[{"id":131275,"title":"Γιώργος Σισιλιάνος, Κουιντέτο για πιάνο και έγχορδα","subtitle":"Έργο 61","description":"\"Το όλο έργο διέπεται από έναν έντονο υπαρξιακό προβληματισμό, που περνά από διάφορες φάσεις για να καταλήξει σε μια θετική αλλά σκληρή κατάφαση ζωής, όπως αυτό δηλώνει το δυναμικό φινάλε\".\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜε αυτές τις γραμμές ο συνθέτης προσπάθησε να περιγράψει το Κουιντέτο που, όπως είχε ο ίδιος αναφέρει, είχε ως αφορμή για τη σύνθεσή του το κείμενο \"Ο μεγάλος ιεροεξεταστής\" του Ντοστογιέφσκι από το έργο \"Αδελφοί Καραμαζώφ\".\u003cbr\u003e[...] Θα τολμούσαμε να διατυπώσουμε την άποψη ότι το μεγάλο επίτευγμα του έργου δεν είναι η μουσική καταγραφή ενός διαλόγου που καταλήγει στη \"σκληρή κατάφαση της ζωής\", αλλά η περιγραφή του συνόλου των συναισθημάτων που μας γεννά ο χώρος, ο χρόνος και τα κάθε λογής παράλληλα, αλλά ανεξάρτητα, ερεθίσματα που συμβάλλουν στην, συνήθως, πρόσκαιρη λύση της όποιας φιλοσοφικής ανησυχίας. Σαν ένα κομμάτι ζωή είναι το \"Κουιντέτο\", που έκοψε για μας από τη σκέψη του ένας συνθέτης, ο Γιώργος Σισιλιάνος.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΦίλιππος Τσαλαχούρης","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b133903.jpg","isbn":"979-0-9016000-1-0","isbn13":"979-0-9016000-1-0","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":33,"publication_year":2008,"publication_place":"Αθήνα","price":"25.0","price_updated_at":"2010-06-14","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":133903,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/giwrgos-sisilianos-kouinteto-gia-piano-kai-egxorda.json"},{"id":166784,"title":"Παύλος Καρρέρ, Ο γερο-Δήμος","subtitle":"Για κουαρτέτο εγχόρδων","description":"Ο πασίγνωστος γερο-Δήμος (Σεπτ.-Οκτ. 1859) του Παύλου Καρρέρ (1829-1896) σε ποίηση Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, αποτελεί την εμβληματικότερη μελωδία όλης της ελληνικής μουσικής. Η δημοτικότητά του (τόσο μεγάλη ώστε να λησμονηθεί εντελώς ο συνθέτης, και το έργο να θεωρείται ως δημοτικό τραγούδι), είναι πιθανότητα μοναδική στα παγκόσμια μουσικά χρονικά.\u003cbr\u003eΤις δύο σημαντικότερες χρονολογικά και ασφαλώς από τις αρχαιότερες μνείες του τραγουδιού οφείλουμε στον ίδιο το συνθέτη, στο σωζόμενο μέρος των ανεκτίμητων \"Απομνημονευμάτων\" του που διακόπτουν απότομα στο έτος 1887. Μνεία πρώτη:\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤας 20 Απριλίου 1859 ανεχωρήσαμεν όπως κάμωμεν μίαν καλλιτεχνικήν εκδρομήν μέχρι Σμύρνης. Και κατά πρώτον εις τας Πάτρας όπου (...) παραμείναμεν ολίγας ημέρας δια τας εορτάς του Πάσχα. Εν τη μεγάλη πανηγύρει του Γεροκομείου, όπου συνάζονται χιλιάδες ανθρώπων και από όλα τα γύρωθεν χωριά, έλαβον την πρώτην νύξιν δια την μελοποίησιν του δευτέρου κλέφτιου άσματός μου \"Εγέρασα μωρές παιδιά\", ποίησις Βαλαωρίτου και το οποίον μετέπειτα επρόσθεσα εις τον 'Μάρκον Βότσαρην'.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΔεν διευκρινίζει ποια ακριβώς ήταν αυτή η νύξις και δεν αναφέρει πότε ενσωμάτωσε το τραγούδι στην 4πρακτη όπερεά του 'Μάρκος Μπότσαρης'. Αγνοούμε αν αυτό έγινε πριν από την παγκόσμια \"πρώτη\" του έργου (Πάτρα, 30 Απριλίου, 1861) ή σε ποια μεταγενέστερη διδασκαλία του. Μνεία δεύτερη:\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤον Σεπτέμβριον και Οκτώβριον του 1859 έγραψα την εξακολούθησιν των 'Ελληνικών μελωδιών' μου - 'Ανθός και η Αυγούλα' - 'Το φεγγάρι' - 'Ο Δήμος' - 'Το μοιρολόιτου Σαραντάρα', ποίημα του Διον. Καρρέρ - 'Αγάπη' - 'Ο στρατιώτης' και επί τέλους την δημοτικώτατων καταστάσαν μελωδίαν επί ποιήσεως Ιουλίου Τυπάλδου 'Η Μαρία' (...)\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΜορφολογικά θα χαρακτηρίζαμε το 'Γερο-Δήμο' στροφικό τραγούδι, με στοιχεία τριμερούς μορφής (ΑΑΒΑ). Και μόνο η παρεμβολή του Β (μέτρο 88 και μετά), 'Τρέχα παιδί μου γρήγορα, τρέχα ψηλά στη ράχη', θα αρκούσε για να διαψεύσει όσους διατηρούσαν την εντύπωση ότι πρόκειται για δημοτικό τραγούδι.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ μεταγραφή του έργου για κουρτέτο εγχόρδων από τον Νίκο Σκαλκώτα δεν είναι εύκολο να χρονολογηθεί. Η χειρόγραφη παρτιτούρα του Σκαλκώτα δεν σώζεται, όμως βρέθηκαν οι χειρόγραφες πάρτες των οργάνων και, το 1963, παραδόθηκαν στο Αρχείο Σκαλκώτα από τους αδελφούς Κουτσιμάνη, συνεργάτες του Σκαλκώτα στο \"Κουαρτέτο Αθηνών\". Ο Κωστής Δεμερτζής τοποθετεί τη μεταγραφή γύρω στο 1949, ενώ ο Γιάννης Γ. Παπαϊωάνου εκτιμά ότι έγινε δύο χρόνια νωρίτερα -γύρω στο 1947- και της δίνει αριθμό καταλόγου 37α. Ο Σκαλκώτας εργάστηκε με βάση την (αχρονολόγητη) έκδοση για φωνή και πιάνο από τον οίοκο Ζ. Βελούδιου (με αύξοντα αριθμό 46, 1887/88;) ή από κάποια ανατύπωσή της και η ενασχόλησή του με το έργο θέτει το σημαντικότατο ερώτημα του βαθμού της εξοικειώσεώς του με την ελληνική μουσική του 19ου αι. (επικρατούντως επτανησιακή, ως γνωστόν) και της τυχόν συνειδητοποιήσεως από μέρους του των συνεπειών της ιεροεξεταστικής καταδικής της από τον Μανώλη Καλομοίρη.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓιώργος Λεωτσάκος\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eThe famous song Gero-Dimos (pronounced Yero-Dheemos, meaning 'Old Dimos'; Sept.-Oct. 1859) by Paolo Carrer (1829-1896), to the poetry of Aristotelis Valaoritis, is the most emblematic melody of all Greek Music. Its popularity, perhaps unique in the world, was such that the composer was completely forgotten and the work came to be considered a folk song.\u003cbr\u003eWe owe the two most important chronologically, and certainly two of the earliest, references to the song to the composer himself, in the extant part of his invaluable Memoirs that end abruptly in the year 1887. First reference:\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eOn 20 April 1859, we set out on an artistic tour as far as Smyrna. And first at Patras where (...) we remained a few days for the Easter holidays. At the great Gerokomeio (Old People's Home) festival, where thousands of people gather from all the surrounding villages, I received the first hint for the setting of my second klepht song into music, 'I have grown old, O my lads', to the poetry of Valaoritis, which I subsequently added to 'Markos Botsaris'. \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eHe does not explain exactly what that hint was nor does he say when he incorporated the song in his 4-act opera Markos Botsaris. We do not know whether he did so before the work's world premiere (Patras, 30 April 1861) or for a later production. Second reference:\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eIn September and October 1859, I wrote the continuation of my 'Greek Melodies' - 'Blossom and Dawn' - 'The Moon'- 'Dimos' - 'The Lament of Sarandaras', to a poem by Dionysios Carrer - 'Love' - 'The Soldier', and finally what became a very folk-like melody, 'Maria', to the poetry of Ioulios Typaldos (...) \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eWith regard to form, we would characterize Gero-Dimos as a strophic song, with elements of a ternary form (AABA). The mere insertion of B (bar 88 onwards), Run, lad, quick! Run up to the ridge, would be enough to contradict those that were under the impression that it was a folk song. \u003cbr\u003eThe transcription of the work for string quartet by Nikos Skalkottas cannot be easily dated. Skalkottas' manuscript score is not saved, but the manuscript instrument parts were found and, in 1963, were deposited at the Skalkottas Archive by the Koutsimanis brothers, colleagues of Skalkottas in the 'Athens Quartet'. Kostis Demertzis dates the transcription at about 1949, while Yannis G. Papaioannou places it two years earlier-around 1947-and assigns to it the catalogue number 37a. Skalkottas used the (undated) Z. Veloudios edition for voice and piano (with serial number 46, 1887/88?) or some reprint of it, and the fact that he took an interest in this work poses the important question of the degree of his familiarity with 19th century Greek music (predominantly Ionian, as we know) and whether he was aware of the consequences of its condemnation by Manolis Kalomiris and his followers.