Η περιήγηση στην Ερυθραία, εβδομηνταπέντε χρόνια μετά την καταστροφή, δεν είναι απλώς μια προσπάθεια καταγραφής των όσων διασώθηκαν επί τόπου, σε μία χώρα που εκσυγχρονίζεται με ανεξέλεγκτους ρυθμούς την τελευταία δεκαπενταετία. Είναι μια σπουδή στις αντοχές της μνήμης. Γιατί, πέρα από τα σημαντικά επιτεύγματα της αρχαιολογίας η Ερυθραία υπάρχει όσο θα υπάρχουν εκείνοι που γεννήθηκαν εκεί. Αυτοί μας καθοδήγησαν· μας "έδειξαν" τον τόπο· μας ακολούθησαν σε κάθε βήμα· μας υποχρέωσαν να φωτογραφήσουμε και να καταγράψουμε το κάθε τι, με κάθε λεπτομέρεια, μην τύχει και ξεχαστεί ένα πηγάδι, μια μυγδαλιά στην άκρη του περιβολιού, ένα νεύμα, μια μυρωδιά.[...] Σε αυτούς ανήκει αυτή η καταγραφή, γιατί αποτυπώσαμε τη μνήμη τους.[...]