"Στο μύθο της Αριάδνης" υπάρχει με σαφήνεια το ερωτικό πάθος ως τόπος της ψυχής και της δράσης των ηρώων, αλλά και η Θεσσαλονίκη του 20ού και 21ου αιώνα, ως χωροχρόνος όπου εκτυλίσσεται η ιστορία. Το σχήμα της υπόθεσης είναι διπολικό με ταχύτατες εναλλαγές: από το μεσοπόλεμο στο ίντερνετ, από την ξεπεσμένη αριστοκρατία της Ρωσίας στην απελπισμένη αναζήτηση τύχης μετά το '89, από τα φημισμένα καμπαρέ της Θεσσαλονίκης του 1930 μέχρι το μοναχικό διαμέρισμα απέναντι από το Λευκό Πύργο, όπου ο Ανδρέας γράφει κάθε τόσο ένα βιβλίο. Οι ήρωες του κειμένου είναι ασήμαντοι, άγνωστοι και για αυτόν το λόγο τους γνωρίζουμε πολύ καλά. Είναι άνθρωποι που γεννήθηκαν, κατέφυγαν ή κατάντησαν στον τόπο τους, σε ένα θολό τοπίο που τους φιλοξενεί με έναν ιδιαίτερο τρόπο: κουκουλώνει τις απρεπείς σκέψεις τους, απαλύνει τις ασκήμιες τους, δίνει άλλοθι και ώθηση στον έρωτά τους. Στο μυθιστόρημα ο τόπος και οι ήρωές σωπαίνουν. Η λεκτική τους έκφραση είναι τόσο περιορισμένη, όσο το επιβάλλει η μοναξιά τους. Παρόλα αυτά είναι όλοι τους εραστές που ζουν στην κραυγή του πάθους τους κι επειδή ουσιαστικά μόνο αυτό δίνει ζωή στη ζωή τους, το κυνηγάνε αποφασισμένοι να το ζήσουν μέχρι το τέλος.