Ο Σπύρος Πλασκοβίτης με το "Φράγμα" (1960) υπογράφει ένα μυθιστόρημα πλούσιο σε συμβολισμούς, το οποίο χαιρετίστηκε ήδη από τον Αιμίλιο Χουρμούζιο το 1961 ως έργο-σταθμός στη νεοελληνική πεζογραφία και τιμήθηκε με το Βραβείο των "Δώδεκα". Το πρώτο αυτό μυθιστόρημα του Πλασκοβίτη, που έχει καφκική ατμόσφαιρα και ήρωες ντοστογιεφσκικής ποιότητας, υπερβαίνει το στενό ελληνικό πλαίσιο και ανάγεται σε έργο που αφορά τον άνθρωπο όπου γης, υπογραμμίζοντας ότι "κάθε βυθός έχει το δικό του νόμο"· παντού η μάζα, ανώριμη, επιζητά σωτήρες να την καθοδηγήσουν και φθονεί τους ηγέτες εκείνους που την "εγκαταλείπουν" στη "μισητή ελευθερία". Το βιβλίο εντέλει είναι "μια γενική δοκιμή καταστροφής που δεν ήρθε", αν και η απειλή -το "φράγμα"- εξακολουθεί, μαγευτική και επικίνδυνη, να στέκει στη θέση της...

Το 1982 το μυθιστόρημα μεταφέρθηκε στον ελληνικό κινηματογράφο από τον Δημήτρη Μακρή, με πρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο (τελευταία ταινία στην οποία έπαιξε).