\u003cbr\u003e \u003cbr\u003eGeorge Leotsakos","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b169847.jpg","isbn":"979-0-9016000-5-8","isbn13":"979-0-9016000-5-8","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":12,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"25.0","price_updated_at":"2011-08-25","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":169847,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/paulos-karrer-o-gerodhmos.json"},{"id":166782,"title":"Γιώργος Κουμεντάκης, Forget Me","subtitle":"Για σόλο φλάουτο","description":"Τα τελευταία χρόνια, η ελληνική παραδοσιακή μουσική έχει γίνει η κινητήρια δύναμη του συνθετικού μου έργου. Επανεφευρίσκω, ανασυντάσσω και ανασυνθέτω παραδοσιακά μουσικά θέματα, διατηρώντας την ενέργεια και τη λεπτότητά τους, την αυθεντικότητα του αρχέγονου μοντέλου τους, τον παλμό και την ψυχή τους, ακολουθώντας τα χνάρια των \"ανωνύμων\" που έφτιαχναν τα δημοτικά τραγούδια. Των κάθε λογής \"ανωνύμων\" και χωρίς σύνορα συνθετών, έξω από κάθε φυλετικό αυτοθαυμασμό. Καθώς το υλικό αυτό στροβιλίζεται στα χέρια μου, παίρνει αναγκαστικά κάτι από την προσωπικότητά μου (τη δόση την καθορίζει το ίδιο το υλικό και η διάθεση που διαμορφώνεται από τις αμέτρητες \"ακροάσεις\" της μουσικής μου, καθώς ο ήχος σχηματοποιείται βήμα βήμα στο χαρτί). Αυτές οι μεγάλες ή μικρές δόσεις προσωπικής έκφρασης δεν αφήνουν κανένα περιθώριο επιστροφής στα κεκτημένα.\u003cbr\u003eΤο Forget Me για σόλο φλάουτο (2009) ανήκει στον κύκλο έργων με τον γενικό τίτλο Typewriter Tune, ο οποίος επιχειρεί να αποκρυπτογραφήσει μουσικά γράμματα που στέλνονται σε διαφορετικούς παραλήπτες. Το κάθε έργο δίνει κάτι από τον κόσμο του στο επόμενο και έτσι υπάρχει μια συνέχεια, που η αρχή της χάνεται μέσα στους αιώνες, το παρόν της δεν είναι στατικό και το μέλλον της προσβλέπει στην υπεροχή της εξέλιξης. Στο Forget Me για σόλο φλάουτο, ο παραλήπτης είναι ο \"ανώνυμος\" δημιουργός, ενώ το μουσικό υλικό αντλείται από δύο παραδοσιακούς χορούς: έναν καρσιλαμά από τη Θράκη (αντικρυστός χορός σε μέτρο 9/8 = 2+2+2+3) και μία σέρρα από τον Πόντο (πυρρίχιος χορός σε μέτρο 7/16).\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓ. Κουμεντάκης\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eComposer's note\u003cbr\u003eDuring the last few years, Greek traditional music has been the moving force of my compositions. I re-invent, re-structure and re-compose traditional music themes, preserving their energy and subtlety, the authenticity of their primordial model, their vibration and soul, following the paths of the \"anonymous\" folk composers; the \"anonymous\" composers of every kind and without borders, outside any racial self-admiration. As this material swirls in my hands, it inevitably gains something from my personality (the dose being determined by the material itself as well as the innumerable \"hearings\" of my music, as the sound is being shaped step by step on paper). These large or small doses of personal expression leave no room for returning to familiar ground.\u003cbr\u003eThe work Forget Me for solo flute (2009) forms part of the cycle of works under the general title Typewriter Tune, which attempts to decipher musical letters sent to various recipients. Each work offers the next something from its own world and thus a succession is created with a beginning lost in time, a present that is not static and a future looking into the superiority of evolution. In Forget Me for solo flute, the recipient is the \"anonymous\" creator, whereas the music material is derived from two traditional dances: a Karsilamas from Thrace (a 9/8, face to face dance counted as 2+2+2+3) and a Serra, a Pyrrhic dance from Pontos (a war dance from the Black Sea region in 7/16). \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eG. Koumendakis","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b169845.jpg","isbn":"979-0-9016000-7-2","isbn13":"979-0-9016000-7-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":7,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"15.0","price_updated_at":"2011-08-25","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":169845,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/giwrgos-koumentakhs-forget-me.json"},{"id":166780,"title":"Δημήτρης Μητρόπουλος, Un morceau de concert","subtitle":"Για βιολί και πιάνο","description":"Το έργο Un morceau de concert (Κομμάτι συναυλίας), για βιολί και πιάνο, κατέχει ξεχωριστή θέση στην μουσική δημιουργία του Δημήτρη Μητρόπουλου, ως η παλαιότερη σωζόμενη σύνθεσή του στον τομέα της μουσικής δωματίου. Οι λιγοστές πληροφορίες που διαθέτουμε σχετικά με αυτό είναι πάντως αρκετά συγκεχυμένες και προέρχονται σχεδόν αποκλειστικά από μια χειρόγραφη σελίδα τίτλου, η οποία προστέθηκε εκ των υστέρων στην αυτόγραφη και ιδιαίτερα επιμελημένη (καθαρογραμμένη με μελάνη) αλλά αχρονολόγητη παρτιτούρα του έργου. Εκεί, ο πρωτότυπος γερμανικός τίτλος - Conzert-Stuck - αποδίδεται πλέον στα γαλλικά, συνοδευόμενος από τα αρχικά του ονόματος του συνθέτη, την χρονολογία 1913 και, κυρίως, από μιαν ενδιαφέρουσα μαρτυρία για την πρώτη εκτέλεση του κομματιού, η οποία φέρεται να πραγματοποιήθηκε στο Νέο Φάληρο, στις 22 Μαρτίου / 4 Απριλίου 1913, από τον τότε καθηγητή του Μητρόπουλου στο Ωδείο Αθηνών, Armand Marsick (στο βιολί), και τον νεαρό συνθέτη (στο πιάνο). Εντούτοις, μοιάζει απίθανο η ιδιωτική αυτή μουσική εκτέλεση να έλαβε όντως χώραν στο Νέο Φάληρο και όχι στην κατοικία του Μητρόπουλου στο Παλαιό Φάληρο, ενώ η αυθεντική παράλληλη αναφορά στο παλαιό και στο νέο ημερολόγιο (το οποίο καθιερώθηκε στην Ελλάδα μόλις το 1923) υποδηλώνει ότι αυτή η πολύτιμη μεν, πλην όμως εμφανώς πρόχειρη και βιαστική σημείωση πρέπει να υπήρξε πολύ μεταγενέστερη αυτού καθαυτού του καλλιτεχνικού γεγονότος.\u003cbr\u003eΠρόσφατες έρευνες συγκλίνουν προσέτι στην διαπίστωση ότι το ίδιο αυτό έργο ξαναπαρουσιάσθηκε από τον Μητρόπουλο και τον περίφημο βιολονίστα και φίλο του, Γεώργιο Ευσταθίου-Λυκούδη, σε δημόσια συναυλία που δόθηκε στις 18 Φεβρουαρίου / 3 Μαρτίου 1917 στο Βασιλικό Θέατρο Αθηνών και περιελάμβανε αποκλειστικά συνθέσεις του Δημήτρη Μητρόπουλου, υπό τον τίτλο Σονάτα σε ντο ελάσσονα και με την χρονολογική ένδειξη 1911. Φαίνεται λοιπόν ότι η διαδικασία της σύνθεσης του εν λόγω κομματιού, η οποία - ούτως ή άλλως - ουδόλως αποτυπώνεται στις χειρόγραφες πηγές που φυλάσσονται στο Αρχείο Δημήτρη Μητρόπουλου της Γενναδείου Βιβλιοθήκης (το τελικό αντίγραφο της παρτιτούρας για βιολί και πιάνο καθώς και μία πάρτα του βιολιού), κάλλιστα θα μπορούσε να μετατεθεί χρονικά από το 1913 πίσω στο 1911, εφ' όσον δεχθεί κανείς την βάσιμη πιθανότητα το έργο να γνώρισε διάφορα στάδια ωρίμανσης και διαδοχικές αναθεωρήσεις, έως ότου προσλάβει την τελική του μορφή.\u003cbr\u003eΣε κάθε περίπτωση, το Κομμάτι συναυλίας του Μητρόπουλου αντικατοπτρίζει, μεταξύ άλλων, μια γόνιμη απόπειρα του εκκολαπτόμενου έλληνα συνθέτη να συγκεράσει στοιχεία της έντεχνης ευρωπαϊκής και της εντόπιας μουσικής παράδοσης. Προς τον σκοπό αυτόν, το τυπικά ρομαντικό ιδίωμα του έργου, το οποίο εκδηλώνεται άλλοτε με άκρατο λυρισμό (όπως στην έναρξη της μεσαίας μακροδομικής ενότητος, όπου επιβάλλεται το αισθαντικό ύφος της \"μουσικής σαλονιού\") και άλλοτε με λαμπρές δεξιοτεχνικές κορυφώσεις, εμπλουτίζεται στις εξωτερικές ενότητες με μιαν \"εθνικού\" χαρακτήρος βασική θεματική ιδέα, στον γνωστό ανά το πανελλήνιο \"συρτό καλαματιανό\" χορευτικό ρυθμό και με σποραδικά τριημιτόνια που προσδίδουν - έστω και φευγαλέα - στην μελωδική γραμμή το τόσο χαρακτηριστικό στίγμα της χρωματικής τροπικότητος της ελληνικής μουσικής παράδοσης. Παράλληλα, το γοητευτικό αυτό έργο είναι επίσης αποκαλυπτικό του πληθωρικού συνθετικού χαρίσματος του έφηβου δημιουργού, σε μιαν εποχή κατά την οποίαν η απαράμιλλη μουσικότητά του αναπλήρωνε ήδη σε εκπληκτικό βαθμό τις ελλιπείς ακόμη γνώσεις του από τις \"εγκύκλιες\" μουσικές του σπουδές.