυτά έργα αναφέρονταν στον κατάλογο του Γιάννη Γ. Παπαϊωάννου ως χαμένα.\u003cbr\u003eΟ Σύλλογος Οι Φίλοι της Μουσικής, διά της διευθύντριας της Μεγάλης Μουσικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος \"Λίλιαν Βουδούρη\", κυρίας Στεφανίας Μεράκου, μερίμνησε ώστε να εξασφαλιστούν όχι μόνο τα φωτοαντίγραφα των χειρόγραφων πηγών, αλλά και τα πνευματικά δικαιώματα των έργων. Στη συνέχεια ανέθεσε την επιμέλεια της έκδοσης και την επανενορχήστρωσή τους στο Κέντρο Ελληνικής Μουσικής με στόχο τη δημόσια παρουσίαση και την ηχογράφηση αυτών των χαμένων ψηφίδων του ελληνικού πολιτισμού.\u003cbr\u003eΔυστυχώς, για τη \"Σουίτα για βιολί και μικρή ορχήστρα\", μόνο τα τέσσερα από τα πέντε συνολικά μέρη του έργου κατέστη εφικτό να αναπλασθούν, διότι από το πέμπτο μέρος (Finale) σώζεται μόνο το μέρος του βιολιού, και κάθε προσπάθεια συμπλήρωσης του πιάνου θα ήταν παρακινδυνευμένη. Για ιστορικούς λόγους, το ελλιπές πέμπτο μέρος δημοσιεύεται στην έκδοση της πιανιστικής αναγωγής, καθώς και στο ένθετο σολιστικό μέρος του βιολιού, όχι όμως στην επανενορχηστρωμένη παρτιτούρα. Η ενορχήστρωση στα πρώτα τέσσερα μέρη ολοκληρώθηκε το 2015, και έγινε με βάση την ιδιόχειρη σημείωση του Σκαλκώτα για τη διανομή των οργάνων της ορχήστρας στο εξώφυλλο της πάρτας του βιολιού, καθώς και από τις ελάχιστες, μα πολύτιμες, ενορχηστρωτικές ενδείξεις είτε στο μέρος του πιάνου είτε στο μέρος του βιολιού, και πάντοτε με απόλυτο σεβασμό προς το συνθετικό και ενορχηστρωτικό του ύφος.\u003cbr\u003eΑυτή η σύνθεση αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα έργου του Σκαλκώτα εκείνης της εποχής, ακριβώς δηλαδή στο επίκεντρο της δεύτερης δημιουργικής περιόδου του στο Βερολίνο (Σεπτέμβριος 1927 - καλοκαίρι του 1931) και, ως εκ τούτου, αποτελεί ένα νέο τεκμήριο έρευνας για την ανάλυση και κατανόηση της εξελικτικής πορείας της μουσικής του γλώσσας. Η αισθητική του έργου, η οργάνωση του φθογγικού υλικού και η διανομή της ορχήστρας, η οποία βασίζεται στα πνευστά και στα χαμηλά έγχορδα, παραπέμπουν όχι μόνο σε έργα του δασκάλου του, Άρνολντ Σαίνμπεργκ, αλλά και σε άλλους αγαπημένους του συνθέτες της εποχής, όπως ο Ιγκόρ Στραβίνσκυ (Η ιστορία του στρατιώτη, 1918), ο Κουρτ Βάιλ (δάσκαλος του Σκαλκώτα στην ενορχήστρωση, Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα πνευστών, 1924) και ο Πάουλ Χίντεμιτ (Konzertmusik, έργο 48, για βιόλα και ορχήστρα δωματίου, 1929-1930, στο οποίο επίσης απουσιάζουν τα βιολιά -και οι βιόλες- από την ορχηστρική συνοδεία). \u003cbr\u003eΗ σπονδυλωτή διάρθρωση πέντε σύντομων μερών, πυκνής γραφής, σε μορφή σουίτας (προσφιλής μορφή των πρώτων του έργων), η εξαντλητική οικονομία του μουσικού υλικού μέσα από τη χρήση ελεύθερης ατονικής αντίστιξης