Ένα οδοιπορικό των λέξεων στα άνυδρα τοπία του έρωτα, στην πικρή μνήμη του τόπου, στην ξενιτιά των ματαιώσεων και των ποικίλων ανατροπών.
Το βλέμμα πέφτει αμείλικτο επάνω στη φθορά.
Δεν της χαρίζεται, δε σπαταλιέται σε ανούσιους εξωραϊσμούς αλλά αποκαλύπτει και σχολιάζει τα κεκρυμμένα.
Ποιήματα ποιητικής αναλαμβάνουν να οριοθετήσουν το πλαίσιο όπου κινούνται τα αδιέξοδα, καταδεικνύοντας τη δυνατότητα του στίχου κι άλλοτε την αδυναμία του να αποκρυσταλλώσει την βαθιά στιγμή.
Ο έρωτας κι η έντασή του, μοτίβο που επανέρχεται, ευελπιστεί να εγκαταστήσει τη λάμψη του σώματος στο αμείλικτο του χρόνου, ενώ η ύπαρξη -με τη βοήθεια του σαρκασμού και της λεπτής ειρωνείας- παλεύει και αντιστέκεται και φυσικά δεν καταδέχεται να απελπιστεί.

Ευτυχία Αλεξάνδρα Λουκίδου