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΙωάννης Φούλιας\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e \u003cbr\u003eThe work Un morceau de concert, for violin and piano, holds a special place in the oeuvre of Dimitri Mitropoulos, as it is his oldest existing chamber music composition. However, the scanty information that we possess on this piece is rather vague and comes almost exclusively from a manuscript title page that was added at a later date to the neatly copied (in ink) but undated autograph score of the work. There, the original German title - Conzert-Stuck - is rendered in French, accompanied by the composer's initials, the date 1913, and, above all, an interesting reference to the first performance of this piece, according to which it took place at New Phaleron, on 22 March (Old Style) / 4 April (New Style Calendar) 1913, with Armand Marsick (violin), who was Mitropoulos' teacher at the Athens Conservatoire at the time, and the young composer (piano). However, it seems more likely that this private musical performance should have taken place at Mitropoulos' home in Old Phaleron, while the authentic reference to Old Style and New Style Calendar (which was established in Greece as late as 1923) suggests that this precious yet obviously cursory note must have been made long after the artistic event itself. \u003cbr\u003eMoreover, recent researches indicate that this same work was performed again by Mitropoulos and his friend, the famous violinist Georgios Efstathiou-Lykoudis, at a public concert given on 18 February / 3 March 1917 at the Athens Royal Theatre and consisted exclusively of compositions by Dimitri Mitropoulos, this time under the title Sonata in C minor and bearing the date 1911. It seems, therefore, that the compositional process of the work in question, which is not recorded at all in the manuscript sources kept in the Dimitri Mitropoulos Archive of the Gennadius Library (the final copy of the score for violin and piano as well as a violin part), might well be moved from 1913 back to 1911, since it is reasonable to assume that the work underwent several phases of development and successive revisions before taking its final form.\u003cbr\u003eIn any case, Mitropoulos' Un morceau de concert reflects, among other things, a fruitful attempt by the budding Greek composer to blend elements of European art music and local musical tradition. To this end, the typically romantic idiom of the work, expressed either through pure lyricism (as in the opening of the middle section, where the sensitive style of 'salon music' prevails) or through brilliant virtuosic climaxes, is enriched in the outer sections with a basic thematic idea of 'ethnic' character, in the well-known Greek 'syrtos-kalamatianos' dance rhythm and with sporadic augmented seconds lending the melodic line a characteristic, though fleeting, air of chromatic modality of Greek traditional music. At the same time, this charming work also reveals the great talent of the adolescent composer, at a time when his incomparable musicality was already making up to an amazing degree for the still imperfect knowledge derived from his formal musical studies. \u003cbr\u003e \u003cbr\u003eIoannis Fulias","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b169843.jpg","isbn":"979-0-9016000-6-5","isbn13":"979-0-9016000-6-5","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":24,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"25.0","price_updated_at":"2011-08-25","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":169843,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/dhmhtrhs-mhtropoulos-un-morceau-de-concert.json"},{"id":170047,"title":"Ανέστης Λογοθέτης, Klagelieder/Μοιρολόγια","subtitle":"Για ανδρική χορωδία","description":"Πρόλογος \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο δημιουργικό έργο του Ανέστη Λογοθέτη (1921-1994) χωρίζεται σε δύο περιόδους: η πρώτη (1943-1959) περιλαμβάνει έργα σε παραδοσιακή μουσική σημειογραφία, ενώ η δεύτερη (1959-1994) έργα σε μη συμβατική μουσική σημειογραφία (κατά το συνθέτη \"γραφική\" ή \"πολυμορφική\"). Βασικό χαρακτηριστικό του προσωπικού του συστήματος σημειογραφίας είναι μια πρωτότυπη σύζευξη μουσικής και εικαστικών τεχνών, με την οποία ο συνθέτης προσπάθησε να περιγράψει τη δομή των έργων του και την εξέλιξή της στο χρόνο. \u003cbr\u003eΤο 1966, παρόλη την αφοσίωση του Λογοθέτη στο προσωπικό του σύστημα σημειογραφίας, η ξαφνική είδηση για τον τραγικό θάνατο της Καλλιόπης Δημητρίου, της τετράχρονης κόρης του επιστήθιου φίλου και συνεργάτη του Σωκράτη Δημητρίου, φαίνεται πως τον συγκλόνισε και εντελώς αυθόρμητα τον ώθησε να κάνει μία και μόνη εξαίρεση. Μέσα σε κλίμα βαθύτατου πένθους, συνέθεσε σε παραδοσιακή σημειογραφία τα \"Μοιρολόγια\" για τη νεκρώσιμη ακολουθία που τελέστηκε στην αυστριακή πρωτεύουσα. Για τη σύνθεση του έργου ο Λογοθέτης επέλεξε δύο κείμενα από τη συλλογή του Νικολάου Γ. Πολίτη \"Εκλογαί από τα τραγούδια του ελληνικού λαού\" (ενότητα \"Μοιρολόγια\", ποιήματα υπ' αρ. 178 και 194, εν Αθήναις: Τυπογραφείον \"Εστία\", 1914), τα οποία μελοποίησε εκ των πραγμάτων σε μία μόλις ημέρα, στις 6 Φεβρουαρίου 1966.\u003cbr\u003eΗ ιδιαιτερότητα του έργου, ως αποτέλεσμα βαθιάς έμπνευσης, στηρίζεται στο συνδυασμό: α) της ελληνικής δημοτικής ποίησης, β) μιας εξπρεσιονιστικής ατονικής μουσικής γλώσσας, η οποία όμως σποραδικά εμφανίζει τονικά κέντρα, ενώ παράλληλα υποστηρίζει το τροπικό μελωδικό υλικό κάθε φωνής, είτε με αρμονική, είτε με αντιστικτική επεξεργασία, και γ) του εκφραστικού μέσου της τετράφωνης εκκλησιαστικής ανδρικής χορωδίας, το οποίο γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση και στην ορθόδοξη παροικία της Βιέννης ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα. Και μόνον η συνύπαρξη των παραπάνω χαρακτηριστικών, αποτελεί ένα αξιοθαύμαστο παράδειγμα δημιουργικού συνδυασμού τριών διαφορετικών ευρωπαϊκών παραδόσεων σε ένα και το αυτό έργο.\u003cbr\u003eΟι πηγές για την παρούσα έκδοση προέρχονται από το προσωπικό αρχείο του συνθέτη. Η πρωτότυπη παρτιτούρα του έργου δεν σώζεται, διότι κατά πάσα πιθανότητα δωρίστηκε στην οικογένεια Δημητρίου. Ωστόσο, βρέθηκαν οι πολυγραφημένες φωνητικές πάρτες που χρησιμοποιήθηκαν στην πρώτη εκτέλεση του έργου, καθώς και η ηχογράφηση της πρώτης εκτέλεσης, η οποία έγινε υπό τη διεύθυνση του συνθέτη και στάθηκε πολύτιμος οδηγός στην παροχή πρόσθετων πληροφοριών, ιδίως σχετικά με το tempo και τις μεταβολές του. Για πρακτικούς, πιθανώς, λόγους, η πρώτη εκτέλεση έγινε από τετράφωνη μεικτή χορωδία και όχι από αμιγώς ανδρική, ενώ το δεύτερο μοιρολόι παρουσιάστηκε ως δίφωνο, με τις γυναικείες φωνές να τραγουδούν τις δύο ψηλότερες φωνές. Στις χειρόγραφες φωνητικές πάρτες το ελληνικό κείμενο είναι σημειωμένο σε φωνητική απόδοση σύμφωνα με τους κανόνες προφοράς της γερμανικής γλώσσας. Στην παρούσα έκδοση προστέθηκε και το αυθεντικό ελληνικό κείμενο. Επιπλέον, όπως σε όλα τα έργα της δεύτερης περιόδου του Λογοθέτη, δεν υπάρχει αρίθμηση καταλόγου από το συνθέτη.\u003cbr\u003e \u003cbr\u003eΓιάννης Σαμπροβαλάκης\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e \u003cbr\u003eForeword\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eThe output of Anestis Logothetis (1921-1994) is divided into two periods: the first (1943-1959) consists of works in conventional musical notation, while the second (1959-1994) comprises works in unconventional notation (\"graphic\" or \"polymorphic\" as the composer termed it). A basic characteristic of his personal system of notation is an original combination of music and fine arts, through which he tried to describe the structure of his works and its evolution in time.