[...] Η Εκκλησία μας, με την αναστάσιμη πνοή των διδαχών της, προτείνει λυτρωτικά ξεπεράσματα. Υποδεικνύει ελπιδοφόρες λύσεις. Συνοδοιπορώντας με τον άνθρωπο του φανερώνει την "γέφυρα", που ενώνει την πονεμένη γη με τον ανθισμένο Ουρανό. Προσφέρει το ιερό "πορθμείο" με την χάρη και την δύναμη του οποίου ο άνθρωπος διαπλέει τον ταραγμένο ορίζοντα της εγκόσμιας αγωνίας και περνάει στο ήσυχο, το απάνεμο λιμάνι της αγάπης του Χριστού. Ιερό "εργαλείο" και θαυμαστό "όχημα" προσέγγισης και ελευθερίας είναι η προσευχή.
Ο προσευχόμενος ανασαίνει σταθερά το οξυγόνο της ελπίδας· γεύεται την αλήθεια της χαράς· ζει την χαρά της αλήθειας· αισθάνεται υπαρξιακά το μυροβόλο άνθισμα της αγάπης του Θεού· βιώνει πληρωτικά το μεγαλείο των θείων του δωρεών. Ανεβαίνει ελπιδοφόρα από την γη προς τον Ουρανό. Ταλαιπωρεί και αποδυναμώνει κάθε επίθεση του "μισόκαλου" διαβόλου.
[...]
(από τον πρόλογο του βιβλίου)