Η διαπολιτισμική διδακτική, όπως την ονομάζω, είναι ένας κλάδος της διδακτικής ο οποίος βρίσκεται στα σπάργανα, τουλάχιστον στη χώρα μας... Υπάρχουν ενστάσεις όσον αφορά την αυθύπαρκτη, επιστημολογικά, οντότητά της, που επικεντρώνονται στο γεγονός ότι οι "διαφορετικοί" μαθητές αποτελούν, έτσι κι αλλιώς, συστατικό στοιχείο της "σχολικής οικολογίας". Επομένως, τι νόημα θα είχε μια ιδιαίτερη "διαπολιτισμική" διδακτική, όταν στην ουσία πρόκειται για γενική διδακτική;
H παρουσία, εδώ και δεκαπέντε τουλάχιστον χρόνια, μεγάλου αριθμού αλλοδαπών μαθητών στο ελληνικό σχολείο έχει διαμορφώσει μια νέα παιδαγωγική κατάσταση, η οποία αποτελεί αντικείμενο εκτεταμένων συζητήσεων και, ενίοτε, αντιπαραθέσεων. Aυτήν ακριβώς την επισκόπηση και ανάλυση της τρέχουσας πραγματικότητας, σε σχέση πάντα με το παιδαγωγικό γίγνεσθαι, ιδιαίτερα στον τομέα της καθημερινής σχολικής πράξης, παρουσιάζει το παρόν βιβλίο. Eξετάζονται τα χαρακτηριστικά της ελληνικής πολυπολιτισμικής πραγματικότητας, και ειδικότερα η παρουσία των αλλοδαπών στη χώρα μας και στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Eπιπλέον κατατίθενται μερικές γενικές μεθοδολογικές προτάσεις για το ελληνικό σχολείο, κυρίως της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης: πρόκειται για ένα πλαίσιο θεωρητικών αρχών σχετικών με τη διδακτική διαδικασία και τους προσανατολισμούς του σχολείου, βασισμένο σε συγκεκριμένες θέσεις που πηγάζουν από την κριτική-επικοινωνιακή θεωρία.