\u003cbr\u003eDespite his dedication to his personal system of notation, in 1966, deeply shaken by the news of the tragic death of Calliope Dimitriou, the four-year-old daughter of his close friend and collaborator Socratis Dimitriou, he was spontaneously driven to make an exception. In a profoundly mournful mood, he composed in conventional notation two Laments for the funeral service that was held in Vienna. Logothetis chose two texts from the the Nikolaos G. Politis collection of folk songs \"Selections from the Songs of the Greek People\" (unit \"Laments\", nos. 178 and 194; \"Estia\", Athens 1914) and the work was completed in a single day, on 9 February 1966.\u003cbr\u003eThe special quality of this work, the result of profound inspiration, is based upon the combination of: a) Greek folk poetry, b) an expressionistic atonal musical idiom, which, however, displays sporadic tonic centres, at the same time supporting the modal melodic material of each part whether by harmonic or by contrapuntal elaboration, and c) the expressive medium of the four-part male choir, whose popularity had spread to the Greek Orthodox community of Vienna from the early 19th century. The mere coexistence of the above characteristics constitutes an admirable example of a creative combination of three different European traditions within a single work. \u003cbr\u003eThe sources for the present edition come from the composer's personal archive. The original score is not saved, as in all probability it was given to the Dimitriou family. However, the duplicated vocal parts that were used in the first performance of the work have been found, as well as the recording of the first performance, which was conducted by the composer himself and proved an invaluable guide by providing additional information, especially with regard to tempo and its alterations. For practical reasons perhaps, the first performance was given by a four-part mixed choir instead of a male choir, while the second lament was presented as two-part, with the female voices singing the two higher parts. In the manuscript vocal parts, the Greek text is rendered in phonetic transcription according to the rules of pronunciation of the German language. In the present edition, the authentic Greek text has been added. Additionally, as in all the works of Logothetis' second period, there is no catalogue numbering by the composer.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eYannis Samprovalakis\u003cbr\u003eEnglish translation by Helena Grigorea","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b173125.jpg","isbn":"979-0-9016000-8-9","isbn13":"979-0-9016000-8-9","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":10,"publication_year":2011,"publication_place":"Αθήνα","price":"15.0","price_updated_at":"2011-11-28","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":173125,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/anesths-logotheths-klagelieder-moirologia.json"},{"id":176628,"title":"Η μουσική δωματίου στην Ελλάδα στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα","subtitle":"Η περίπτωση του Μάριου Βάρβογλη (1885-1967)","description":"[...] Πρωτότυπο είναι το έργο αυτό γιατί αποτελεί την πρώτη μουσικολογική μελέτη μιας σημαντικής μερίδας του ελληνικού ρεπερτορίου. Και είναι βασικό για αυτόν τον ίδιο λόγο.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ Γιάννης Μπελώνης έχει συλλάβει μία πολύ ελκυστική μορφή στο έργο του. Βαίνει από το γενικό στο ειδικό με μία σαφήνεια, που δίνει στον αναγνώστη την αίσθηση μιας καλά προγραμματισμένης πορείας. Εξετάζοντας αρχικά το φαινόμενο της μουσικής δωματίου στην δυτική Ευρώπη, προχωρά σε μία ευρεία, πολύπλευρη και σφαιρική πρόσληΨη των συνθηκών υπό τις οποίες έγινεη διασπορά της δυτικής εν γένει μουσικής στη Ελλάδα, της οποίας τις διαφορές με τα πρότυπά της στην Δύση καταγράφει με διορατικές, ουσιαστικές παρατηρήσεις. Στην συνέχεια εξετάζει ειδικότερα την καλλιέργεια της μουσικής δωματίου στην χώρα, αρχίζοντας με ένα κεφάλαιο με τον εύγλωττο τίτλο\"Μουσική Δωματίου: Μια ανάγκη... σχεδόν ανύπαρκτη\". Επειδή ανύπαρκτη ήταν ως σήμερα μια περιεκτική μελέτη για την μουσική δωματίου στην Ελλάδα, τα κεφάλαια του βιβλίου που επικεντρώνονται σε αυτήν είναι πολύτιμα. Έτσι, πέρα από την προσφορά της οξυδερκούς ανάλυσης της διάδοσης και πρόσληψης της μουσικής δωματίου στην Ελλάδα, το νέο αυτό έργο του συγγραφέα είναι μια βασική πηγή αναφοράς, η χρήση και η χρησιμότητα της οποίας θα την κάνουν μοναδική για πολλά χρόνια.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e(Καίτη Ρωμανού, από τον πρόλογο)","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b179749.jpg","isbn":"978-618-80006-0-5","isbn13":"978-618-80006-0-5","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":259,"publication_year":2012,"publication_place":"Αθήνα","price":"22.0","price_updated_at":"2012-05-25","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":179749,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/h-mousikh-dwmatiou-sthn-ellada-sto-prwto-miso-tou-20oy-aiwna.json"},{"id":183077,"title":"Χαρίλαος Περπέσας, Συμφωνία του Χριστού","subtitle":null,"description":"Η προετοιμασία της παρούσας - πρώτης - έκδοσης της \"Συμφωνίας του Χριστού\" του Χαρίλαου Περπέσα, ενός εκ των σημαντικότερων συμφωνικών έργων του ελληνικού ρεπερτορίου, υπήρξε εξαιρετικά χρονοβόρα και πολύπλοκη. Το τελικό χειρόγραφο του συνθέτη δεν σώζεται και έτσι έπρεπε να ανασυσταθεί η παρτιτούρα από τα μεμονωμένα μέρη των οργάνων της ορχήστρας, όπως αυτά είχαν σχεδιαστεί από μουσικό αντιγραφέα για τις ανάγκες της πρώτης εκτέλεσης. Αντίγραφο αυτού του μουσικού υλικού μάς διέθεσε ευγενικά ο μουσικός παραγωγός της εταιρείας \"Φόρμιγξ\" κύριος Χρήστος Τσενές, ο οποίος στο παρελθόν το είχε λάβει με τη σειρά του από την εκλιπούσα Ελεονώρα Περπέσα-Μahnken, κόρη του συνθέτη, με την ευχή το έργο να ξαναβρεί το δρόμο του προς τις αίθουσες συναυλιών. Επικουρικά χρησιμοποιήθηκε μία ελλιπής και δυσανάγνωστη χειρόγραφη παρτιτούρα της πρώτης γραφής του έργου, η οποία φυλάσσεται στο ίδρυμα Paul Sacher στη Βασιλεία της Ελβετίας, αντίγραφο της οποίας είναι διαθέσιμο σε μορφή μικροφίλμ στη Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος \"Λίλιαν Βουδούρη\". Χωρίς ωστόσο την παραγγελία του νέου μουσικού υλικού από την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης και χωρίς την αρωγή της οικογένειας του συνθέτη, η έκδοση του έργου δεν θα είχε πραγματοποιηθεί. Τέλος, χωρίς την άδεια του Αρχείου της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης για τη δημοσίευση των σχετικών τεκμηρίων, η έκδοση θα ήταν φτωχότερη. Η πρώτη παρουσίαση της ανά χείρας εργασίας έγινε τη Μεγάλη Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012 στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, από την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης υπό τη διεύθυνση του αρχιμουσικού Αλέξανδρου Μυράτ.