και μοτιβικών παραλλαγών, καθώς και η ισότιμη μεταχείριση των δώδεκα φθόγγων της χρωματικής κλίμακας (που συνήθως συνιστούν δωδεκάφθογγα θέματα, χωρίς ωστόσο πάντοτε αυστηρή σειραϊκή επεξεργασία), είναι ήδη αναπόσπαστα στοιχεία της συνθετικής του τεχνικής σε δομικό επίπεδο. Παράλληλα, η ακανόνιστη χρονική μετατόπιση σύντομων ρυθμικών μοτίβων, η οποία οδηγεί σε αμφισημία του μουσικού μέτρου, έχει αναπτυχθεί σε ένα ακόμη χαρακτηριστικό της μουσικής του, ενώ η ευφάνταστη και λειτουργικά ανεξάρτητη συνοδεία της ορχήστρας, χωρίς τη χρήση βιολιών, ώστε να μην υπάρχει επικάλυψη του σολιστικού οργάνου από ομοειδή ηχοχρώματα, προοιωνίζεται τη μελλοντική εξέλιξη του δημιουργού ως συνθέτη και ενορχηστρωτή.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓιάννης Σαμπροβαλάκης","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b236112.jpg","isbn":"979-0-801168-13-9","isbn13":"979-0-801168-13-9","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":32,"publication_year":2018,"publication_place":"Αθήνα","price":"20.0","price_updated_at":"2019-04-08","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":236112,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/nikos-skalkwtas-souita-gia-bioli-kai-mikrh-orxhstra-metagrafh-piano.json"},{"id":234797,"title":"Νίκος Σκαλκώτας, Σουίτα για βιολί και μικρή ορχήστρα: Παρτιτούρα ορχήστρας","subtitle":null,"description":"Σημείωμα του ενορχηστρωτή και επιμελητή της έκδοσης\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ \"Σουίτα για βιολί και μικρή ορχήστρα\" (1929) του Νίκου Σκαλκώτα (1904-1949) είναι ένα από τα έργα που ο συνθέτης άφησε πίσω του στο Βερολίνο γύρω στον Μάρτιο του 1933, νομίζοντας ότι η επιστροφή του στην Αθήνα θα ήταν προσωρινή. Ώριμη σύνθεση της περιόδου μαθητείας του στην τάξη του Άρνολντ Σαίνμπεργκ, γραμμένη από έναν δεινό βιολονίστα-συνθέτη, αφιερώθηκε στον διακεκριμένο Ρώσο σολίστ του βιολιού και αρχιμουσικό Anatol [Anatoly] Knorre, ο οποίος την παρουσίασε για πρώτη φορά δημόσια τον Απρίλιο του 1930 σε συναυλία της Singakademie του Βερολίνου, υπό τον παραλλαγμένο τίτλο \"\"Kleine Suite fur Violine und Orchester\" [Μικρή σουίτα για βιολί και ορχήστρα], που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συγχέεται με τις Μικρές Σουίτες αρ. 1 και 2 για βιολί και πιάνο (1946 και 1949, αντίστοιχα), έργα της όψιμης αθηναϊκής περιόδου δημιουργίας του Σκαλκώτα. Έκτοτε το έργο πιθανότατα δεν ξαναπαρουσιάστηκε, διότι, σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές, μεσολάβησε η \"ενεχυρίαση\" ολόκληρου του σώματος των χειρογράφων του μέχρι τότε δημιουργικού έργου του συνθέτη από την ιδιοκτήτρια του σπιτιού όπου αυτός διέμενε στο Βερολίνο, ενδεχομένως λόγω χρεών, και η συνεπακόλουθη εξαφάνισή τους.