...ο ποιητής κατά τη ροή του λόγου του, επιδιώκει πρωτίστως την υπαγωγή των λέξεων στη μετρική φόρμα του δακτυλικού εξαμέτρου, διακινδυνεύοντας προς τούτο (εάν χρειασθεί) ακόμη και τη λογική του διανοήματος. Ο εντοπισμός της τεράστιας αποδεικτικής σημασίας που περιέχει το δεύτερο ημιστίχιο του ι245 και η οποία αφορά τις μεθοδεύσεις του ποιητή σχετικά με την εξοικονόμηση του επιθυμητού σ' αυτόν μετρικού σχήματος, εγκαινιάζει ουσιαστικά μια νέα υποχρεωτική τακτική προσέγγισης των ομηρικών κειμένων. Θα πρέπει, δηλαδή, πριν από την ανάλυση οποιουδήποτε στίχου, να προηγήται η ανατομία της (λογικής ή μη) κατάστρωσης των λέξεων στο υπό ανίχνευσιν ολοκληρωμένο διανόημα και η (ενδεχόμενη) αναδιάταξή τους.