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓιάννης Σαμπροβαλάκης","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b186207.jpg","isbn":"979-0-9016000-9-6","isbn13":"979-0-9016000-9-6","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":142,"publication_year":2013,"publication_place":"Αθήνα","price":"40.0","price_updated_at":"2013-02-13","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":186207,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/xarilaos-perpesas-symfwnia-tou-xristou.json"},{"id":184171,"title":"Γιώργος Κουμεντάκης, Forget Me Not: για σόλο άλτο σαξόφωνο","subtitle":null,"description":"Τα τελευταία χρόνια, η ελληνική παραδοσιακή μουσική έχει γίνει η κινητήρια δύναμη του συνθετικού μου έργου. Επανεφευρίσκω, ανασυντάσσω και ανασυνθέτω παραδοσιακά μουσικά θέματα, διατηρώντας την ενέργεια και τη λεπτότητά τους, την αυθεντικότητα του αρχέγονου μοντέλου τους, τον παλμό και την ψυχή τους, ακολουθώντας τα χνάρια των \"ανωνύμων\" που έφτιαχναν τα δημοτικά τραγούδια. Των κάθε λογής \"ανωνύμων\" και χωρίς σύνορα συνθετών, έξω από κάθε φυλετικό αυτοθαυμασμό. Καθώς το υλικό αυτό στροβιλίζεται στα χέρια μου, παίρνει αναγκαστικά κάτι από την προσωπικότητά μου (τη δόση την καθορίζει το ίδιο το υλικό και η διάθεση που διαμορφώνεται από τις αμέτρητες \"ακροάσεις\" της μουσικής μου, καθώς ο ήχος σχηματοποιείται βήμα βήμα στο χαρτί). Αυτές οι μεγάλες ή μικρές δόσεις προσωπικής έκφρασης δεν αφήνουν κανένα περιθώριο επιστροφής στα κεκτημένα.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο \"Forget Me Not\" για σόλο άλτο σαξόφωνο (2007) ή σόλο-κλαρινέτο (2007/2010) ανήκει στον κύκλο έργων με τον γενικό τίτλο \"Typewriter Tune\", ο οποίος επιχειρεί να αποκρυπτογραφήσει μουσικά γράμματα που στέλνονται σε διαφορετικούς παραλήπτες. Το κάθε έργο δίνει κάτι από τον κόσμο του στο επόμενο και έτσι υπάρχει μια συνέχεια, που η αρχή της χάνεται μέσα στους αιώνες, το παρόν της δεν είναι στατικό και το μέλλον της προσβλέπει στην υπεροχή της εξέλιξης. Στο \"Forget Me Not\", ο παραλήπτης είναι το λουλούδι \"Μη με λησμόνει\". Σε όλο το κομμάτι υποβόσκει ο χορός τσάμικος, χωρίς ωστόσο να αφήνει περιθώρια αυτοτελούς κυριαρχίας επί του έργου. Το λογοπαίγνιο του τίτλου μεταξύ του πραγματικού νοήματος των λέξεων και του ομώνυμου λουλουδιού συνδέει συνειρμικά την ευθραυστότητα του λεπτεπίλεπτου άνθους με την αβεβαιότητα μιας εφήμερης φιλίας.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓιώργος Κουμεντάκης","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b187306.jpg","isbn":"979-0-801168-00-9","isbn13":"979-0-801168-00-9","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":9,"publication_year":2013,"publication_place":"Αθήνα","price":"15.0","price_updated_at":"2013-03-29","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":187306,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/giwrgos-koumentakhs-forget-me-not-gia-solo-alto-saksofwno.json"},{"id":184173,"title":"Γιώργος Κουμεντάκης, Forget Me Not","subtitle":"Για σόλο κλαρινέτο","description":"Τα τελευταία χρόνια, η ελληνική παραδοσιακή μουσική έχει γίνει η κινητήρια δύναμη του συνθετικού μου έργου. Επανεφευρίσκω, ανασυντάσσω και ανασυνθέτω παραδοσιακά μουσικά θέματα, διατηρώντας την ενέργεια και τη λεπτότητά τους, την αυθεντικότητα του αρχέγονου μοντέλου τους, τον παλμό και την ψυχή τους, ακολουθώντας τα χνάρια των \"ανωνύμων\" που έφτιαχναν τα δημοτικά τραγούδια. Των κάθε λογής \"ανωνύμων\" και χωρίς σύνορα συνθετών, έξω από κάθε φυλετικό αυτοθαυμασμό. Καθώς το υλικό αυτό στροβιλίζεται στα χέρια μου, παίρνει αναγκαστικά κάτι από την προσωπικότητά μου (τη δόση την καθορίζει το ίδιο το υλικό και η διάθεση που διαμορφώνεται από τις αμέτρητες \"ακροάσεις\" της μουσικής μου, καθώς ο ήχος σχηματοποιείται βήμα βήμα στο χαρτί). Αυτές οι μεγάλες ή μικρές δόσεις προσωπικής έκφρασης δεν αφήνουν κανένα περιθώριο επιστροφής στα κεκτημένα.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο \"Forget Me Not\" για σόλο άλτο σαξόφωνο (2007) ή σόλο-κλαρινέτο (2007/2010) ανήκει στον κύκλο έργων με τον γενικό τίτλο \"Typewriter Tune\", ο οποίος επιχειρεί να αποκρυπτογραφήσει μουσικά γράμματα που στέλνονται σε διαφορετικούς παραλήπτες. Το κάθε έργο δίνει κάτι από τον κόσμο του στο επόμενο και έτσι υπάρχει μια συνέχεια, που η αρχή της χάνεται μέσα στους αιώνες, το παρόν της δεν είναι στατικό και το μέλλον της προσβλέπει στην υπεροχή της εξέλιξης. Στο \"Forget Me Not\", ο παραλήπτης είναι το λουλούδι \"Μη με λησμόνει\". Σε όλο το κομμάτι υποβόσκει ο χορός τσάμικος, χωρίς ωστόσο να αφήνει περιθώρια αυτοτελούς κυριαρχίας επί του έργου. Το λογοπαίγνιο του τίτλου μεταξύ του πραγματικού νοήματος των λέξεων και του ομώνυμου λουλουδιού συνδέει συνειρμικά την ευθραυστότητα του λεπτεπίλεπτου άνθους με την αβεβαιότητα μιας εφήμερης φιλίας.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓιώργος Κουμεντάκης","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b187308.jpg","isbn":"979-0-801168-01-6","isbn13":"979-0-801168-01-6","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":9,"publication_year":2013,"publication_place":"Αθήνα","price":"15.0","price_updated_at":"2013-03-29","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":187308,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/giwrgos-koumentakhs-forget-me-not.json"},{"id":186661,"title":"Φάνος Δυμιώτης, The Soldier's Blues","subtitle":"For clarinet, bassoon, trumpet, trombone, drum set, violin and double bass","description":"Σημείωμα του συνθέτη\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΈγραψα το έργο The Soldier’s Blues από το καλοκαίρι του 2006 μέχρι τις αρχές του 2007 κατόπιν ανάθεσης από τη Mid-Atlantic Symphony Orchestra. Καθώς το έργο προοριζόταν εξαρχής ως συνοδοιπορικό του έργου του Stravinsky L’histoire du soldat (Η ιστορία του στρατιώτη) και καθώς η \u003cbr\u003eενορχήστρωση είναι πραγματικά ταυτόσημη, αποφάσισα να αποτίσω φόρο τιμής στο αριστούργημα του Stravinsky με μικρές αναφορές από τις οποίες αντλείται μεγάλο μέρος του θεματικού υλικού.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΟ στρατιώτης του τίτλου δεν είναι φυσικά ένας στρατιώτης με σάρκα και οστά, αλλά μια στενογραφική αναφορά στο έργο του Stravinsky, ενώ με τον όρο \"blues\" εννοώ την περιστασιακή χρήση των blues κλιμάκων και συνηχήσεων. Δεν ξεκίνησα με στόχο να γράψω ένα πραγματικό κομμάτι blues, αλλά περισσότερο να εξερευνήσω τους απόηχους του είδους. Επίσης, για πρώτη φορά στη μουσική μου χρησιμοποίησα drum set για να διαποτίσω το έργο με την αίσθηση κάποιων τύπων αμερικανικής δημοφιλούς μουσικής.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣτα μέρη Ι και ΙΙΙ χρησιμοποιούνται όλα τα όργανα, ενώ το ΙΙ είναι ουσιαστικά μία cadenza για σόλο βιολί στην οποία είναι πιο έντονη η blues διάσταση.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΦάνος Δυμιώτης\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eComposer’s Note\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eI wrote The Soldier’s Blues between the summer of 2006 and the beginning of 2007 as a result of a commission from the Mid-Atlantic Symphony Orchestra. Since the piece was intended from the very outset as \u003cbr\u003ea companion to Stravinsky’s L’histoire du soldat (The Soldier’s Tale) and as the instrumentation is virtually identical, I decided to pay explicit homage to Stravinsky’s masterwork through small quotations from which a lot of the thematic material for my work germinates.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eThe soldier of the title is of course not a flesh-and-blood soldier, but a shorthand reference to the Stravinsky piece, while by \"blues\" I mean the occasional use of the blues scales and harmonies. I did not set myself the task of writing a true blues piece but rather to explore the resonances of the genre. Also, for the first time in my music I have used a drum set to imbue the piece with the feel of some types of American popular music.\u003cbr\u003eMovements I and III use the full complement of instruments, while II is essentially a cadenza for solo violin where the bluesy dimension is most sharply present.