\u003cbr\u003eΕλάχιστα έργα εκείνης της περιόδου ανακτήθηκαν με τη συμβολή σημαντικών προσωπικοτήτων της μουσικής ζωής της Ελλάδας, όπως ο πιανίστας και αρχιμουσικός Γιώργος Χατζηνίκος, ο συνθέτης Γιώργος Σισιλιάνος, ο ευεργέτης Μανώλης Μπενάκης, καθώς και κάποιων εκλεκτών μουσικών-φίλων του συνθέτη, για τους οποίους ο Σκαλκώτας είχε συνθέσει έργα και τους είχε εμπιστευθεί τα χειρόγραφά του: η βιολονίστρια Νέλλη Ασκητοπούλου-Ευελπίδη, ο βιολίστας Eugene Lehner, ο πιανίστας Αντώνης Σκόκος κ.ά. Παρ' όλες τις προσπάθειες, μέχρι το 2010 δεν ήταν διαθέσιμα περισσότερα από δώδεκα πρωτότυπα έργα του Σκαλκώτα από την περίοδο του Βερολίνου, μέσα από μία συνολικά εκτιμώμενη, κατά τον Γιάννη Γ. Παπαϊωάννου, παραγωγή εβδομήντα περίπου έργων!\u003cbr\u003eΤο 2010, ο μουσικολόγος Γιάννης Τσελίκας εντόπισε καταχωρίσεις αυθεντικών χειρογράφων της αναγωγής του έργου για βιολί και πιάνο και μιας καθαρογραμμένης πάρτας βιολιού, υπό τον πρωτότυπο τίτλο Suite fur kleines Orchester und Violine, στον ηλεκτρονικό κατάλογο της Βιβλιοθήκης του Μουσικού Τμήματος του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης στο Μπάφαλο των ΗΠΑ (University at Buffalo, The State University of New York). Στην ίδια βιβλιοθήκη εντοπίστηκε εξάλλου και ένα ακόμη έργο της ίδιας περιόδου: το Κοντσέρτο για βιολί, πιάνο και ορχήστρα (Μάρτιος 1930), το οποίο μάλιστα παρουσιάστηκε στην ίδια συναυλία στο Βερολίνο (Απρίλιος 1930). Και τα δύο αυτά έργα αναφέρονταν στον κατάλογο του Γιάννη Γ. Παπαϊωάννου ως χαμένα.\u003cbr\u003eΟ Σύλλογος Οι Φίλοι της Μουσικής, διά της διευθύντριας της Μεγάλης Μουσικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος \"Λίλιαν Βουδούρη\", κυρίας Στεφανίας Μεράκου, μερίμνησε ώστε να εξασφαλιστούν όχι μόνο τα φωτοαντίγραφα των χειρόγραφων πηγών, αλλά και τα πνευματικά δικαιώματα των έργων. Στη συνέχεια ανέθεσε την επιμέλεια της έκδοσης και την επανενορχήστρωσή τους στο Κέντρο Ελληνικής Μουσικής με στόχο τη δημόσια παρουσίαση και την ηχογράφηση αυτών των χαμένων ψηφίδων του ελληνικού πολιτισμού.\u003cbr\u003eΔυστυχώς, για τη \"Σουίτα για βιολί και μικρή ορχήστρα\", μόνο τα τέσσερα από τα πέντε συνολικά μέρη του έργου κατέστη εφικτό να αναπλασθούν, διότι από το πέμπτο μέρος (Finale) σώζεται μόνο το μέρος του βιολιού, και κάθε προσπάθεια συμπλήρωσης του πιάνου θα ήταν παρακινδυνευμένη. Για ιστορικούς λόγους, το ελλιπές πέμπτο μέρος δημοσιεύεται στην έκδοση της πιανιστικής αναγωγής, καθώς και στο ένθετο σολιστικό μέρος του βιολιού, όχι όμως στην επανενορχηστρωμένη παρτιτούρα. Η ενορχήστρωση στα πρώτα τέσσερα μέρη ολοκληρώθηκε το 2015, και έγινε με βάση την ιδιόχειρη σημείωση του Σκαλκώτα για τη διανομή των οργάνων της ορχήστρας στο εξώφυλλο της πάρτας του βιολιού, καθώς και από τις ελάχιστες, μα πολύτιμες, ενορχηστρωτικές ενδείξεις είτε στο μέρος του πιάνου είτε στο μέρος του βιολιού, και πάντοτε με απόλυτο σεβασμό προς το συνθετικό και ενορχηστρωτικό του ύφος.