Το παρόν κείμενο πραγματεύεται την ηθική διάσταση των προσφάτων εφαρμογών και προοπτικών των βιοϊατρικών επιστημών, μεταξύ των οποίων είναι η ανθρώπινη κλωνοποίηση (αναπαραγωγική και θεραπευτική), η γενετική διάγνωση και η διάθεση γενετικών πληροφοριών, η γονιδιακή θεραπεία, η χρήση βλαστικών κυττάρων αλλά και η, πιο καθιερωμένη ήδη, τεχνητή γονιμοποίηση. Το ευρύ πρόβλημα του ευγονισμού διατρέχει όλα τα παραπάνω. Εξετάζονται επιχειρήματα των δύο μεγάλων σχολών σκέψης της σύγχρονης ηθικής φιλοσοφίας, της συνεπειοκρατικής (και ειδικώς του ωφελιμισμού) και της δεοντοκρατικής, αλλά και γενικές αρχές που επιδιώκουν εν μέρει την ουδετερότητα μεταξύ των συστημάτων αυτών, όπως είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα και ο σεβασμός της ανθρώπινης υπόστασης.