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003ePhanow Dymiotis","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b189810.jpg","isbn":"979-0-801168-02-3","isbn13":"979-0-801168-02-3","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":38,"publication_year":2013,"publication_place":"Αθήνα","price":"30.0","price_updated_at":"2013-07-23","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":189810,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/fanos-dymiwths-the-soldiers-blues.json"},{"id":187637,"title":"Άλκης Μπαλτάς, Μικρή σουίτα","subtitle":"Για κουιντέντο πνευστών","description":"Σημείωμα του συνθέτη\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΤο καλοκαίρι του 1970 συμμετείχα ως βιολίστας-υπότροφος των \"Μουσικών Νιάτων Ελλάδος\" στην \"Παγκόσμια Ορχήστρα Νέων\" σε μουσική κατασκήνωση στον Καναδά. Συνάδελφοί μου, νέοι μουσικοί της ορχήστρας, με παρότρυναν να γράψω ένα έργο για κουιντέτο ξύλινων που να έχει ελληνικό χρώμα. Έτσι γεννήθηκε η Μικρή Σουίτα, η οποία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά εκείνο το καλοκαίρι σε απογευματινή συναυλία από μουσικούς της ορχήστρας.\u003cbr\u003eΤα πέντε σύντομα μέρη του έργου διαφοροποιούνται ως προς τη ρυθμική αγωγή και το χαρακτήρα τους. Τα μουσικά θέματα που χρησιμοποιούνται είναι δικής μου έμπνευσης, με εξαίρεση το τελευταίο μέρος, το οποίο βασίζεται στη μελωδία ενός παραδοσιακού κυπριακού χορού (συρτός).\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eA. Μπαλτάς\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eComposer's Note\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eIn the summer 1970 I participated as a violist, on a scholarship of the \"Jeunesses Musicales de Gr?ce\" in the \"Jeunesses Musicales World Orchestra\" at a musical camp in Canada. My colleagues, young musicians of the orchestra, encouraged me to write a work for woodwind quintet with Greek colour. Thus was born the Little Suite, which was premiered that summer at an afternoon concert by musicians of the orchestra.\u003cbr\u003eThe five short movements of this work are differentiated on the basis of tempo and character. The themes used are of my own inspiration, with the exception of the last movement, which is based on the melody of a traditional Cypriot dance (Syrtos).\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΑ. Baltas","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b190788.jpg","isbn":"979-0-801168-03-0","isbn13":"979-0-801168-03-0","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":12,"publication_year":2013,"publication_place":"Αθήνα","price":"25.0","price_updated_at":"2013-09-27","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":190788,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/alkhs-mpaltas-mikrh-souita.json"},{"id":208408,"title":"Dimitri Mitropoulos and His Works in the 1920s","subtitle":"The Introduction of Musical Modernism in Greece","description":"Η πρώτη μουσικολογική έκδοση μεγάλης κλίμακας γραμμένη στην αγγλική γλώσσα, εκδομένη στην Ελλάδα από ελληνικό φορέα (Κέντρο Ελληνικής Μουσικής - Hellenic Music Centre). Ο συγγραφέας εξετάζει τους όρους και τις προϋποθέσεις της εισαγωγής του μουσικού μοντερνισμού στην Ελλάδα, επικεντρώνοντας στα πρώτα νεοελληνικά πρωτοποριακά έργα που συνέθεσε ο Δημήτρης Μητρόπουλος στη δεκαετία του 1920: \"Παν\" (1923-24), \"Αφροδίτη Ουρανία\" (1924), Passacaglia, Intermezzo e Fuga (1924), 14 Invenzioni (1925), Ostinata in tre parti (1926-27) και Concerto Grosso (1928). Το βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος εξετάζεται το ευρύτερο πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό πλαίσιο της νεώτερης Ελλάδας (1870-1940) με μία αναλυτική παρουσίαση της πολιτικής ιστορίας, εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής και διπλωματίας, προχωρώντας, εν συνεχεία, στις τέχνες και τα γράμματα και διασυνδέοντάς τα με την ιστορία της νεοελληνικής μουσικής της περιόδου (θεσμοί, ιδρύματα, πρόσωπα, εκπαίδευση, κυρίως στο πλαίσιο της αθηναϊκής μουσικής ζωής). Η κυριαρχία της Εθνικής Σχολής για το πρώτο μισό του 20ού αιώνα φαίνεται να μην αφήνει πολλά περιθώρια για την συλλογική έκφανση τάσεων του προπολεμικού μοντερνισμού που -ωστόσο- βρίσκει αυτόνομες καλλιτεχνικά εκφάνσεις στο έργο συνθετών όπως ο Δ. Μητρόπουλος, ο Ν. Σκαλκώτας, ο Δ. Λεβίδης, ο Γ. Πονηρίδης και ο Χ. Περπέσσας, οι δράσεις των οποίων συνεξετάζονται στο εσωτερικό πολιτισμικό πλαίσιο μέσα από τις επιρροές που δέχτηκαν στα μεγάλα μουσικά κέντρα του εξωτερικού όπου σπούδασαν. Μια εισαγωγική αποτίμηση του συνθετικού έργου του Μητρόπουλου της δεκαετίας του 1920 οδηγεί στο δεύτερο μέρος της μελέτης όπου τα προαναφερθέντα έργα παρουσιάζονται αυτόνομα, ανά κεφάλαιο, υπό εκτεταμένη ιστορική, αναλυτική και υφολογική προσέγγιση, με παρουσίαση πλήθους τεκμηρίων και στοιχείων για την υποδοχή και πρόσληψή τους, καθορίζοντας τις απαρχές του ύφους του πρώιμου νεοελληνικού μοντερνισμού, κυρίως - αλλά όχι αποκλειστικά- υπό την επίδραση του ατονικού εξπρεσιονισμού της Δεύτερης Σχολής της Βιέννης. Στο τρίτο μέρος παρουσιάζεται η κριτική αποδελτίωση και ο σχολιασμός της αλληλογραφίας Δημήτρη Μητρόπουλου - Arnold Schoenberg (1945-51), μαζί με τα αυθεντικά facsimiles και των 37 επιστολών που αντήλλαξαν, υπό ένα διττό στόχο: να αναδειχτεί ευρύτερα η βαθύτερη σχέση του Μητρόπουλου με τον Schoenberg, με τον τελευταίο να αποτελεί βασικό πρόσωπο επιρροής στη δημιουργία του πρώιμου μοντερνιστικού νεοελληνικού μουσικού ρεπερτορίου, αλλά και να διασυνδεθεί ο νεαρός φιλόδοξος συνθέτης της δεκαετίας του 1920 με τον ώριμο, καταξιωμένο, παγκοσμίου κλάσης μαέστρο των δεκαετιών 1940-60, ως προς την καλλιέργεια, ανάδειξη και διάδοση του μουσικού μοντερνισμού, ουσιαστικά σε όλη τη διάρκεια της καλλιτεχνικής πορείας του.","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b211616.jpg","isbn":"978-618-80006-3-6","isbn13":"978-618-80006-3-6","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":420,"publication_year":2016,"publication_place":"Αθήνα","price":"29.0","price_updated_at":"2016-09-06","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":211616,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/dimitri-mitropoulos-and-his-works-in-the-1920s.json"},{"id":212440,"title":"Λεωνίδας Ζώρας, Νηπενθή και Σάτιρες: Επτά ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη","subtitle":null,"description":"Με την αγάπη του για την ποίηση και τη φυσική του κλίση προς την τέχνη των στίχων, ο συνθέτης και αρχιμουσικός Λεωνίδας Ζώρας (1905-1987) θα αναγνωρίσει εν έτει 1925, πρώτος μεταξύ των ελλήνων μουσουργών, την ποιητική αξία του Καρυωτάκη. Πολύ πριν από την έκδοση της ποιητικής συλλογής \"Ελεγεία και Σάτιρες\" (1927) και τον εντυπωσιακό απόηχό της, [...] ο Ζώρας καταπιάνεται με τον \"Γύφτο\", από τη δεύτερη συλλογή του ποιητή, τα Νηπενθή (1921). \u003cbr\u003eΜε εξαίρεση τον κύκλο 5 τραγουδιών του συνθέτη Θεόδωρου Καρυωτάκη, που εκδόθηκε το 1934 ως αφιέρωμα στη μνήμη του εξάδελφου του ποιητή [...] η ποίηση του Καρυωτάκη δεν βρίσκει ανταπόκριση στο χώρο της ελληνικής μουσικής δημιουργίας για τις επόμενες δύο δεκαετίες. Το νήμα θα πιάσει ξανά ο Ζώρας στις αρχές της δεκαετίας του '50, συνθέτοντας αυτή τη φορά έναν κύκλο επτά τραγουδιών, τα Νηπενθή και Σάτιρες (1951-1959). \u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ έκδοση του κύκλου \"Νηπενθή και Σάτιρες\" στοχεύει στην ολοκλήρωση της εικόνας του Λεωνίδα Ζώρα ως συνθέτη όχι μόνο της εθνικής σχολής αλλά και του μοντερνισμού, με σημαντικότατη συμβολή στο είδος του τραγουδιού για φωνή και πιάνο μέσα από τις πρώτες μελοποιήσεις στίχων Γ. Σεφέρη, Κ. Καρυωτάκη, Γ. Θ. Βαφόπουλου αλλά και Κ. Καβάφη. Ταυτόχρονα, επιθυμεί να συνεισφέρει στην μουσική εικόνα ενός μεγάλου ποιητή ελάχιστα εκπροσωπούμενου στην έντεχνη ελληνική μουσική φιλολογία, του Κώστα Καρυωτάκη.