\u003cbr\u003eΑυτή η σύνθεση αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα έργου του Σκαλκώτα εκείνης της εποχής, ακριβώς δηλαδή στο επίκεντρο της δεύτερης δημιουργικής περιόδου του στο Βερολίνο (Σεπτέμβριος 1927 - καλοκαίρι του 1931) και, ως εκ τούτου, αποτελεί ένα νέο τεκμήριο έρευνας για την ανάλυση και κατανόηση της εξελικτικής πορείας της μουσικής του γλώσσας. Η αισθητική του έργου, η οργάνωση του φθογγικού υλικού και η διανομή της ορχήστρας, η οποία βασίζεται στα πνευστά και στα χαμηλά έγχορδα, παραπέμπουν όχι μόνο σε έργα του δασκάλου του, Άρνολντ Σαίνμπεργκ, αλλά και σε άλλους αγαπημένους του συνθέτες της εποχής, όπως ο Ιγκόρ Στραβίνσκυ (Η ιστορία του στρατιώτη, 1918), ο Κουρτ Βάιλ (δάσκαλος του Σκαλκώτα στην ενορχήστρωση, Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα πνευστών, 1924) και ο Πάουλ Χίντεμιτ (Konzertmusik, έργο 48, για βιόλα και ορχήστρα δωματίου, 1929-1930, στο οποίο επίσης απουσιάζουν τα βιολιά -και οι βιόλες- από την ορχηστρική συνοδεία). \u003cbr\u003eΗ σπονδυλωτή διάρθρωση πέντε σύντομων μερών, πυκνής γραφής, σε μορφή σουίτας (προσφιλής μορφή των πρώτων του έργων), η εξαντλητική οικονομία του μουσικού υλικού μέσα από τη χρήση ελεύθερης ατονικής αντίστιξης και μοτιβικών παραλλαγών, καθώς και η ισότιμη μεταχείριση των δώδεκα φθόγγων της χρωματικής κλίμακας (που συνήθως συνιστούν δωδεκάφθογγα θέματα, χωρίς ωστόσο πάντοτε αυστηρή σειραϊκή επεξεργασία), είναι ήδη αναπόσπαστα στοιχεία της συνθετικής του τεχνικής σε δομικό επίπεδο. Παράλληλα, η ακανόνιστη χρονική μετατόπιση σύντομων ρυθμικών μοτίβων, η οποία οδηγεί σε αμφισημία του μουσικού μέτρου, έχει αναπτυχθεί σε ένα ακόμη χαρακτηριστικό της μουσικής του, ενώ η ευφάνταστη και λειτουργικά ανεξάρτητη συνοδεία της ορχήστρας, χωρίς τη χρήση βιολιών, ώστε να μην υπάρχει επικάλυψη του σολιστικού οργάνου από ομοειδή ηχοχρώματα, προοιωνίζεται τη μελλοντική εξέλιξη του δημιουργού ως συνθέτη και ενορχηστρωτή.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓιάννης Σαμπροβαλάκης","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b236807.jpg","isbn":"979-0-801168-14-6","isbn13":"979-0-801168-14-6","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":40,"publication_year":2018,"publication_place":"Αθήνα","price":"30.0","price_updated_at":"2019-05-02","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":236807,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/nikos-skalkwtas-souita-gia-bioli-kai-mikrh-orxhstra-partitoura-orxhstras.json"}]