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΣοφία Κοντώση","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b215649.jpg","isbn":"979-0-801168-09-2","isbn13":"979-0-801168-09-2","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":56,"publication_year":2016,"publication_place":"Αθήνα","price":"30.0","price_updated_at":"2017-02-06","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":215649,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/lewnidas-zwras-nhpenthh-kai-satires-epta-poihmata-tou-kwsta-karywtakh.json"},{"id":218906,"title":"Φάνος Δυμιώτης, Σουίτα για ορχήστρα εγχόρδων","subtitle":null,"description":"Εισαγωγικό σημείωμα\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ \"Σουίτα για ορχήστρα εγχόρδων\" γράφτηκε για το Preparatory String Ensemble, ένα από τα σύνολα που αποτελούν την Greater Princeton Youth Orchestra (GPYO). Ολοκληρώθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1993 και παίχτηκε τον Μάιο του 1993· είναι αφιερωμένη στον John Enz, τσελίστα της Princeton Symphony Orchestra, άλλου συνόλου της GPYO, και μουσικό ταγμένο στην οργάνωση και διδασκαλία νέων μουσικών -όχι μόνο του Πρίνστον.\u003cbr\u003eΗ αφιέρωση κατοπτρίζει την αφοσίωση του ίδιου του Δυμιώτη στην μουσική εκπαίδευση της νεολαίας, και στην διδασκαλία της μουσικής ως κοινωνική προσφορά. Σχετικό είναι σίγουρα το γεγονός πως ο Δυμιώτης δεν ασχολήθηκε ποτέ με την πρωτοποριακή μουσική. Όλοι του οι δάσκαλοι, άλλωστε, ήταν μετά-πρωτοποριακοί συνθέτες. Μάλιστα, ο Alexander Goehr, ο αγαπημένος του δάσκαλος στο Κέιμπριτζ, είχε συνειδητά εγκαταλείψει την πρωτοπορία, πιστεύοντας ότι η μουσική δεν μπορεί να χρησιμεύσει ως πεδίο καλλιτεχνικής έκφρασης παρά μόνο όταν κινείται εντός της παραδόσεως των ηχητικών συμβόλων κάθε πολιτισμού.\u003cbr\u003eΣε κάθε μέρος της σουίτας, ο Δυμιώτης εκφράζεται σε ύφος μιας από τις διαδοχικές περιόδους της παράδοσης της δυτικής μουσικής, από το μπαρόκ έως τον 20ό αιώνα. Πρόκειται λοιπόν για μία πρωτότυπη \"ιστορική σουίτα\", ενώ, από μια άλλη άποψη, τα τέσσερα μέρη (όλα σε κάποιο είδος τριμερούς μορφής) αντιστοιχούν στα μέρη μιας κλασικής συμφωνίας. \u003cbr\u003eΟ \"Σικελικός χορός\" στα 6/8, με τα γνώριμα παρεστιγμένα σχήματα με τα οποία απέδιδαν τον βουκολικής αίσθησης αυτόν χορό στο Μπαρόκ, είναι το μόνο μέρος που έχει άμεση σχέση προς την σουίτα του Μπαρόκ. Στο μεσαίο τμήμα εισάγονται σχήματα από συνεχή δέκατα έκτα, που, στο τελευταίο τμήμα του μέρους, συνδυάζονται αντιστικτικά και μελωδικά με τα παρεστιγμένα μοτίβα. \u003cbr\u003eΤο δεύτερο μέρος, με τίτλο \"Όψεις χορού\", είναι ως προς την μορφή και την αρμονική του διαφάνεια \"Σαν ένα μενουέτο\" της κλασικής περιόδου, ή μάλλον σαν ένα σκέρτσο, δεδομένων των δημοτικοφανών \"γυρισμάτων\" του και της \"αδέξιας\" τελικής πτώσης. Έχει ενδιαφέρον ότι το Τρίο, στα 5/8, λόγω του flautando παιξίματος που απαιτείται, δεν έχει χαρακτήρα λαϊκού χορού.\u003cbr\u003eΟ τίτλος του αργού μέρους, \"Τόξα\" (ή \"Αψίδες\"), υπαινίσσεται πιθανώς τις απλωμένες καμπύλες γραμμές των μουσικών φράσεων, αλλά κυρίως πρέπει να δηλώνει το δοξάρι και τα έγχορδα με δοξάρι, γιατί το μέρος αυτό είναι το πιο ταιριαστό στην ιδιομορφία και την ποιότητά τους. Η μουσική είναι σε ύφος του ώριμου Ρομαντισμού, με πυκνά μεταβαλλόμενη χρωματική αρμονία και ρευστό ρυθμό, και μία συναισθηματική κορύφωση που συντελείται μέσω ενός κρεσέντο και της παράλληλης πύκνωσης συνοδευτικών σχημάτων. Διατηρεί εντούτοις, και αυτό το μέρος, την αντιστικτική του διαύγεια που αποτελεί ένα από τα γνωρίσματα του συνθέτη, και η οποία επιτρέπει στην αξιοπρέπεια να φρενάρει τον συναισθηματισμό, και αφήνει ικανή ποσότητα του λαμπρού μεσογειακού φωτός να αναδύεται. \u003cbr\u003eΤο τελευταίο μέρος, ένας \"Χαρούμενος επίλογος\", είναι πνευματώδες, ζωηρό και φωτεινό. Το διατρέχουν χορευτικά μελωδικά σχήματα, που θυμίζουν συνθέτες του 20ού αιώνα που είχαν εμπνευστεί από την λαϊκή μουσική, όπως τον Νίκο Σκαλκώτα, του οποίου το μοτίβο του Αρκαδικού χορού, με τις κατιούσες τρίτες, ακούγεται ευκρινώς στο κεντρικό τμήμα (\"Meno Mosso\") της τριμερούς μορφής. Η επιστροφή στο αρχικό θέμα εισάγεται με έναν μονόλογο των πρώτων βιολιών που καταλήγει σε μία αποφασιστική ανοδική κλίμακα, και το μέρος τελειώνει με έναν παρόμοιο παιχνιδιάρικο μονόλογο που κλείνει χιουμοριστικά και απότομα το έργο.\u003cbr\u003eΜία σύνθεση με τίτλο Δίπτυχο και χρονολογία το 1998, που είναι καταγραμμένη στον προσωρινό κατάλογο έργων του Δυμιώτη που συνέταξε η Μάρω Σκορδή, αποτελείται από τα δύο πρώτα μέρη αυτής της σουίτας, αυτούσια. Η παρούσα, συνεπώς, έκδοση περιέχει δύο έργα: την Σουίτα για ορχήστρα εγχόρδων του 1993, και το Δίπτυχο για ορχήστρα εγχόρδων του 1998.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΚαίτη Ρωμανού\u003cbr\u003e\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eIntroductory Note\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eThe \"Suite for String Orchestra\" was written for the Preparatory String Ensemble, one of the groups that make up the Greater Princeton Youth Orchestra (GPYO). Completed on January 10, 1993, it was performed in May 1993; it is dedicated to John Enz, a cellist of the Princeton Symphony Orchestra (another GPYO group), and a musician devoted to the organisation and teaching of young musicians' ensembles - in Princeton and beyond.\u003cbr\u003eThe dedication reflects Dymiotis's own commitment to the musical education of the young and to the teaching of music as a social duty. This is certainly related to the fact that Dymiotis was never involved in avant-garde music. Indeed, all his composition teachers were post-avant-garde composers, and Alexander Goehr, Dymiotis's valued teacher in Cambridge, had deliberately abandoned avant-gardism, realising that music will not serve as a field of artistic expression if one moves beyond the tradition of a culture's sound symbols. \u003cbr\u003eIn each movement of the suite, Dymiotis expresses himself in the style of one of the successive periods of the Western tradition, from the baroque to the 20th century. The work could therefore be termed a \"historical suite\", while, from another point of view, the four movements (all in some sort of ternary form) correspond to those of a classical symphony.\u003cbr\u003eThe \"Siciliano\", in the familiar 6/8 dotted rhythms by which a pastoral atmosphere was attributed to the Sicilian dance, is the only movement with a direct link to the baroque suite. In the mid-section, runs of sixteenth notes are introduced, which are then both contrapuntally and melodically combined with the dotted patterns.\u003cbr\u003eThe second movement, \"Aspects of Dance\", is, in its structure and harmonic clarity, \"Like a minuet\" of the classical period, or rather like a scherzo, given its (Eastern European) folk-like turns and its \"awkward\" final cadence. Interestingly, due to the flautando bowing required, the \"Trio\", although in 5/8, has not the character of a folk dance.\u003cbr\u003eThe title of the slow movement, \"Arches\", alludes to the overall ample curves of the melodies, but, mainly, to the bow and the bowed instruments, because this movement is the most appropriate to the bowed strings' sound production and quality. \"Arches\" is in a late romantic style, with perpetually changing chromatic harmony, fluid rhythm, and an emotional climax achieved by a crescendo and the synchronous densification of accompanying figures. Even this movement, however, maintains the contrapuntal lucidity that is one of the composer's characteristics, and which allows dignity to bridle sentimentality, and some of the bright Mediterranean light to emerge.\u003cbr\u003eThe last movement, a \"Merry Postlude\", is witty, lively and bright. It is permeated by dance-like patterns, reminiscent of 20th-century composers inspired by folk music like Nikos Skalkottas, whose Arcadian dance motive of descending thirds is distinctly heard in the \"Meno Mosso\" central part of the ternary structure. The return to the first subject is introduced by a monologue of the first violins, ending with a decisive upward scale, and the movement finishes with a similar playful monologue ending the work abruptly and humorously. \u003cbr\u003eA composition entitled \"Diptych\" and dated 1998, recorded in a provisional Catalogue of Dymiotis's works compiled by Maro Skordi, consists of the first two movements of the suite. The present edition, therefore, contains two works: the Suite for String Orchestra of 1993, and the Diptych for string orchestra of 1998.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eKaty Romanou","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b222125.jpg","isbn":"979-0-801168-10-8","isbn13":"979-0-801168-10-8","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":36,"publication_year":2017,"publication_place":"Αθήνα","price":"27.0","price_updated_at":"2017-10-25","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":222125,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/fanos-dymiwths-souita-gia-orxhstra-egxordwn.json"},{"id":234114,"title":"Νίκος Σκαλκώτας, Σουίτα για βιολί και μικρή ορχήστρα: Μεταγραφή για βιολί και πιάνο","subtitle":null,"description":"Σημείωμα του ενορχηστρωτή και επιμελητή της έκδοσης\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΗ \"Σουίτα για βιολί και μικρή ορχήστρα\" (1929) του Νίκου Σκαλκώτα (1904-1949) είναι ένα από τα έργα που ο συνθέτης άφησε πίσω του στο Βερολίνο γύρω στον Μάρτιο του 1933, νομίζοντας ότι η επιστροφή του στην Αθήνα θα ήταν προσωρινή. Ώριμη σύνθεση της περιόδου μαθητείας του στην τάξη του Άρνολντ Σαίνμπεργκ, γραμμένη από έναν δεινό βιολονίστα-συνθέτη, αφιερώθηκε στον διακεκριμένο Ρώσο σολίστ του βιολιού και αρχιμουσικό Anatol [Anatoly] Knorre, ο οποίος την παρουσίασε για πρώτη φορά δημόσια τον Απρίλιο του 1930 σε συναυλία της Singakademie του Βερολίνου, υπό τον παραλλαγμένο τίτλο \"\"Kleine Suite fur Violine und Orchester\" [Μικρή σουίτα για βιολί και ορχήστρα], που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συγχέεται με τις Μικρές Σουίτες αρ. 1 και 2 για βιολί και πιάνο (1946 και 1949, αντίστοιχα), έργα της όψιμης αθηναϊκής περιόδου δημιουργίας του Σκαλκώτα. Έκτοτε το έργο πιθανότατα δεν ξαναπαρουσιάστηκε, διότι, σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές, μεσολάβησε η \"ενεχυρίαση\" ολόκληρου του σώματος των χειρογράφων του μέχρι τότε δημιουργικού έργου του συνθέτη από την ιδιοκτήτρια του σπιτιού όπου αυτός διέμενε στο Βερολίνο, ενδεχομένως λόγω χρεών, και η συνεπακόλουθη εξαφάνισή τους.\u003cbr\u003eΕλάχιστα έργα εκείνης της περιόδου ανακτήθηκαν με τη συμβολή σημαντικών προσωπικοτήτων της μουσικής ζωής της Ελλάδας, όπως ο πιανίστας και αρχιμουσικός Γιώργος Χατζηνίκος, ο συνθέτης Γιώργος Σισιλιάνος, ο ευεργέτης Μανώλης Μπενάκης, καθώς και κάποιων εκλεκτών μουσικών-φίλων του συνθέτη, για τους οποίους ο Σκαλκώτας είχε συνθέσει έργα και τους είχε εμπιστευθεί τα χειρόγραφά του: η βιολονίστρια Νέλλη Ασκητοπούλου-Ευελπίδη, ο βιολίστας Eugene Lehner, ο πιανίστας Αντώνης Σκόκος κ.ά. Παρ' όλες τις προσπάθειες, μέχρι το 2010 δεν ήταν διαθέσιμα περισσότερα από δώδεκα πρωτότυπα έργα του Σκαλκώτα από την περίοδο του Βερολίνου, μέσα από μία συνολικά εκτιμώμενη, κατά τον Γιάννη Γ. Παπαϊωάννου, παραγωγή εβδομήντα περίπου έργων!\u003cbr\u003eΤο 2010, ο μουσικολόγος Γιάννης Τσελίκας εντόπισε καταχωρίσεις αυθεντικών χειρογράφων της αναγωγής του έργου για βιολί και πιάνο και μιας καθαρογραμμένης πάρτας βιολιού, υπό τον πρωτότυπο τίτλο Suite fur kleines Orchester und Violine, στον ηλεκτρονικό κατάλογο της Βιβλιοθήκης του Μουσικού Τμήματος του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης στο Μπάφαλο των ΗΠΑ (University at Buffalo, The State University of New York). Στην ίδια βιβλιοθήκη εντοπίστηκε εξάλλου και ένα ακόμη έργο της ίδιας περιόδου: το Κοντσέρτο για βιολί, πιάνο και ορχήστρα (Μάρτιος 1930), το οποίο μάλιστα παρουσιάστηκε στην ίδια συναυλία στο Βερολίνο (Απρίλιος 1930). Και τα δύο αυτά έργα αναφέρονταν στον κατάλογο του Γιάννη Γ. Παπαϊωάννου ως χαμένα.\u003cbr\u003eΟ Σύλλογος Οι Φίλοι της Μουσικής, διά της διευθύντριας της Μεγάλης Μουσικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος \"Λίλιαν Βουδούρη\", κυρίας Στεφανίας Μεράκου, μερίμνησε ώστε να εξασφαλιστούν όχι μόνο τα φωτοαντίγραφα των χειρόγραφων πηγών, αλλά και τα πνευματικά δικαιώματα των έργων. Στη συνέχεια ανέθεσε την επιμέλεια της έκδοσης και την επανενορχήστρωσή τους στο Κέντρο Ελληνικής Μουσικής με στόχο τη δημόσια παρουσίαση και την ηχογράφηση αυτών των χαμένων ψηφίδων του ελληνικού πολιτισμού.\u003cbr\u003eΔυστυχώς, για τη \"Σουίτα για βιολί και μικρή ορχήστρα\", μόνο τα τέσσερα από τα πέντε συνολικά μέρη του έργου κατέστη εφικτό να αναπλασθούν, διότι από το πέμπτο μέρος (Finale) σώζεται μόνο το μέρος του βιολιού, και κάθε προσπάθεια συμπλήρωσης του πιάνου θα ήταν παρακινδυνευμένη. Για ιστορικούς λόγους, το ελλιπές πέμπτο μέρος δημοσιεύεται στην έκδοση της πιανιστικής αναγωγής, καθώς και στο ένθετο σολιστικό μέρος του βιολιού, όχι όμως στην επανενορχηστρωμένη παρτιτούρα. Η ενορχήστρωση στα πρώτα τέσσερα μέρη ολοκληρώθηκε το 2015, και έγινε με βάση την ιδιόχειρη σημείωση του Σκαλκώτα για τη διανομή των οργάνων της ορχήστρας στο εξώφυλλο της πάρτας του βιολιού, καθώς και από τις ελάχιστες, μα πολύτιμες, ενορχηστρωτικές ενδείξεις είτε στο μέρος του πιάνου είτε στο μέρος του βιολιού, και πάντοτε με απόλυτο σεβασμό προς το συνθετικό και ενορχηστρωτικό του ύφος.\u003cbr\u003eΑυτή η σύνθεση αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα έργου του Σκαλκώτα εκείνης της εποχής, ακριβώς δηλαδή στο επίκεντρο της δεύτερης δημιουργικής περιόδου του στο Βερολίνο (Σεπτέμβριος 1927 - καλοκαίρι του 1931) και, ως εκ τούτου, αποτελεί ένα νέο τεκμήριο έρευνας για την ανάλυση και κατανόηση της εξελικτικής πορείας της μουσικής του γλώσσας. Η αισθητική του έργου, η οργάνωση του φθογγικού υλικού και η διανομή της ορχήστρας, η οποία βασίζεται στα πνευστά και στα χαμηλά έγχορδα, παραπέμπουν όχι μόνο σε έργα του δασκάλου του, Άρνολντ Σαίνμπεργκ, αλλά και σε άλλους αγαπημένους του συνθέτες της εποχής, όπως ο Ιγκόρ Στραβίνσκυ (Η ιστορία του στρατιώτη, 1918), ο Κουρτ Βάιλ (δάσκαλος του Σκαλκώτα στην ενορχήστρωση, Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα πνευστών, 1924) και ο Πάουλ Χίντεμιτ (Konzertmusik, έργο 48, για βιόλα και ορχήστρα δωματίου, 1929-1930, στο οποίο επίσης απουσιάζουν τα βιολιά -και οι βιόλες- από την ορχηστρική συνοδεία). \u003cbr\u003eΗ σπονδυλωτή διάρθρωση πέντε σύντομων μερών, πυκνής γραφής, σε μορφή σουίτας (προσφιλής μορφή των πρώτων του έργων), η εξαντλητική οικονομία του μουσικού υλικού μέσα από τη χρήση ελεύθερης ατονικής αντίστιξης και μοτιβικών παραλλαγών, καθώς και η ισότιμη μεταχείριση των δώδεκα φθόγγων της χρωματικής κλίμακας (που συνήθως συνιστούν δωδεκάφθογγα θέματα, χωρίς ωστόσο πάντοτε αυστηρή σειραϊκή επεξεργασία), είναι ήδη αναπόσπαστα στοιχεία της συνθετικής του τεχνικής σε δομικό επίπεδο. Παράλληλα, η ακανόνιστη χρονική μετατόπιση σύντομων ρυθμικών μοτίβων, η οποία οδηγεί σε αμφισημία του μουσικού μέτρου, έχει αναπτυχθεί σε ένα ακόμη χαρακτηριστικό της μουσικής του, ενώ η ευφάνταστη και λειτουργικά ανεξάρτητη συνοδεία της ορχήστρας, χωρίς τη χρήση βιολιών, ώστε να μην υπάρχει επικάλυψη του σολιστικού οργάνου από ομοειδή ηχοχρώματα, προοιωνίζεται τη μελλοντική εξέλιξη του δημιουργού ως συνθέτη και ενορχηστρωτή.\u003cbr\u003e\u003cbr\u003eΓιάννης Σαμπροβαλάκης","image":"http://www.biblionet.gr/images/covers/b236112.jpg","isbn":"979-0-801168-13-9","isbn13":"979-0-801168-13-9","ismn":null,"issn":null,"series":null,"pages":32,"publication_year":2018,"publication_place":"Αθήνα","price":"20.0","price_updated_at":"2019-04-08","cover_type":"Μαλακό εξώφυλλο","availability":"Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή","format":"Βιβλίο","original_language":null,"original_title":null,"publisher_id":2015,"extra":null,"biblionet_id":236112,"url":"https://v2.bibliography.gr/books/nikos-skalkwtas-souita-gia-bioli-kai-mikrh-orxhstra-metagrafh-piano.json"}]